"ถึงอย่างนั้น"
"เพราะที่นี่สวยมาก ความรู้สึกพวกนั้นก็ค่อย ๆ หายไปแล้วล่ะครับ" ท้ายจบประโยค รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นมุมปาก
"ชมรมเหรอ...นั่นสิ ผมยังไม่ได้เลือกเลย อาจจะต้องเดินดูก่อนสักหน่อย..." เขาพูดทิ้งเสียงขณะมองที่อีกฝ่าย
"รุ่นพี่ล่ะครับ" แล้วสายตาก็เลื่อนลงมองกระดาน
"จะใช่ชมรมวาดภาพไหม"
"หมายถึง อาการผิดปกติใช่มั้นครับ" ฮารุทวนคำถาม
"ฮะ ๆ พูดตามตรง ผมไม่คุ้นเคยกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้ถูกเลือกเหมือนเป็นเรื่องปกติแบบนี้เลย"
"ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีหรอกครับ เพราะรู้สึกโล่งจนน่าใจหายมากกว่า" เขากระชับผ้าพันคอคลายความประหม่าที่เจืออยู่ในใจเบาบาง
พอเห็นผลลัพธ์แล้วก็ยิ้มออกมา
"ไม่เคยเจอเจ้านี่ตัวเป็น ๆ มาก่อนเลย น่ารักดีแฮะ"
สีหน้าสบาย ๆ กลับดูเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำว่า 'จิตรกร' ของโรงเรียน
จ จะเป็นอะไรไหมนะ💦 แต่รุ่นพี่ก็คงไม่ได้จริงจังกับภาพของเขาขนาดนั้นจริงไหม
ริมฝีปากเม้มบางเป็นเส้นตรงโดยไม่รู้ตัว
"อะ ครับ ผมอยู่มาตั้งแต่เกิดเลย"
"ก็เลยเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงเดือน"
"รุ่นพี่ก็เหมือนกันเหรอครับ?"
”ครับรุ่นพี่
ผมก็เพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วย“
ที่ฟังมาก็พอจะเข้าใจอีกฝ่ายอยู่ แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนที่หน้าตาโดดเด่นพอจะชวนให้บันทึกลงกระดาษขนาดนั้น
‘ถึงจะอายนิดหน่อย แต่ปฏิเสธไปก็คงไม่ดีเท่าไหร่’
จึงเปลี่ยนทิศทาง ยืนหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายในที่ยืนตรงมือไพล่หลัง
”รุ่นพี่คงจะชอบการวาดภาพมากเลยสินะครับ“ ฮารุเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
นอกจากการยืนหลับที่ผิดไปจากปกติ ทั้งสีหน้าและเสียงลมหายใจไม่มีอะไรน่าห่วงนัก
แต่มาหลับแบบนี้ ถ้าเผลอล้มจนเป็นแผลขึ้นมาล่ะ?!
เด็กผู้หญิงไม่ควรมีแผลนี่นา อาจเป็นการรบกวนไปบ้างก็ตาม
ฮารุกางฝ่ามือห่างจากใบหน้าหญิงสาว โบกไปมาเบา ๆ เผื่อว่าเธอจะรับรู้ว่ามีตัวเขายืนอยู่ตรงนี้
“สวัสดีครับ“
"ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าครับ“ รอยยิ้มน้อย ๆ แต้มที่มุมปากเขา
ดวงตาของฮารุเบิกกว้างเล็กน้อย จริงเหรอเนี่ย แต่ก็หมายความว่าตนไม่ได้ยืนบังทิวทัศน์ด้านหลังหละนะ
“อืม—ผมไม่ว่าอะไรอยู่แล้วครับ แต่จะดีจริง ๆ เหรอ"
”ทั้งที่ตอนนี้มีอย่างอื่นที่น่าจะสวยพอจะเป็นแบบมากกว่าผมนะครับ“ เขาหัวเราะเบาๆ
ทั้งหน้าตารูปร่าง และเสียงใสเรียกเขา ไม่มีส่วนไหนที่จะคิดว่าเจ้าปอมตรงหน้าจะไม่ใช่สุนัข
‘น น่ารัก!‘ ดวงตาเป็นประกาย
เขามองทิศที่อุ้งเท้าปุยชี้ไป ฮารุก้มลง สอดมือเข้าใต้ท้องแล้วอุ้มขึ้นมา
“ให้ไปทางนั้นเหรอ” พูดพลางเริ่มก้าวเท้าเดินตามไป
ฮารุเอียงศรีษะเล็กน้อย สิ่งที่คนคนนี้จะวาด เดาได้ก็มีไม่กี่สิ่ง
“อืม.....คงจะเป็น ภาพบรรยากาศของงานตอนนี้งั้นเหรอครับ”
ท้ายสุดก็ลองตอบอย่างอื่นไปแทนที่จะเป็นตัวเอง พลางมองไปรอบ ๆ พร้อมจินตนาการไปด้วยว่าภาพจะออกเป็นแบบไหน
เห็นเจตนาอย่างชัดเจน
"......" พยักหน้าอย่างเดียว
ยกมือขึ้นชี้ไปทางร้านค้า ยังไงเขาก็ไม่หลงไปกับคำถามหรอกนะ
(เชื่อแล้วว่ารุ่นพี่เซ็ตผมเป็นก่อนเดินได้ คุณชายน้อยยยยย🥺🌸💕🍬)
จนกระทั่งประโยคสุดท้ายทำให้ภาพก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาเป็นฉากชัดเจนราวกับเยาะเย้ยตัวเอง
ฮารุชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนที่มือซึ่งเคยกำแน่นจะยกขึ้นมาปิดปากตัวเองแทบจะทันที
"ม—ไม่ใช่ เป็นเพราะข้าวปั้นน่ะครับ ก็เลยโฮ่ง"
"ไม่ใช่สิ! ผมไม่ได้โฮ่งเพราะอยากเห่านะครับ" ท่าทางละล่ำละลักตอนทำตัวไม่ถูกและรอยยิ้มฝืน ๆ คงทำให้เขาดูน่าขันไม่น้อย
คำว่ารอจากพี่ชาย สำหรับเขามันก็เพียงพอที่จะปฏิบัติตามแม้จะเป็นการรอแบบไม่รู้อะไรเลย
สัมผัสบนบ่ามันเบาเสียจนร่างเขาไม่ไหวติงแม้แต่นิด แต่เขาก็ยังคงมองผู้เป็นพี่ชายอย่างเงียบ ๆ ไม่เรียก ไม่ท้วงอะไรทั้งนั้น
+
(แวะมาเทินกลับไปเป็นเด็กแล้วดุ๋ยหางใส่คนอื่นไม่ได้ อ้วนตันเกิน😭🤲)
#STORY_TAIGA
- ช่วงอาทิตย์บ่ายๆ -
ไทกะที่สิงอยู่ในโรงเรียนในเดือนสัปดาห์ก็เริ่มรู้สึกเบื่อกับการต้องอยู่ในห้อง เดินไปรอบๆโรงเรียน วนเวียนไปเรียนในนึกอยากจะออกไปอยู่หรอกแต่พอนึกถึงคำที่คนของปู่บอกไว้ก็ลังเลขึ้นมาอยู่หลายครั้ง
พอคิดถึงร้านอาหารอร่อยๆ กับทะเลสวยๆที่ได้เห็นแค่วันแรกที่เข้ามามันก็นึกอยากไปตะลอนชมเมืองมากกว่านี้
(ขอผ่านมานะครับ🥺)
ฮารุที่ผ่านมาโดยบังเอิญได้สังเกตเห็นก้อนขนปุกปุยสีส้มอยู่บนพื้น
เดินเข้าไปนั่งย่อขอตรงหน้า
“หลงทางเหรอ หรือพลัดจากเจ้าของมาล่ะเนี่ย”
“เอ่อ...” เสียงนั้นหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
ชายหนุ่มกระพริบตา จะเอ่ยถามออกไป
“กำลังวาดอะไรเหรอครับ?”
ในบรรยากาศอันคราคร่ำด้วยผู้คนและกิจกรรมชมรม มุมนึงยังมีบางคนกำลังจดจ่ออยู่กับความสนใจของตนเอง
และฮารุรับรู้ได้ถึงสายตาคู่นึงคล้ายกำลังจับจ้อง จึงได้หันไปมองมุมเงียบ ๆ มุมนั้น สบตากับคนที่เขาเองก็ได้รู้จักกันมาเมื่อไม่นานนี้
เขาคลี่ยิ้มสังเกตอีกฝ่าย ไม่แน่ใจว่าสายตานั้นมองมาที่ตัวเองหรือทัศนียภาพด้านหลังกันแน่
+
#MSG_Commu
" พูดถึงผมกันอยู่หรอ? "
" มีอะไรให้ช่วยก็บอกกันตรงๆ ได้เลยนะครับ "
" หรือว่า.. มีปัญหาอะไรงั้นรึเปล่า? "
守谷 玄雷閃 ⚡︎ โมริยะ เก็นไรเซ็น
✦ อายุ 20 ปี | ระดับชั้น มังไก
✦ หอพักฤดูร้อน — วิถีประกายแสง
โค/โรล/เวิ่น - DM ได้เสมอ!
✶เก็นมีประสาทการได้ยินที่ดีมาก(จนเกินไป) ซึ่งเขาควบคุมไม่ได้
✶เป็นวัตถุ(?)ที่เกิดไฟฟ้าสถิตย์ได้ง่าย โปรดสัมผัสอย่างระมัดระวัง
(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)
#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล แยกรูท
ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักของการเตรียมงาน
ชายร่างสูงโปร่งที่ด้านหน้าถูกวางไว้ด้วยแผ่นกระดานวาดรูปกำลังจับจ้องมายัง 『คุณ』
ก่อนจะหลุบตามองลงกระดานตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ว่าคุณจะขยับตัวทำอะไรก็ตาม...
ฮารุรีบเก็บขึ้นมา ปัดฝุ่นออกจากปากกาสองสามครั้งก็ตวัดลายเซ็นลงบนกระดาษ
“ขอโทษนะครับอูเมะฮะซัง“ ยื่นกระดาษคืนให้เจ้าของพร้อมพยายามยิ้มกลบเกลื่อนเรื่องเมื่อครู่
“อ่า ผมเกือบจะลืมเซ็นให้คุณไปเลย ขอโทษด้วยนะครับ“ ฮารุรีบหันไปค้นปากกาออกมาจากช่องกระเป๋าด้วยท่าทีล่กเล็ก ๆ พลางพูดพึมพำกับตัวเอง
“อยู่ไหนนะ”
และตามนิสัยที่เวลานี้เขามักจะผิดพลาดอยู่เรื่อย
“เจอแล้—”
แล้วปากกาด้ามนั้นก็ร่วงลงจากมือ💦
+
ฮารุกระพริบตาช้า ๆ สีหน้าแสดงความอยากรู้ตอนต่อเบาบางแต่ก็ไม่กล้าถามต่อนัก จึงได้ยิ้มออกมาแทน
“มีเสียงเรียกงั้นเหรอครับ”
“ฟังดู..วิเศษณ์จริง ๆ” เขาพูดขณะเอียงศรีษะเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกภาพตามว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างกันนะ
แล้วก็สายตาไปสะดุดกับกระดาษสีขาวในมือตัวเอง เผลอลืมไปจนได้ เขายกมือขึ้นกระชับผ้าพันคอสีขาวของตัวเอง
+
“พี่พูดถูก ผมอาจจะช่วยอะไรไม่ได้“
”ถ้าพี่อยากให้ผมรอ ผมก็จะรอครับ“
จู่ ๆ ในแววตาของฮารุคล้ายมีน้ำหนักขึ้น
“แต่อย่างน้อยที่สุด พี่อย่าทำเหมือนตัวเองเป็นคนนอกเลยนะครับ”
โชคดีที่ตอนนี้ผลของข้าวปั้นหายไปแล้วพอดี
ฮารุเงียบไปพักหนึ่ง ทุกคำพูดและความรู้สึกในน้ำเสียง เขารับฟังโดยไม่ขัด ไม่แทรก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของพี่ชายได้ทั้งหมด
“ถึงเราจะเป็นพี่น้องกัน แต่เหมือนว่าผมจะได้ใช้เวลากับพี่น้อยไปสินะครับ“
เขาเลื่อยสายตากลับขึ้นมา สบตาผู้เป็นพี่ชาย มือกำเบา ๆ ราวกับกำลังเตรียมใจที่จะพูดบางอย่าง
+
(รุ่นพี่😭😭😭😭😭😭😭555555555)
เผลอคิ้วขมวดนิดหน่อย
พยักหน้าให้
ยังพยายามใจแข็งไม่พูด
แทนการพูดแทรกหรือออกความเห็น
ฮารุคลี่ยิ้มมองคนตรงหน้าเอ่ยถึงท้องฟ้าอย่างสดใสนั้น คล้ายใช้ภาษากายตอบกลับว่าเขาเองก็คิดแบบเดียวกัน
“ตอนเช้าผมเห็นมาแล้ว”
“เลยว่าจะลองแวะไปหลังเลิกเรียนซักวันครับ“
เห็นปฏิกิริยาของรุ่นพี่ก็อดขำออกมาเบา ๆ ไม่ได้
“ครับ~ ไม่เคยลองทำมาก่อนเลย ถ้าออกมาดี ผมขอยกไปให้ชิมได้ไหมครับ“
Cr.เด็กๆ ผปค.คาน่อนจัง มาสคอตแห่งชมรม
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
[ เรียนเชิญทุกท่านที่เป็นพวกรักสงบ รักสันติ และอยากมีเวลาจิบชาอ่านหนังสือในห้องด้วยกันมาเข้าชมรมรักการอ่านกันครับ
ในชมรมมีกิจกรรมแลกเปลี่ยนหนังสือ/บทความ/นิตยสารที่สมาชิกในชมรมชอบ กับมีให้ทำพวกที่คั่นหนังสือประจำตัวของตนเองด้วยนะ ]
( ใครสนใจเข้าร่วมสามารถDM/mentionได้เลยนะค้าบ🥺 )
( ต้าวก้อนอยากได้ขนมในมือคุณ )