Het is evengoed een soort van waar.

Wie was er eigenlijk niet verliefd nou toen op Lisette.

Ik klim naar de top maar de heuvel is zo steil.

Moet je eens denken. Lig je daar onder de grond. Zo in je zwembroek. Zo in je kist.

De laatste champagne van het jaar.

Alles is van mij maar maar de laatste tijd. Ik weet niet wat het is.

Geniet van het uitzicht en zometeen zijn er jingles en cocktails. Neem er twee.

Weten doe je ‘t nooit maar in principe gaan we dood.

Ik lig aan de rand van het zwembad. Zweet en chloor en frituur.

Koester je geheime hart tot het eind.

Maar eerst nog van alles. Duwen en schreeuwen.

Het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt: het kost je niks en toch altijd prijs.

En dan lijkt het alsof je nog iets zegt en je kijkt nog één keer om en dan ben je weg.

Leg je duim op mijn lippen. Kus me dan en bijt mijn tong af.

Want welke weg ik kies hij leidt naar hier.

De dag is nog jong. Ze trilt in de zon.

Op het ogenblik zit ik heel even zonder werk maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek. In de spiegel neem ik soms alvast de pose aan voor de foto op de achterkant.

U bevindt zich hier.

Alles is een raadsel en ik weet nog niet in wat voor vorm en in welke taal.

Het komt soort van goed. Niet perfect, maar goed genoeg voor een dag als vandaag.

Kijk hoelang je schaduw al is. Het was nog maar net dat de zon opkwam.

En ik doe precies wat de dokter zegt.

Voor ik vergeet dat ik jarig was en een tic-tac in mijn neusgat had toen we naar Zeeland zijn gegaan.

Ze was een Weegschaal en was nogal mooi.

Ik werd verleden jaar ontvoerd door een ruimteschip en sindsdien gaat het met mij niet zo goed.

Wat lijkt ze toch op haar broer.

Grijs is de wanhoop die alles bedacht.

Als de poppen dansen en de rode lichten gaan aan.

Wee, wee, wee wie haar tranen drinkt.

Je blijft echt wel drijven.