mando unha aperta moi grande 💛
Posts by ý
Esta semana serán as primeiras presentacións de FABA, o venres en Santiago e o sábado na Coruña.
A quen lle cadre ben, alí nos vemos!
quen me dera 💛 a última vez que tocaron xuntos no Grove crucei Galicia porque estaba na casa, esta vez tería que cruzar media Europa, e algo de gana si que me entrou…
Fabulatorio encargoume a dirección editorial dunha nova colección de poesía e así é que chega FABA.
Velaquí os dous primeiros libros:
«Desprender no sono» de Alice Oswald e «Primeiro espello» de Olalla Cociña.
fabulatorio.com
Agora que se fala de Samantha Schweblin, aproveito para compartir isto que escribín durante a pandemia sobre a súa escrita, o estrañamento e non saber moi ben como é que un se comunica:
www.zendalibros.com/como-diferen...
Céline (Jean-Claude Brisseau, 1992)
Night Sleeper (Andrew Wyeth, 1979) / Dreamers (Julia de Ruvo, 2026)
sodes ben lindos os dous 💛
Don’t want to be free want to be with you.
—Autobiography of Red, Anne Carson
Eres libre allí donde no te aman.
—La provincia del hombre, Elias Canetti
tu cherches la liberté totale mais c’est la solitude totale que tu as
—Sans toit ni loi, Agnès Varda
«…unha escritura que me atopou cando eu mesma non era quen de me atopar»
—Hélène Cixous sobre a obra de Lispector
«…a súa escritura deume acceso á miña experiencia e unhas vías para expresala»
—Robert Glück sobre a obra de Adorno e Benjamin
si que o é, si!
Amor compartido por Pantis 💛
filtra os nudes e os insultos que non chego a mandar se queres
A CocaCola non é a túa amiga, deixa de bailar mirando para o DJ, non vaias ás vodas, piratea e comparte con quen non sabe, evita opinar sobre o tema do día, defende a túa atención, merca menos e vende menos, nudismo ou barbarie.
Paisaje supone un sujeto que efectúe la reducción pero al mismo tiempo supone la exclusión del sujeto del paisaje.
—Mario Montalbetti
In a field I am the absence
of field. This is always the case. Wherever I am I am what is missing.
—Mark Strand
dicíndolle a Carlos desde unha punta da casa á outra «non me gusta que me cuestiones porque ás veces use o abarrotamento semántico como ferramenta cando escribo»
non teño ningún chill nin paciencia pero debo recordarme a min mesmo cando iso me exaspere que aínda non cheguei ao nivel da señora que vin pola rúa e facía ganchillo mentres camiñaba
o pop francófono, o xamón de pavo cocido sen sal feito música
soñei que se me metía un mosquito na orella e que me poñía a escribir nunha rede social a seguinte oración: «As orellas son as residencias artísticas dos mosquitos».
deixade de dicir que vos volvestes «accidentalmente importantes» nos vosos traballos: non foi un accidente
claro que os homes gays tamén sofren misoxinia tamén un pode raspar a pel cun raspador de queixo aínda que un non sexa un queixo
sei que do mal hábito victimista de equiparar inconscientemente a ausencia de gratifición instantánea co castigo tamén se sae pero a porta fixérona de cristal e está moi limpa e con frecuencia bato nela de fociños se non presto a mínima atención
para o ano a ver se dou feito algo falando da música e contando cousas aínda que sexa coa metade de xeito que @javiramos.bsky.social na súa Xanela!
choke enough — oklou
Sky Record — Dan English
Un ano máis, deixo por aquí unha colección da música da que máis gocei.
Parte dela seguro que xa a escoitastes e coñecedes, e igual podemos intercambiar impresións e pareceres, ver afinidades. A outra parte oxalá que vos dea curiosidade e gana de escoitar.
jesus-cy.medium.com/unha-colecci...
Unha película que toma a pauta de «Sigue buscando cousas nos lugares onde non hai nada» de Jonas Mekas e a leva ata as súas últimas consecuencias.
—Xa non hai campo de fútbol. Van construír un hotel.
—Pero se non hai campo de fútbol, onde xogades?
—En calquera sitio.
Dry Leaf (Alexandre Koberidze, 2025)
«soñabas ser un río y dormir como un río»
Hai catedrais por todas as partes e todo iso.
Aquí queda un poema de Philip Larkin que traducín ao galego hoxe, e co que vos desexo un bo 2026. Vémonos da outra beira.
jesus-cy.medium.com/auga-de-phil...
O outro día coñecín a Philip Nikolayev no festival de poesía de Sibiu, Poets in Transylvania.
Hoxe traduzo este poema seu do inglés ao galego:
Poñerlle cinco estrelas ao teu propio libro en Goodreads antes de que chegue ás librarías e que non se che caia a cara da vergoña, dalgún xeito que non consigo entender, é o pan de cada día.