ริอันที่หลุดเข้าไปในโลกของตัวเองก็ถูกดึงกลับมาสู่โลกความจริงได้ด้วยประการฉะนี้ (?)
เขากะพริบตาปริบ ๆ มองแคธีสลับกับปลายนิ้วที่จิ้มแก้มตัวเอง มองแล้วก็เหมือนมีเครื่องหมายคำถามลอยอยู่เต็มหน้า
ดูท่าว่าจะไม่ทันฟังเรื่องที่อีกฝ่ายพูดก่อนหน้านี้แฮะ
"อะไรเหรอ?"
@msg-arlan.bsky.social
@msg-miying.bsky.social
@cathe-msg.bsky.social
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
#MSG_NanamiKisen
การละเล่นที่หลากหลาย การละเล่นที่ไม่รู้เบื่อและยินดีต้อนรับสู่เกมกีฬาสำหรับการปล่อยความสนุกไปพร้อมกับเวทมนตร์
“ ชมรมศึกชิงธงเจ็ดคาบสมุทร ”
ขอเชิญชวนทุกท่านเข้ามาร่วมสนุกไปกับชมรมของพวกเรา !
รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ในนี้เลย :
docs.google.com/document/d/1...
#MSG_bunkatsu โปรโมทชมรม
ยินดีต้อนรับสู่ชมรมการแสดง
การแสดง–โลกแห่งเวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์ ที่แห่งนี้คือคือที่ที่ คุณ จะเป็นใครหรืออะไรก็ได้
เมื่อสวมบทบาทแล้วด่ำดิ่งลงในบทละคร คุณจะพบกับโลกใบใหม่ที่มีเพียงนักแสดงและผู้ชม
ไม่ว่าจะเป็นบทนางเอกเจ้าน้ำตา นางร้ายสุดเจ้าเล่ห์ พระเอกสุดอัจฉริยะ หรือแม้แต่หมาน้อยแสนซื่อสัตย์
ที่นี่ คุณ เป็นได้ทุกอย่าง
Doc : bit.ly/4tlUbi3
+
"ตั้งแต่แรกเลยน่ะ" เขาตอบหน้าซื่อ
เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีลุกลี้ลุกลนปานนั้นก็อดลอบขำในใจอีกครั้งไม่ได้ ริอันชี้นิ้วไปที่หัวของไทกะพลางเอ่ยด้วยเสียงเนิบ ๆ "มีหญ้าติดผมแหนะ"
จะว่าไป—
"เจ้าสองตัวนั่นก็ออกกำลังกายเหมือนกันเหรอ"
(ขออนุญาตบวกนะคะ 🥺)
ริอันแค่เดินผ่านมา และก็ควรจะเดินผ่านไปเหมือนอย่างปกติ แต่เพราะว่าดันเหลือบไปเห็นคุณกำลังทำท่าทางประหลาด จึงเผลอหยุดเดินแล้วยืนมองเสียอย่างนั้น
มองไปมองมาแล้วก็รู้สึกขำอยู่บ้าง ถึงจะไม่ได้หัวเราะออกมาแต่ก็ยังยืนมองอยู่แบบนั้นจนคุณอาจจะเริ่มรู้ตัว—
"ทำอะไรอยู่น่ะ"
เห็นคุณย้ำถึงสามครั้งเขาก็โล่งใจ
"ได้หมดเลยเหรอครับ... อย่างสื่อเวทจำพวกที่เหมาะกับผู้หญิง?" ริอันถามเพิ่มด้วยดวงตาเป็นประกาย แม้สีหน้าของเด็กหนุ่มจะไม่ได้เปลี่ยนไปนักก็ตาม
"อยากได้ไปเป็นของขวัญให้คุณแม่น่ะครับ— อะ เดี๋ยวผมช่วยนะ"
ว่าแล้วก็ขยับเข้าไปเป็นฝ่ายเปิดประตูร้านให้คุณแทน เห็นว่าถือลังไอติมมาด้วยแบบนั้นอาจจะใช้มือไม้ได้ไม่สะดวก
"ผมริอันครับ"
"เอย์ราคุ ริอัน"
"โชคดีนะ" ริอันว่าพลางโบกมือกลับไปเล็กน้อย ก่อนมองตามหลังฮารุกะอยู่พักหนึ่งกระทั่งเธอหายลับไปในฝูงชน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงมุ่งหน้ากลับหอของตัวเองบ้าง..
(ขอบคุณเหมือนกันค่ะ ถ้ามีโอกาสจะมาเล่นด้วยอีกนะคะ 🥺✨)
ริอันมองโทโมยะตาปริบ เห็นคนโค้งคำนับให้ตัวเองก็นึกอยากจะโค้งกลับไป แต่พอคิดว่าถ้าเขาโค้งไปแล้วอีกฝ่ายยังโค้งกลับมาอีกรอบจะทำยังไง ก็เลยได้แต่ยั้งความคิดนั้นเอาไว้ก่อน
เขาส่ายหน้า "ไม่เห็นเลยครับ ...โทโมยะกำลังล่าลายเซ็นอยู่เหรอ"
"แถวนี้มีคนกำลังล่าลายเซ็นกันอยู่เยอะ ลองถามจากคนอื่น ๆ ดีไหมครับ"
(ถ้างั้นเดี๋ยวขอเนียนรู้จักโทโมยะคุงด้วยเลยนะคะะ 🥺)
ริอันหันหน้ามองหาคนสะกิด พอเห็นว่าเป็นคุณที่คุ้นตากันดีอยู่แล้วก็ผงกหัวให้ครั้งหนึ่งเป็นเชิงทักทาย
"โทโมยะนี่เอง อยากให้เราช่วยอะไรเหรอ?"
เขาส่ายหน้า "ไม่เป็นไร"
อันที่จริงก็เป็นทางนี้ที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อนด้วยซ้ำไป
"เอย์ราคุ ริอัน" ว่าพลางหลุบตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย พอเงียบไปครู่หนึ่งก็เกิดรู้สึกว่าตัวเองแนะนำตัวได้ห้วนไปหน่อยขึ้นมา
"ชั้นมังไก ฤดูหนาว— เรียกแค่ริอันเฉย ๆ ก็ได้"
"ยินดีที่ได้รู้จัก"
(นี่ค่าา ขอโทษที่ตอบช้าด้วยนะคะ 😭🙏)
drive.google.com/file/d/1_MhA...
ริอันหันหน้ามองตามปลายนิ้วของอากินะ ก็คลับคล้ายว่าจะมองเห็นใครสักคนอยู่ไกล ๆ จริง ๆ
เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากผงกหัวให้แล้วจึงค่อยเดินตามหลังไป...
(ได้เลยครับ เดี๋ยวเอาติ๋มกินะคุงไปด้วย 🥺)
(ไม่มีข้อไหนตรงเลยแต่อยากมาแจมจังค่ะะ 🥺✨)
เป็นอีกครั้งที่เขาเอาแต่ยืนกะพริบตาปริบ หลังจากผ่านไปนานทีเดียวริอันก็ร้องออกมาเบา ๆ คล้ายเพิ่งนึกได้
"โคอิซุมิก็อยู่แถวนี้เหรอ... ถ้างั้นก็ไปหาเขากันเถอะ"
ว่าแล้วก็เดินอาด ๆ นำหน้าอากินะไป แต่ยังไม่ทันจะครบห้าก้าวก็หันหลังกลับมาเสียแล้ว
ไม่รู้ทาง (..)
ริอันผงกหัว ก่อนหยิบปากกาออกมาตวัดลายเซ็นลงไปบนใบกิจกรรม พอเซ็นเสร็จแล้วก็ดันรู้สึกว่ามันดูเรียบไปหน่อยหรือเปล่า คิดไปคิดมาก็วาดกระต่ายตาขีดโง่ ๆ แถมลงไปให้
"นี่ครับ" เขายื่นใบกิจกรรมคืนไป
และยืนเงียบไปอีกครู่หนึ่ง
"เอ่อ... ชื่ออะไรเหรอครับ?"
ริอันเลิกคิ้ว อดคิดในใจไม่ได้ว่าการโบกมือง่อย ๆ ของเขามันช่วยได้เยอะตรงไหน... แต่ช่วยได้ก็ดีแล้ว
"ไม่เป็นไรครับ แต่คุณ— โอเคแน่ใช่ไหม"
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองคุณจนมั่นใจว่าจะไม่ระเบิดเสียตรงนี้ ก่อนร้อง 'ไอ๊' ออกมาเบา ๆ เมื่อถูกถามถึงธุระ
"อยากจะมาดูของที่ขายในร้านหน่อยน่ะครับ"
"แล้วก็อยากรู้ว่าที่นี่รับทำสื่อเวทรึเปล่า"
#MSG_commu
"สายน้ำที่ไร้รูปร่างก็เหมือนกับนักแสดงที่แปรเปลี่ยนไปตามบทบาทนั่นแหละ "
𓆉𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟𓇼✧༚ ‧𓇢
立花 ・ 小泉| Tachibana Koizumi
🎏
✧ 𝘚𝘵𝘶𝘥𝘦𝘯𝘵 「満開」𝘠𝘦𝘢𝘳 3-𝘍
✧ 19 𝘺. | 179 𝘤𝘮. | 68 𝘬𝘨.
✧ ชมรมการแสดง
✧ จิตวิญญาณแห่งฤดูร้อน
✧ วิถีแห่งสายน้ำ
✧ 𝘋𝘰𝘤 :: shorturl.asia/o40Aw
✧ 𝘊𝘖 | 𝘙𝘖𝘓𝘌 | 𝘋𝘔 24/7
CMS Cr.Koki
(ท่ดคับ ลืมแปะ)
"ขอบคุณนะ" ว่าพลางยื่นใบกิจกรรมให้
ระหว่างนั้นก็อดลอบหายใจออกมาไม่ได้ ...ค่อยยังชั่ว ทีนี้ก็เหลือแค่ต้องตามหาคนที่เจาะหูกับอาจารย์แล้วสินะ
"อากินะรู้จักใครที่เจาะหูบ้างรึเปล่า"
"อืม.. ใช่แล้ว"
ริอันพยักหน้า ไม่ได้รับรู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังเหงื่อตกเพราะอะไร
แต่แล้วเขาก็ชะงักไปเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้
"ที่จริง ตอนนี้อากินะก็เซ็นให้เราได้นะ"
มองหน้าแบบ ●︿●
ปฏิทินอีเว้นท์ประจำเดือนเมษายน
ช่วงที่เหล่ารุ่นพี่จะหาเด็ก ๆ เข้าชมรมมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ! แต่ก็อย่าจริงจังกันจนลืมเรื่องเรียนนะเจ้าคะเพราะว่าเดือนหน้านั้น...
และช่วงเดือนนี้สินค้าเกี่ยวกับซากุระจะได้รับความนิยมเป็นพิเศษ🐟🌸🩷
เห็นว่าอากินะโน้มตัวลงมาก็กลัวว่าจะเห็นกระดาษไม่ชัด เลยเอียงมันในองศาที่อีกฝ่ายจะเห็นตัวอักษรบนนั้นได้ชัดขึ้น
"คนที่เจาะหู เป็นอาจารย์ กับคนที่ถือใบกิจกรรมอยู่ในมือตอนนี้"
อืม—
"เราเซ็นให้ตัวเองได้ไหม" จะได้เพิ่มมาตั้งสองข้อแหน่ะ
ริอันกะพริบตาปริบมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกคล้ายทำตัวไม่ถูก เขาคิดว่าตนอาจจะเข้าร้านมาผิดเวลา แต่จะให้เดินออกไปทั้งอย่างนี้ก็คงเสียมารยาทน่าดู
หลังจากคิดไม่ตกอยู่ครู่หนึ่ง จนคุณยื่นไอศกรีมมาให้ เขาถึงได้เปิดปากพูดออกมา
"ไม่เป็นไรครับ... ที่จริง คุณดูต้องการมันมากกว่าผมเสียอีก"
ถึงอย่างนั้นริอันก็ยังรับไอศกรีมมาถือเอาไว้ ขณะเดียวกันก็อดช่วยขยับมือโบกไล่ไอร้อนให้คุณไปด้วยไม่ได้
"..."
ริอันนึกภาพตัวเองกำลังทุ่มอากินะด้วยท่าเยอรมันซูเพล็กอยู่ในใจ— ล้อเล่นน่ะ ได้ยินแบบนั้นเขาก็แค่พยักหน้าให้ ก่อนเงียบไปเล็กน้อย
"แบบนั้นจะดีเหรอ ไม่รบกวนเวลาคุณแย่?"
"แต่ถ้าคุณว่างช่วยเราหา เราก็ยินดี"
@msg-arlan.bsky.social @msg-miying.bsky.social @cathe-msg.bsky.social
ริอันรับใบกิจกรรมคืนมาขณะที่เอ่ยกลับไปว่า "ขอบคุณ"
ก่อนจะถือเอาไว้อย่างนั้น เขาหลุบตามองแคธีแล้วค่อยพยักหน้าให้
"ได้สิ" ทั้งเรื่องไปเที่ยวและเลี้ยงขนมเลย
"อยากไปที่ไหน กินอะไรล่ะ"
ถ้าให้เขาเสนอก็คงจะบอกว่าไปกินไอศกรีมกันเถอะ แต่อากาศอบอุ่นแบบนี้ถ้าได้กินแพนเค้กก็คงไม่เลว..
อืม
เลือกยากจัง
ระหว่างนั้นเอง ริอันก็จมหายไปกับความคิดมากมายเช่นว่าวันนี้จะกินอะไรดี(..
(ถ้าคุณคิดว่าใช่ก็แปลว่าคุณคิดว่าใช่)
(ติ๋มมีตา)
ริอันกวาดตามองอยู่หนึ่งครั้ง ก่อนพยักหน้าลง
"ระหว่างช่อง 'คนที่ถือปากกาอยู่ตอนนี้' กับ 'คนที่ติดโบว์' คุณอยากให้เซ็นอันไหนเหรอครับ"
เพราะช่องอื่นก็คงเซ็นให้ไม่ได้แล้ว
ริอันเกือบจะเดินจากไปไกลแล้ว กระทั่งพบว่าชายเสื้อของตัวเองติดกับอะไรสักอย่าง แว่บแรกเขานึกถึงสุนัข
แต่ที่นี่จะมีสุนัขได้ยังไง—
จนหันกลับไปพบคุณ เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดถนัด
"..เราเหรอ?" ชายหนุ่มชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง มองคุณหัวจรดเท้าครั้งหนึ่งก็พยักหน้าให้
"ได้สิ.. คุณได้โจทย์อะไรมาบ้างล่ะ"
(มาขอแจมนะคะ 🥺)
"อืม..."
คุณไม่มีเกล็ด ไม่ได้เจาะหู ยิ่งไม่ใช่อาจารย์
"ที่จริง— มีอยู่ข้อหนึ่ง"
"ถ้าคุณเองก็กำลังล่าลายเซ็นอยู่เหมือนกัน ก็เซ็นให้เราได้"
เพราะแปลได้ว่าอย่างน้อยคุณก็คงมีกระดาษให้หยิบขึ้นมาถือนั่นแหละ