โฮ่ เพิ่งรู้ว่าแถวนี้มีแมวเจ้าถิ่นด้วย

ปอมปอมขนฟูโดนอุ้งแมวตบๆ บนหัวถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ตากลมโตจับจ้องแมวที่เพิ่งเคยเห็น

“แบ้กแบ้ก”

เห่าตอบรับไป ก่อนจะกระโดดใส่ เลียขนแมวแพล่บจนเปียก เป็นการทักทายตามประสาหมา

ระหว่างที่เลอันโดรในร่างปอมปอมขนฟูกำลังคอดหาทางกลับไปร้านดอกไม้ของตนเอง จู่ๆ ทัศนียภาพรอบกายก็เปลี่ยนไป

เขากำลัง — ลอยขึ้นไป???

ลิ้นสีชมพูแพล่บออกมาอย่างมึนงง พอไล่สายตาขึ้นไปก็เห็นใครบางคนกำลังคีบคอเขาอยู่

ปอมปอมเตะขากลางอากาศแด่วๆ ส่งเสียงร้องแบ้กแบ้ก

ระหว่างยืนนิ่งคิดอยู่ว่าจะเอายังไงดี อะไรบางอย่างก็เรียกความสนใจของปอมขนฟูได้

แมว

แมวล่ะ

หางปอมเมอเรเนียนเริ่มส่ายดุ้กดิ้ก ค่อยๆ ก้าวไปหาเพื่อนสัตว์โลกน่ารักช้าๆ ก่อนนั่งแหมะลงเว้นระยะห่างไม่ให้กลัวไปก่อน

“แบ้ก”

(/ผมทัดหุ เชื่อเค้าได้เรย /กิ๊ฟดองกี้ยิ้ม)

ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิตดี เลอันโดรไม่รู้ว่าเขาจะคืนร่างได้เมื่อไหร่ ปกติก็คงครึ่งวัน จะให้วิ่งกลับบ้านเองจากตรงนี้ก็ดูเหมือนจะไกลเอาเรื่อง

เวลานั้นเอง เหมือนจะมีคนใจดีผ่านมา ปอมขนฟูเอียงหน้ามองตาม พอเห็นมือที่เอื้อมมาก็เห่าแบ้กทักทาย ก่อนวางอุ้งไปตามสัญชาตญาณ

เรียบร้อยก็เห่าแบ้กไปอีกอย่างกระตือรือร้น

(อาตมาเลิกแล้ว โยมก้ปล่อยวาง)

เพราะเพิ่งกลับร่างไม่นาน บวกกับไม่ได้อยู่ร่างลูกสุนัขมาพักใหญ่ ยามแรกจึงติดสถานะมึนงงอยู่บ้าง

ปอมเมอเรเนียนยืนนิ่งข้างถนน สายตาสอดส่องไปทั่ว พอร่างย่อส่วนเหลือเท่านี้ทุกอย่างดูใหญ่ไปหมด

ครู่หนึ่งคล้ายจะมีคนใจดีผ่านมาทักถาม เขาจึงเห่าแบ้กตอบ ดูท่าทีเป็นมิตรจึงวิ่งดุ้กๆ ไปหา เขาแปะอุ้งที่ขาอีกคน จากนั้นก็ชี้อุ้งไปทางบ้านตัวเอง

พอปล่อยหูหางออกมาเล่นก็สบายตัวดี

“ผมว่าผมรู้อีกคำนะ” ชาวต่างชาติเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นอย่างตั้งใจ เขาเว้นวรรคไป กวาดสายตาสำรวจอีกคน พยักหน้าหงึก

“จิบิจัง? น่าจะคำนั้น รวมกันเป็นจิบิทาโกะไหมนะ ไม่รู้แฮะ” การเรียงคำในภาษานี่มันน่าสับสนจะตาย เลอันโดรยักไหล่

“เล่นเหรอ… เอาสิ” มองสัมภาระพะรุงพะรังในอ้อมกอดแล้วก็ชั่งใจ แต่ไม่นานก็ตอบรับคำชวน

“ว่าแต่เล่นยังไงน้า”

นั่นฟังดูเป็นคำตอบที่เข้าเค้าที่สุดในตอนนี้

“เพราะงั้นไม่ต้องขอโทษหรอก”

”—อีกอย่าง ต่อให้ใจเต้นขึ้นมาจริงๆ ทำไมต้องขอโทษล่ะ กับผมน่ะ เป็นเรื่องไม่ดีเหรอ“

กล่าวติดตลกไปอย่างงั้น

(เค้าวางแระ จิงจิง)

กล่าวพร้อมรอยยิ้มเบาบาง นิสัยเป็นห่วงเกินเรื่องนี่ แม้แต่คนเป็นลูกชายเองก็ยังผุดบ่นขึ้นมาให้ได้ยิน

ทำไงได้ล่ะ ก็เป็นห่วงจริงๆ นี่

เลอันโดรเท้าคาง เอียงหัวยามมองพินิจดีๆ ครู่เดียวก็คล้ายจะคิดอะไรออก เขาหลุดหัวเราะ

“ผมว่าผมพอรู้แล้วล่ะว่าอะไร — เพราะข้าวปั้นน่ะ เธอก็กินมาใช่ไหม? ดูเหมือนมันจะมีผลแปลกๆ นะ เมื่อกี้ผมเองก็เองก็ไล่กอดคนไปทั่วเหมือนกัน”

+

ต้องยอมรับว่าเป็นคำตอบที่ไม่อยู่ในความคาดหมายเสียเท่าไร เพราะงั้นจึงเผลอชะงักเพียงเสี้ยววินาที

เลอันโดรสบตาอีกคนโดนตรง ไม่นานก็ทำลายความเงียบ มือเอื้อมไปเสยผมที่ปรกใบหน้าออก

“ริน — ไม่เห็นจะต้องขอโทษเลยนี่”

ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งที่พื้น มือวางอยู่บนเข่าอีกคน ขณะเงยหน้าขึ้นมอง

“แค่เห็นสีหน้าเหมือนจะไม่สบายเลยเป็นห่วงน่ะ ผมแค่ติดเป็นนิสัย… ถ้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ก็ดีแล้วล่ะ”

+

"...ผมใจเต้นตอนคุยกับคุณ"หยาดน้ำสีใสคลอขึึ้นเล็กน้อยประดับดวงแก้วสีครามตรงหน้า

อาจจะแก้มที่ถูกยืดออกไปและรู้สึกถูกกดดันแม้จะเป็นความเป็นห่วงของบุรษตรงหน้า

รินพูดออกไปตามตรง เขารู้สึกอายจนไม่รู้จะเอาหน้าที่โดนล็อคไว้ไปหลบที่ไหน

"ผมขอโทษ...." มันไม่ถูกต้อง เขาไม่เป็นตัวเอง นี้ไม่ใช่นิสัยปกติของเขา

(แค่เตะหมามันจาไปยากอะไร💔💔💔)

()

(อาไนอ้ะ ตัวเองตุวเน้กกว่ามาบอกคนอื่นตุวเน้ก💔)

ได้ยินประโยคแรกก็กะพริบตาปริบ เมื่อประมวลผลได้ว่าหมายถึงตนเองก็เอียงคอ ระบายยิ้มกว้างให้ หูหางฟูฟ่องพลันฟุ่บขึ้นมา

“ก็ต้องเหมือนสิ ก็เป็นหมาจริงๆ นี่นา”

เลอันโดรพยักเพยิดหน้า

“เหมือนที่เถ้าแก่เป็นทาโกะยากิ”

ว่าแล้วก็ก้มลงมองลูกบอลที่ยังหอบไว้

“ว่าแต่เล่นบอลแบบนี้ก็แย่เลยสิ”

สัญชาตญาณเก่ากำเริบ เผลอกระโดดคาบคงจะตลกน่าดู

(โห พี่ เคะ💔💔💔)

(/วิ่งกลับมา /ยกจ้นให้)

(นี่เอง คนใจดี /เกาะขา)

ชายหนุ่มยิ้มแฮะ ขณะมองสัมภาระของตนที่ยามนี้ลงไปกองอยู่บนพื้น เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา เขาเงยหน้าตามไป จึงเห็นคนที่น่าจะเป็นเจ้าของ

เลอันโดรมองดอกไม้ ลูกบอล สลับกับเจ้าของ เขาขยี้ผมตัวเอง ก้มลงไปเก็บของ ก่อนวิ่งเหยาะๆ ไปหยุดข้างหน้าอีกคน ชูบอลขึ้น

“อันนี้ของเถ้าแก่?”

(ก้บอมได้อยุ่ดี💔)

พระอาทิตย์จะตกดินแล้ว

เจ้าของร้านพฤกษาเพิ่งเคลียร์งานเสร็จ จึงถือโอกาสออกมารับดอกไม้เอง เขาถือห่อกระดาษเดินไปตามทางอย่างไม่รีบร้อน ปล่อยใจผ่อนคลายไปกับบรรยากาศ

เลอันโดรฮัมเพลงในลำคอ ปลายสายตาเห็นบางอย่างพุ่งมาทางเขาด้วยความเร็ว อาจจะเพราะสมัยเด็กอยู่ในร่างลูกหมาบ่อยเกินไป สัญชาตญาณจึงปล่อยมือไปรับสิ่งนั้นทันที

เป็นลูกบอลนี่เอง — มิน่าล่ะ

+

#MSG_โรลเปิด (???)

อาจจะเพราะว่านอนไม่หลับมาหลายคืน ร่างกายอ่อนล้าสุดๆ รู้ตัวอีกทีเลอันโดรก็กลับมาอยู่ในร่างที่ห่างหายไปนานเสียแล้ว

เขาจะหาทางกลับบ้านได้หรือไม่

จะมีคนใจดีผ่านมาไหมนะ?

(มาบอมต้ะ)

(/อัดคลิป)

(นิวแอค)

(สันยาค่ะ)

(อ๋อ ไม่เอาภาพนิ่ง อยากได้แบบขยับได้🙂‍↕️🙂‍↕️🙂‍↕️)

(ในภาพมีตัวหนังสือ✅✅✅)

(ได้ค่ะ ได้ หนูก็มีหมึกสีเหมือนกัน)

(((พี่ทำหนูทำไม💔💔💔💔💔 หนูให้พี่ต่อยแต่ไม่ใช่แบบนี้💔💔💔💔💔)))

(ถ้ามัวแต่ให้อภัย แล้วเมื่อไหร่จะได้แก้แค้น......)