#msg_bunkatsu
แวะไปเป็นหนูลองยาชมรมปรุงยากับน้องสาว @msg-azuki.bsky.social

ทรอม่า 30 นาที สำนึกรักเต่าทะเลต่อไปอีกหนึ่งวัน

#MSG_bunkatsu | #MSG_เปิดโรล
ตอนเช้า หน้าทางเข้าหอสมุดสักฝั่ง

.
.
.

“อ่า! ขอโทษครับ คุณตรงนั้นน่ะ” ใครบางคนเอ่ยเรียกคุณ

“คือว่าผมเพิ่งย้ายมาเลยไม่รู้ที่ทางเท่าไหร่…” เขามีท่าทางประหม่าเล็กน้อย

“พอจะช่วยบอกทีได้ไหมว่าอาคารชมรมไปทางไหนน่ะ?”

#MSG_bunkatsu

#MSG_bunkatsu #MSG_CookingClub

"ว๊า สาวน้อย เหมือนจะได้ยินเสียงท้องร้องจากคนแถวนี้นะครับเนี่ย“

”แอบมาแวะกินข้าวกล่องที่ชมรมคหกรรมได้นะครับ แฟรี่ตนนี้พร้อมต้อนรับคุณเสมอ😘✨“

(ขอมาแปะสกินริเมะอีเว้นนี้แบบเต็มๆค่ะ! มาอุดหนุนชมรมคหกรรมกันเยอะๆน้า ให้ทิปด้วยริเมะคุงจะดีใจมากเล-)

#MSG_bunkatsu #MSG_Potion

ในเมื่อเป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิ— คนในชมรมที่ปรุงยาสำหรับกิจกรรมนี้ คิโยริจึงคิดว่าสมควรที่จะลองสุ่มด้วยเพื่อความสนุกสนานครื้นเครง(?)

“โอ้ ได้เป็นยาเม็ดรูปหัวใจด้วยเน้อ…“

ทานเข้าไปไม่ทันนานเท่าไหร่ก็รู้สึกเหมือนจะสงบนิ่งกว่าเดิม แม้แต่น้ำเสียงกับคำพูดก็เคร่งขรึมขึ้น

”โฮ่– ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยเน้อ ยาอันนี้“

หมายเหตุ: ยังไม่เห็นหน้าตัวเอง

(+สั้นๆได้นะคะ💪)

by AaFuwa Azumi

"ยามิจังไม่เอาด้วยหรอก”
"แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว ทำให้หน่อยได้มั้ยง่ะ?“

"นะ૮ ․ ․ ྀིა“

ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐

藤 夜神 • ฟูจิ ยางามิ(ยามิจัง)݁ ˖Ი𐑼⋆
จิตวิญญาณฤดูใบไม้ผลิ วิธีแห่งพันธะ
16 ปี • 2年 F (ไคกะ)

°❀⋆.ೃ࿔*:･

DM / co-op / Role / Flirt ok 👌🩷
Doc : bit.ly/41udCsm
#MSG_commu

cms by AaFuwa

#MSG_bunkatsu

ดันสุ่มได้ยาที่ทำให้ตัวเล็กลงเหลือแค่ระดับเอว
การไปไหนมาไหนเลยกลายเป็นเรื่องยุ่งยากไปหมด ก้าวหนึ่งก็ไกลเกินไป ประตูจับยาก ของรอบตัว คนรอบตัว ก็ต้องเงยหน้ามองไปเสียทุกอย่าง

แต่ถึงอย่างนั้นก็แค่หัวเราะเบา ๆ กับผลลัพธ์ที่สุ่มได้
พอผละจากคนที่ได้พบ ก็ไปหามุมสงบ ๆ นั่งรอให้ฤทธิ์ยาค่อย ๆ คลายลงเอง

#MSG_Dokusho_Club #MSG_bunkatsu

((ระหว่างปั่นกิจกรรมชมรม แวบมาคั่นด้วยภาพบรรยากาศคาน่อนจังตอนอยู่ในชมรมค่ะ

หวังว่าชมรมรักการอ่านจะเป็นพื้นที่สบายๆในการหย่อนใจพร้อมหนังสือเล่มโปรดนะคะ🫳🤍))

(เข้าสู่ภวังค์ซะแล้วครับ)

Cms : Madamppeach Mada

#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub

หากมาเยี่ยมเยือนที่ชมรม จะพบกับมาสคอตลอร์ดปุกิกิตัวใหญ่ที่หน้าตาดูดุดันไม่เกรงใจใคร ไม่เสวนากับผู้ใด ยืนแจกลูกโป่งและของที่ระลึก

สงสัยจังเลยนะว่าใครอยู่ในชุดนั้นกัน?

-

ท่านรองประธานที่ทำหน้าทำตาไม่พอใจสุดๆ เหมือนโดนบังคับให้สวมชุดมาสคอตสุดน่ารัก ช่างไม่เข้ากับเขาเอาเสียเลย

"ชิ...วุ่นวายชะมัด"

"โห่ย ข้าถอดชุดนี้ได้รึยัง"

#MSG_bunkatsu

"อันนี้.... ออกจะน่าอายอยู่นะคะ💦"

(พาพี่ชาย/? มาถ่ายรูปเช็คอินค่ะ)
@msg-ranmaru.bsky.social

( รูปคู่กับเพื่อนสาวตัวแสบค่ะ😘

@mutekihime-msg.bsky.social )

(ชิปโปะจังอวยแบบนี้เดี๋ยวเซรินโดก็ได้ใจไม่ยอมอัพสกิลวาดรูปเอานะคะ 😭😭)

เห็นกลับมาห่อไหล่อีกก็รีบเอื้อมมือไปดันสะบักทั้งสองข้างให้ไหล่กลับมาผึ่ง ทั้งยังตรึงไว้ให้ยืนไหล่ผึ่งอยู่อย่างนั้น

”ไม่ดูหลงตัวเองไปหรอกครับ ผมเองก็ยังคิดว่าโฮวกะคุงที่สง่าผ่าเผยแบบนี้ดูดีเหมือนกัน”

“ต่อไปลองเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย..”

“เราจะเริ่มทดลองเดินกันแล้วนะครับ“

ไฮไลท์ของชมรมที่เคยพูดถึงก็คือการเดินแบบ ด้วยสาเหตุนี้เลยต้องเร่งรัดการสอนเดินไปพร้อมกับการปรับระเบียบของร่างกาย

(ชินคับ แต่อันนี้มันก็ชวนชินมากเกินไปคับ 😭)

ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเด็กสาวฮึบไม่ร้องไห้ มือที่เคยจับเพื่อปลอบประโลมค่อยๆละออกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสีหน้าดูดีขึ้นแล้ว

”รูปวาดเสร็จแล้วล่ะครับ“

ว่าพลางเดินไปหยิบกระดาษบนกระดานวาดรูปยื่นให้

ผลงานศิลปะที่เจ้าตัวสุดแสนจะภาคภูมิใจ

“ไม่ว่ายังไงชิปโปะจังกับรอยยิ้มก็ดูจะเหมาะสมกว่าน้ำตานะครับ”

แม้ภาพวาดจะชวนตั้งคำถามว่านั้นคือสีหน้าที่กำลังยิ้มจริงๆใช่ไหม..

(กรีดร้อง เด็กๆน่ารักมากเลยคับ อุ๋งๆกับชิปโปะจัง เก่งมากเลย ค่อยๆเติบโตน้า 😭✨✨)

(พอดีซีนนี้น่าวาดดีค่ะ😊)

คนหนึ่งเป็นผู้พูด

ส่วนเด็กสาวก็เป็นผู้ฟังที่ดี

คำพูดของชายตรงหน้าเธอคนนี้ช่างให้กำลังใจเด็กน้อยผู้กำลังร้องไห้ได้อย่างดีเลยล่ะ

และเมื่อเธอได้รับสองมือคู่ใหญ่มาโอบอุ้มจนปิดบังมือน้อยของเธอจนเกือบมิด

ไออุ่นที่นานๆครั้งจะได้รู้สึกก็ยิ่งทำให้เด็กสาวคลายความเครียดลง

"ขอบคุณนะคะท่านไดมง" เธอกล่าวก่อนจะทำท่าฮึ้บไม่ร้องไห้กับตัวเอง

"แล้วตอนนี้รูปวาดเป็นยังไงบ้างหรอคะ?"

"เกร็งเพราะไม่ชินหรือเกร็งเพราะกลัวผมหรอครับ ?"

แกล้งพูดหยอกก่อนจะละมือออกแล้วเดินไปยืนข้าง ๆ ให้โฮวกะได้เห็นภาพของตัวเองในท่ายืนที่อกผายไหล่ผึ่งอย่างถูกต้อง

"เห็นตัวเองในกระจกตอนนี้แล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ ?"

"ดีแล้วล่ะครับ ~"

คลี่ยิ้มไปด้วย สำหรับคนที่ปรับตัวเร็วแบบนี้ปีหน้าคงได้เรื่อยชั้นเป็นไคกะแล้วล่ะมั้ง เซรินโดนคิดในใจ

ระบายเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ

"น่าเสียดายที่ไม่มีหรอกนะครับชมรมวาดภาพ"

"แต่ก็อยู่ชมรมที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์เหมือนกันครับ"

"ไม่ทราบว่ามีความสนใจด้านแฟชั่นบ้างไหมครับ ?"

ทำตัวเป็นพนักงานขายตรงขึ้นมาทันที

#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล | แยกรูท

หลังจากแข่งมาหลายรอบทำให้อารมณ์ยังพลุ่งพล่านจนต้องอยู่สภาพขนปุยเช่นนี้ จึงตัดสินใจพักเบรคถือธงมาเรียกแขกด้านหน้า

—แต่ไม่ทันระวังเลยเผลอปัดธงไปคลุมหัว <แขก> ที่ว่าซะแล้ว…

“อะ…”

#MSG_bunkatsu
#MSG_โรลเปิด | แยกรูท

พอจอภาพฉายรูปตัวเองขึ้นมาเคนตะก็หัวเราะ

“น่าอายชะมัด... แล้วนั่นไปแอบถ่ายมาตอนไหนล่ะนั่น“

ในระหว่างที่เพื่อนๆ ในชมรมกำลังทักทายคนที่ผ่านไปมาเพื่อชักชวนมาเข้าชมรม เคนตะกลับยืนคุยเล่นกับเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่แวะมาดูงาน เพลิดเพลินจนลืมเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้ต้องทำอะไร

[แวะมาหย่อนการเติบโตของน้อง
รูปเต็มเมนชันถัดไป]

(เสียงอากาเนะจังน่ารักสดใสมากเลยคับ 😭)

Katsushika Akane CV. 🌸

( มาแปะเสียงพากย์อากาเนะจังค่ะ ! ดอกไม้เบ่งบานแล้ว! มาพร้อมกับบทบรรยายและคลิปแสนงดงามจากคุณนางฟ้าแม่ทูนหัว🥺🌟🌸🤲🏻

Credit 💌
Video — นางฟ้าแม่ทูนหัว
CV. — กระต่ายปริศนา )

#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub

" โอ้สส !! มินนะะ ยินดีต้อนรับสู่ชมรมเรียนรู้ยูเมะจูนะ ✨"

"เร่เข้ามา ~ เร่เข้ามาดูกิจกรรมชมรมของพวกเราสักหน่อยมั้ย ? "

"นาย/เธอ เองก็เป็นได้นะ !! สุดยอดนักเรียนรู้ยูเมะจูน่ะ เรามาค้นพบยูเมะจูใหม่ๆไปด้วยกันเถอะะะ "

( แอบพาเจ้าเด้กส้มมาวิ่งดุ้กดิ้กโปรโมทชมรมคร้าบ 🥺❤️‍🔥 ขอบคุณรองประธานที่จัดเทมเพลตให้นะครับ 😭🙏💕 )

#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub

"โอ๊ะ! ข ข ขอบพระคุณที่ให้ความสนใจชมรมของพวกเรานะครับ"

"ถ้าไม่รังเกียจ... มาเล่นกิจกรรมดูซักหน่อยมั้ยครับ?"

"ม มีของที่ระลึกให้ด้วยนะครับ—!"

เด็กหนุ่มตาปิด กับท่าทางประดักประเดิดในชุดพองกะกำลังพยายามเชิญชวนคนที่เผลอสบตาอย่างเต็มที่

ธรรมดาก็เงอะงะอยู่แล้ว ยังต้องใส่ชุดพองกะแสนรุ่มร่ามเสียอีก แต่พอดูดี ๆ เขาก็ดูมีความสุขดีนะ?

(จะรีแอคสั้นๆก็ได้ครับ)

หมู่มวลดอกไม้พฤกษาเปล่งประกายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มและใบหน้าของอาจารย์หนุ่มผมยาวซึ่งหันมาสบตาพบกับคุณหลังจากได้สุ่มทดลองบางอย่างจากชมรมยา

อ่า อะไรกัน อยู่ๆโลกก็สดใสร่าเริงขึ้นมา

" ไม่เคยทานยาแล้วรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลยครับ .. "

เมื่อคุณแหงนมองท้องฟ้า คุณอาจพบบางสิ่งบางอย่าง..

พยักหน้ารับอย่างเข้าใจแรกๆที่ตนมาถึงที่นี่ก็รู้สึกไม่ต่าง

"เพราะที่นี่คือมิติที่ผู้ถูกเลือกอย่างเราควรอาศัยอยู่ด้วยแหละครับ.."

เพราะทุกคนต่างแปลกประหลาดเหมือนกันหมด ไม่เหมือนกับที่โลกมนุษย์

"แล้วกับโรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับ ?"

"เริ่มมองหาชมรมไว้แล้วบ้างหรือยัง ?"