copper-lens-3af.notion.site/Shape-of-sou...

เธอก้าวเข้าไปช้า ๆ เหมือนหยดน้ำที่ค่อย ๆ ซึมลงบนพื้นดิน

"บางที… คนที่บอกว่าไม่เห็น อาจจะเป็นคนที่มองเห็นบางอย่างมากกว่าคนอื่นก็ได้นะคะ"

เธอยกมือขึ้นแตะอกตัวเองเบา ๆ

"อย่างเช่น… ความลังเล ความสับสน หรือเสียงในใจของตัวเอง"

อามาเนะหัวเราะเบา ๆ
เสียงนั้นเบาราวกับละอองฝนกระทบใบไม้

"แต่ถ้าเธอไม่เห็น"
"งั้นฉัน... ตรงกับคนที่เธอกำลังตามหาบ้างรึเปล่าคะ?"

ดวงตาที่เคยจับจ้องผีเสื้อค่อย ๆ เลื่อนมามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างช้า ๆ ราวกับเพิ่งรับรู้ว่า... คนที่เธอพูดด้วย ไม่ใช่เพียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอีกต่อไป

"อ๊ะ—"

เสียงหลุดออกมาแผ่วเบา คล้ายคนที่เพิ่งตื่นจากภวังค์
ดวงตาสีชมพูสดใส จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเงียบงัน

ดูเหมือนจะเป็นเด็กขี้กลัว
น่ารักจังเลย

อามาเนะเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

"แต่ฉันเห็นเธอชัดแจ๋วเลยนะคะ"

+

ก่อนจะกุมไว้เบา ๆ

สัมผัสแรกที่เธอรู้สึก ...มันเย็น

เย็นจนต่างจากอุณหภูมิของเธออย่างชัดเจน
เหมือนหยดน้ำค้างยามเช้าที่เพิ่งสัมผัสแสงแดด

แต่ว่า...

"มันน่ารักมากเลยนะคะ"

"ชิองคุงน่ารักกว่าฉันอีกนะคะ"

คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย น้ำเสียงเหมือนหยอกเล่นเบา ๆ

"ตอนที่หลบอยู่หลังต้นไม้ก็ด้วย…"
"แล้วก็ตอนที่รวบรวมความกล้าเดินออกมาหาฉันแบบนี้ด้วย"

อามาเนะไม่ได้รับกระดาษแผ่นนั้นมา

และแทนที่จะเป็นแบบนั้น—

เธอกลับค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างช้า ๆ ราวกับเกรงว่าอีกฝ่ายจะตกใจ
แล้วปลายนิ้วก็แตะลงบนหลังมือของเขา

+

กระดาษแผ่นเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับคำพูดที่สั่นเครือ

สายตาของเธอไล่มองลงไปยังช่องที่ถูกชี้

เอ... คนที่น่ารักเหรอ?

ศีรษะเอียงนิด ๆ เส้นผมเปียไหวตามการเคลื่อนไหว ดวงตาสีอ่อนจ้องมองช่องนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาความหมายของคำนั้นอย่างจริงจัง

ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อย ๆ แย้มออกมาอีกครั้ง

"แต่ว่า…"

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาสบกับคนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา

+

#MSG_bunkatsu | #MSG_โรลเปิด

“แย่แล้วๆ-”

ช่วงเวลากลางวันในวันธรรมดา เป็นเวลาที่ใครหลายคนเริ่มที่จะหาที่นั่งทานข้าว

เสียงส้นรองเท้าดังกระทบทางเดินดังตึกๆไปเป็นทางยาว สองขาวิ่ง สองแขนกอดช่อกุหลาบสีน้ำเงินเข้มไว้แน่น

มุมมองที่แคบหน่ำซ้ำยังมีกุหลาบบัง สุดท้ายเขาก็จุ่มเข้ากับหลังของคุณเข้าจนได้

“อั่ก—”

“ข-ขอโทษนะครับ-!”

ช่อกุหลาบไม่เป็นไร คนถือไม่เป็นไร
แต่คุณล่ะ???

#MSG_โรลเปิด |แยกรูท|ชายหาดมิโอริย้อนเวลา 16:40 วันที่10 เมษา|

คลื่นทะเลซัดหาดทราย เงาตะคุ่มตัวสูงในชุดไปรเวทตั้งอกตั้งใจทำอะไรซักอย่างเงียบๆ พร้อมกิ่งไม้ขนาดพอดีมือ
เหมือนวนซ้ำทำอะไรซักอย่าง ลบๆวาดๆบนพื้นทราย

กระทั่ง[คุณ]เข้ามาภาพสุดท้ายทรงกลมๆที่ยังไม่เสร็จก็ค้างไว้ เขาดูจะสนใจคุณเข้าแทน

(มาเนียนบวกได้ทุกคนนะคะ!)

(แวะมาวาดเด็กน้อยด้วยค่ะ🏃)

#MSG_TreasureHunters
( เพื่อน ๆ ที่รัก! ชมรมพิพิธภัณฑ์นักล่าสมบัติเปิดรับผู้ร่วมก่อตั้งอีกหนึ่งคน และอาจารย์ที่ปรึกษาที่สามารถรับมือกับเอเนอจี้เกินพิกัดของเหล่าสมาชิกครับ! ชมรมเกี่ยวกับการนำสิ่งของต่าง ๆ มาจัดแสดงตามอีเว้นท์ และมีมินิเกมที่เน้นเล่นร่วมกันในรูปแบบ interactive Mystery Game ในภายหลัง สามารถติดต่อหรือสอบถามเพิ่มเติมได้ผ่าน DM/เมนชั่น ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ )

#MSG_onigiri | #MSG_โรลเปิด

ไม่รู้ทำไมพอกินแล้วก็อยากร้องไห้ขึ้นมา เป็นภาพที่เห็นได้ไม่บ่อยนักสำหรับฮิคารุ คนที่มักจะยิ้มธุรกิจอยู่ตลอดเวลากลับมาร้องไห้เนี่ยนะ ..

นึกแล้วก็เบือนหน้าหนี มือพยายามปาดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดเท่าไหร่น้ำตากลับยิ่งไหลไม่ขาดสาย

“ไม่ได้ร้องไห้ครับ ..”

พูดทั้ง ๆ ที่น้ำตาคลอเบ้า

#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent

─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───

ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง

กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา

การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

shorturl.asia/E2hN4

📌 #MSG_Commu ❄️

"มีสเตอร์คัตสึมะ ไซกิ อายุ 25 ปี เลือดกรุ๊ปAB ฉันเกลียดภาษาญี่ปุ่น แต่ฉันนี่แหละจะมาสอนพวกแกเพราะดันจับฉลากมาได้ จำไว้ซะ ถึงไม่ชอบก็ต้องเรียน"

วางหนังสือ "เอาล่ะ อ่านเอง"

❄️勝馬 斎木
❄️Katsuma Saiki
🚲อาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่น

📊34Y | 80/186 |
❄️ฤดูหนาว - สุรเสียง

doc: docs.google.com/document/d/1...

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ

“อ๊ะ จริงด้วย—”

อามาเนะเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอก้มมองกระดาษที่รับมาไว้ก่อนหน้านี้

“ลายเซ็น...”

เธอใช้เวลาไม่นาน เขียนชื่อตัวเองลงไปอย่างเรียบร้อยก่อนจะยื่นคืนให้

“นี่ค่ะ เรียบร้อยแล้วนะคะ”

(มาแย้วค่า ขอโทษที่หายไปนานนะคะะ TT)

ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ แตะลงบนเส้นผมสีเข้มอย่างแผ่วเบา
จัดดอกไม้กลับเข้าที่เดิมอย่างพิถีพิถัน ราวกับกำลังวางชิ้นส่วนสุดท้ายของภาพวาดให้สมบูรณ์

ใช้เวลาเพียงครู่เดียว
ก่อนที่จะค่อย ๆ ถอนมือออก

อามาเนะถอยกลับเล็กน้อย
มองผลงานของตัวเองเงียบ ๆ อยู่ชั่วขณะ

“…น่ารักมากเลยค่ะ”

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย

“หรือจริง ๆ แล้ว… โชจังอาจจะเป็นภูติดอกไม้ก็ได้นะคะ”

+

อามาเนะมองดอกไม้เล็ก ๆ ที่ถูกประคองอยู่บนฝ่ามือของอีกฝ่าย

“อา…”

เสียงแผ่วเบาหลุดออกมา

รอยยิ้มบางจาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง รับดอกไม้จากมือของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

“ได้อยู่แล้วสิคะ โชจัง”
“ถ้าหล่นไปคงน่าเสียดายแย่เลย”

เธอมองมันอย่างปลอบประโลม เหมือนกับกำลังปลอบเด็กที่ร้องไห้

“ขออนุญาตนะคะ”

+

อามาเนะหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

"น่าเสียดายจังเลยนะคะ น่ารักขนาดนี้แท้ ๆ"
"แต่เพราะแบบนั้น ทำให้พวกเรามาเจอกันล่ะเนอะ ♥"

คุยกับคุณอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็ย้ายมาคุยกับเจ้าปลาน้อยเสียงั้น

"คุณน้องสาวอาจจะไม่ชอบปลาก็ได้ค่ะ ลองเปลี่ยนเป็นสัตว์ตัวอื่นดีไหมคะ?"

อนาคตจะมีคุณหมีมีกล้าม? สิงโตมีกล้าม? เพนกวิ้นมีกล้าม?
ต้องมีสักอันที่คุณน้องสาวชอบแน่เลย 🤭

(หงอนนน 🤩)

((แวะมาแปะกิจกรรมเล็กๆของชาวหอฤดูร้อนค่ะ
ชาวหอฤดูร้อนมาวาดใน Magma กันเถอะ🤲🥺
-สามารถร่วมได้เฉพาะนักเรียนและบุคลากรหอพักฤดูร้อน
-สเกลจิบิ ก้อนเล็กๆ

เปิดให้วาดเรื่อยๆ ถึงวันที่ 7 เมษา (23.59 น.)
และลงภาพทั้งหมดวันที่ 8 เมษา

ช่วยแชร์+รีให้ชาวหอพักฤดูร้อนคนอื่นๆเห็นได้นะคะ ขอบคุณค่า🤍🥺))

#MSG_Commu

magma.com/d/1I5QVUayJg

#GSM_slooflirpa
ชายฉกรรจ์ผู้สวมเสื้อเชิ๊ดทับด้วยฮากามะมองไปที่คุณ👊

((ย้อนหลังเที่ยง ผปค.เพิ่งตื่นเต็มตา wwwwwwwwww))
(+ทักทายโรลสั้นได้คัพ😘)

( น่ารักที่สุดในโลกเลย 💓💕💖🫶✨🍬🍫🍭💝 )

สุขสันต์วันเกิด ยายะ!

(แวบมาแปะอาร์ตฉลองวันเกิดของยายะจังค่ะ! ถึงจะผิดแผนนิดหน่อยก็เถอะ /มองความวุ่นวายในโรงเรียน อาจจะไม่ได้ออกมาร้องเพลงกับนกน้อยแบบที่ตั้งใจไว้ แต่ยังไงก็มาอวยพรวันเกิดให้กับเธอกันนะคะ!)

เธอมองภาพนั้นเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบางจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“อย่างนี้นี่เอง…”

เสียงพึมพำเบาเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง

อามาเนะก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด
ระยะห่างค่อย ๆ สั้นลง จนเธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่ายพอดี

ใกล้พอที่จะมองเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ บนใบหน้า
ใกล้พอที่ถ้าอีกฝ่ายลืมตา— ภาพแรกที่จะเห็น ก็คงเป็นเธอ

ปีกบางของผีเสื้อไหวระริกอีกครั้ง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ ลอยห่างจากอามาเนะ

“อ๊ะ…”

เสียงนั้นหลุดออกจากริมฝีปาก เธอเผลอยื่นมือออกไปเล็กน้อย แต่ก็หยุดไว้กลางอากาศ

แต่แทนที่จะหายไปลับตา ผีเสื้อตัวนั้นกลับบินต่อไปข้างหน้า ราวกับกำลังนำทางไปยังที่ไหนสักแห่ง

นั่นทำให้สายตาของเธอ หยุดลงที่ใครบางคนเข้า
เด็กสาวผู้น่ารัก ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

+

อามาเนะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังมีต้นไม้เป็นที่หลบซ่อน

ในเมื่อเธอไม่ออกมา
ฉันก็แค่เข้าไปหา ใช่ไหมล่ะ?

"อยากให้ฉันช่วยอะไรเหรอคะ?"

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย
สายตายังคงอ่อนโยน รอคอยคำตอบจากอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

ดวงตาของเธอลดลงมองกระดาษในมือ
หน้ากระดาษที่ควรเต็มไปด้วยลายเซ็น กลับยังคงว่างเปล่าเสียเป็นส่วนใหญ่ ท่ามกลางช่องว่างอีกมากมายที่ยังรอให้คนอีกมากมาเติมเต็ม

"ก็... มีอีกเยอะเลยล่ะค่ะ"

อามาเนะหัวเราะเบา ๆ อย่างนุ่มนวล ราวกับไม่ได้กังวลกับเรื่องนี้เลยสักนิด

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
สายตาอ่อนโยนเลื่อนกลับไปหาคนตรงหน้า

"แต่เรื่องของชิองคุง…สำคัญกว่านะคะ"

+

( 😘 )

( เดี๋ยวคุนนึกไม่ออกว่าแปะดอกไม้ยังงัย 🥺 )

"คุณต้นไม้ก็ช่วยพวกเราด้วยนะคะ"

เธอพึมพำเบา ๆ เป็นคำขอเล็ก ๆ ที่หวังว่าจะช่วยให้รุ่นพี่ของเธอลงมาได้อย่างปลอดภัย

"รุ่นพี่ค่อย ๆ ลงมานะคะ ฉันจะรอรับอยู่ตรงนี้"

อามาเนะกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินคำถามนั้น
เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำตอบอยู่ในใจเล็กน้อย

"อืม… ถ้าพูดกันตามตรง…"

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

"อาจจะ… รับไม่ไหวก็ได้ค่ะ"

คำตอบตรงไปตรงมาถูกพูดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ไม่ได้มีความลังเลอยู่ในนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

อามาเนะขยับเข้าไปใกล้ต้นไม้มากขึ้น
ปลายนิ้วแตะลำต้นเบา ๆ เหมือนกำลังทักทายมัน

+