"หือ อะไรเหรอ?"

เสียงนุ่มเอ่ยถามตุ๊กตาทั้งสามที่ลอยวนเวียนไปมารอบตัวอยู่พักใหญ่ เมื่อสังเกตเห็นว่าในมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งถืออุปกรณ์บางอย่างเอาไว้ มาซุมิก็ร้องอ้อขึ้นมาเบา ๆ

"ได้สิ"

สิ้นคำอนุญาต เด็ก ๆ ก็ปรี่เข้าไปประจำที่หลังเรือนผมสีขาวทันที เขาเหลือบมองภาพนั้นด้วยหางตา ริมฝีปากพลันแต้มรอยยิ้มเอ็นดู

"งั้น... ผมจะอ่านหนังสือรอเงียบ ๆ แล้วกันนะ"

“โอ้…อืม…บางทีคนที่โกรธอาจเป็นมูชิคุงนะ”

มารุยยิ้มอย่างอ่อนโยน รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าชอบการกินยิ่งกว่าอะไร แต่ตอนนี้มันยังเป็นสูตรทดลองอยู่ มารุยก็ทำเสียไปหลายอัน เหลือที่กินได้ก็เท่านี้

“เอาเป็นว่าฝากด้วยแล้วกันนะ ฉันต้องไปทำงานต่อแล้วล่ะ โชคดีนะ”

พ่อครัวตัวกลมโบกมือลาและส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มที่เดินจากไป ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทำงานต่อ

มือของมารุยตวัดขีดเขียนลายเซ็นอย่างบรรจง ก่อนยื่นกระดาษคืนอีกฝ่ายไป

“เสร็จแล้ว โอ๊ะเดี๋ยวก่อนสิ อย่าเพิ่งไป เธอกินข้าวเช้าหรือยัง?”

เขาหันหลังกลับไปยังทันฟังเด็กหนุ่มตอบคำถาม เปิดกระเป๋าหยิบเอาคุ้กกี้อบใหม่เมื่อเช้ายื่นให้เด็กหนุ่มสองถุง

“ช่วยชิมให้ทีนะ เอาไปฝากมูชิคุงด้วย รสชาติเป็นยังไง ตอนกลางวันมาบอกฉันด้วยล่ะ“

“โอ้ ได้สิ ขอเวลาฉันหาปากกาสักครู่นะเด็กน้อย”

นิ้วชี้ป้อม ๆ ยกชูขึ้นเป็นภาษามือบอกอีกฝ่ายให้รอตนเสียหน่อย มารุยตบกระเป๋าหาปากกา หมุนตัวไปมาก็พบว่ามันวางอยู่บนโต๊ะไม่ไปไหน

“โอ้ตาย นี่ไง ตาฉันเล็ก มองไม่เห็นน่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือไปรับกระดาษลายเซ็นมาลงชื่อ

“ช่องแรกสินะ อื้ม ฉันดูน่ารักในสายตาเธอเหรอ รู้สึกน่าอายจัง”

(/โดนกิน)

(มีที่นุ่มกว่านะ ซุปหัวหอม! )

(สวัสดีเด็กน้อย ซุปหัวหอมมั้ยครับ)

( มาดามโจมุ ฉันคิดว่าคุณห่อไม่ไหว- /โดนห่อ)

( ขยุมพุงไม่ได้นะ เอาซุปหัวหอมไปกินก่อน (..◜ᴗ◝..) )

(รับซุปหัวหอมมั้ยครับ (..◜ᴗ◝..) )

“โอ๊ะโอ๋ ลมอะไรหอบเธอมาล่ะเซย์ยะคุง“

ร่างท้วมเงยหน้ามองเด็กหนุ่มผู้มาเยือน แม้ว่าจะง่วนกับการจัดเรียงอาหาร แต่เสียงทักทายก็ชวนให้เงยหน้ามาพูดคุย

“ฉันทำงานเสร็จพอดี มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า?”

ดวงตาเล็กหยียกขึ้นตามรอยยิ้มอิ่มเอม มองเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน

#MSG_commu

🥕 ༘⋆

田中 丸い tanaka marui
Age 36 | 161 cm./99 kk.

บุคคลากรโรงเรียนมาโฮชิกิ คนครัว

Co / role / play dm ok!
doc : docs.google.com/document/d/1...