“ ถ้าอิซซี่อยากชวนคนอื่นมาดูด้วยก็ได้นะ ! ”

“ พอดีฮิมไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่น่ะ “

ฮิมเมลหัวเราะเบา ๆ

“ ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพนะครับ ”

“ จะว่าไป ผมเห็นอิซซี่โพสต์ว่าจะไปดูหนังอีก ผมว่าจะไปดู How to trend your Human กับรูทเมท อิซซี่อยากไปด้วยกันมั้ยครับ ? ”

" ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลังเลยครับ ก็เลยมาเดินเล่น ”

” แล้วอิซซี่ไม่นอนหรอครับ ? “

“ สวยมากเลยครับ ”

/ยิ้มหวานให้ตาปิด

/ยืนมองซักพักไม่อยากจะทำตัวเหมือนเป็นโรคจิตแอบมายืนมอง เลยแสดงตัวด้วยการปรบมือเบา ๆ ให้อีกคนรู้ว่ามีเขาอยู่ แต่พออีกคนสังเกตก็แค่ยิ้มให้บาง ๆ ปล่อยให้อีกคนเต้นต่อ!

ฮิมเมลรักษาความเร็วให้อยู่ข้างหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็ยกยิ้มมุมปากออกมา เพราะในโซนรักษาความเร็วมีเจ้าหน้าที่คุม แน่นอนว่าถ้าเข้าโซนนั้นแล้ว เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปาดเขาคืน เพราะตามกฎจราจรสากลของการเล่นสกี ‘ คนที่อยู่ด้านหน้าถูกเสมอ ’ คนด้านหลังห้ามขึ้นมาปาด

“ เป็นกำลังใจให้นะครับ ”

เขาเอ่ยแล้วเร่งคสามเร็วทิ้งห่างออกไปเตรียมเข้าโซนจำกัดความเร็ว

“ กระโดดสวยนี่ครับ ”

เขาทักทายเบา ๆ ไอ้เรื่องช่างเอาชนะนี่ปกติถึงจะไม่ควรเอามาใช้ แต่ถ้าเป็นเรื่องกีฬามันก็ช่วยไม่ได้

สกีของฮิมเมลเบี่ยงไปมาปาดซ้ายปาดขวาให้ยากที่จะทำการแซงและทำให้ยากที่จะมองข้างหน้า โชคดีที่ไม่มีเจ้าหน้าที่ตรวจตราใกล้ ๆ แต่ก็คอีกได้ไม่นาน เพราะข้างหน้ามี Slow zone หรือโซนจำกัดความเร็วที่อาจจะมีเด็กเยอะ

+

“ ครับ เดิมทีผมเป็นนักกีฬาอยู่แล้วล่ะครับ ”

เขานั่งลงบนลิ้ฟอย่างค่อย ๆ แล้วมันก็พาตัวพวกเขาขึ้นไปตามทาง

“ เรียกว่าทำมาหากินด้านนี้เลยครับ ”

“ แล้วคุณชิฟุยุล่ะครับ ? ”

>มายืนมองครับ ไม่อยากกวน 🌟

“ โอ๊ะ ”

ตั้งใจจะหยอกเล่น ๆ แต่กลับชนะเสียได้ เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นมาใหม่

“ สองในสามไหมครับ ? ”

ช่ายหนุ่มยักไหล่ ต่อให้อีกคนอย่างน่าสงสัย

“ ไหนว่าเอาจริงแล้วครับ ”

เขาหัวเราะเบา ๆ เห็นที่รอบหน้าต้องเบิกแกล้งเธอเสียหน่อยแล้ว

“ ได้ครับ ตาท้ายก็ได้ ”

ชายหนุ่มยอมอย่างง่ายดายและตั้งท่าจะเป่าอีกครั้ง

“ เอ๊ะ! ขอโทษครับ ”

เขาหันหลังไปเมื่อได้ยินเสียงชัตเตอร์ ก็พบว่าตัวเองยืนบังกล้องของใครบางคนเสียแล้ว

ไม่ก็เขามีแฟนกีฬาอยู่ในอลาสก้าที่จำเขาได้แท้จะใส่แว่นกันลม อย่างใดก็อย่างหนึ่ง

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นแบบนั้น.. เพราะคนตรงหน้าเป็นคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาช่วยสัปดาห์ที่ผ่านมานี่เอง

“ เอ๊ะ คุณมานิเรตต์ ? ”

(เดี๋ยวเค้าไปตอบต่อในส่วนตัวให้ค่ะ5555)

” เข้าไปลองดูกันไหมครับ ? “

ดวงตาสีเข้มมองดูด้วยความสนใจ

“ ผมสอนได้นะครับ ”

เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อพูดถึงสโนว์บอร์ด

“ ดีจังนะครับ ผมเองก็หมดฤดูฝึกซ้อมก็เลยได้มาเจออะไรใหม่ ๆ แบบไม่ต้องคิดถึงงานเหมือนกันเลย ”

อันที่จริงนั่นเป็นเรื่องโกหกครึ่งหนึ่ง เพราะเขาก็คิดเรื่องธนูเป็นปกติตามสัญชาตญาณเสียแล้ว

“ เอ๊ะ ดูนั่นสิครับ ”

เขาชี้ไปที่กระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่มีควันลอยออกมาจากปล่องควันในหมู่บ้าน มีป้ายทำจากไม้เขียนว่าเป็นร้านกิฟช็อป

+

ภาพของสองคนกลายเป็นการแข่งขันของนักสกีที่ไม่ธรรมดาและไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างเป็นอย่างยิ่งไปเสียแล้ว โชคดีที่รอบ ๆ ไม่ได้มีนักสกีคนอื่นอยู่เลย

ได้ยินเสียงร่าเริงของเธอแล้วเขาก็อดยิ้มไม่ได้ เขารู้ดีว่าเพื่อนสาวเป็นนักสกีที่เก่งกาจขนาดไหน

แต่คนที่มามาจากที่ที่ไม่มีลานสกีด้วยซ้ำ กำลังท้าทายคนที่โตมาในภูเขาที่เปลี่ยนเป็นสีขาวในหน้าหนาวอย่างเขาเชียว

เขาหันไปมองอีกคนอย่างหยอกเอินแล้วเบี่ยงสกีบังทางไม่ให้อีกคนมีช่องแซงได้ง่าย ๆ บีบให้อีกคนไปเข้าจุดกระโดดต่ำ ๆ ที่ถ้าอีกคนเข้าไปก็จะเสียเวลานิดหน่อย

+

“ ใกล้จะมืดแล้ว ผมพาคุณลงเขาดีกว่า เผื่อจะเจ็บมากขึ้นจะไม่ลำบากนะครับ ”

เขาหันไปมองท้องฟ้า แต่ก็ไม่ได้ดูมีท่าทีกังวลอะไรมาก เพียงแต่การสกีลงเขาไม่ให้สะเทือนส่วนที่เจ็บเป็นเรื่องที่ใช้เวลานานกว่าสกีลงไปตรง ๆ ปกติ

“ เดี๋ยวผมประกบครับ หรือถ้าเจ็บมากจะไปเดินลงตรงพีสท์ (Piste-ขอบทาง) ด้วยกันก็ได้นะครับ ”

“เจ็บหรอครับ อย่าประมาทดีกว่าครับ ตอนนี้อาจจะเจ็บไม่เยอะ แต่ก็อาจจะระบมได้นะครับ ”

การล้มลงบนหิมะไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ อย่างที่คนเมืองร้อนคิด บางทีอาการซ้นก็มาแบบช้า ๆ แต่อาจจะกลายเป็นเจ็บหนักก็ได้ ทั้งจากอดรีนาลีน และความเย็น

“ ยืนได้ไหมครับ ? “

ฮิมเมลสังเกตอีกคนอย่างใจเย็น

+

“ สวัสดีครับคุณชิฟูยุ ฮิมเมลนะครับ ”

ฮิมยกยิ้มขึ้น เขามองตามไปที่ยอดเขาด้วย

“ ยินดีครับ ยินดีอย่างยิ่งเลย ”

เขาตอบรับอย่างสบาย ๆ

“ ถ้างั้นไปขึ้นกระเข้ากันเถอะครับ จะไปที่เนินยอดเขาใช่มั้ยครับ ? ”

“ ไม่ต้องขอโทษหรอครับ ”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ ผมพาลงไปส่งมั้ยครับ ? ตรงชั้นล่างลุกมีจุดเล่นหิมะที่ไม่ต้องใส่สกีก็เล่นได้นะครับ ”

เสียงสกีคู่หนึ่งเลี้ยวกลับเข้ามาใกล้ มือในถุงมือนั้นปัดหิมะออกจากแว่นตาของอีกคนเบา ๆ

“ เป็นอะไรไหมครับ ? ”

โชคยังดีที่เขายังไม่ลงไปไหนไกลจนย้อนขึ้นมาไม่ได้

” ขออนุญาตนะครับ “

มือหนาดึงอีกคนขึ้นมาจากหิมะอย่างใจเย็น

”ทำแบบนี้ได้ไหมครับ ? “

เขาขยับแขนไปด้านหลังช้า ๆ แม้จะไม่ได้ล้มแรงแต่เขาก็ติดเป็นนิสัย เลยเริ่มเช็คว่าแขนและไหล่เธอขยับได้ปกติไหม

“ จริงครับ เมื่อวานผมไปเล่นสกีมา ยังคิดอยู่ว่าอยากเล่นสโนว์บอร์ดด้วย ”

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนกลับมาอย่างอ่อนโยนขณะที่ทั้งคู่ก้าวเดิน ฮิมเมลใช้เวลามองไปรอบ ๆ ตัวเสียหน่อย แต่ก็คอยหันกลับมาดูหญิงสาวที่มาด้วยด้วย

“ ตั้งแต่เริ่มรายการมาเป็นอย่างไรบ้างครับ สนุกมั้ย ? ”

ว่าแล้วก็ชวนคุยเสียหน่อย

" แน่ใจนะครับ ? คุณไมร่าได้เลี้ยงผมแน่ “

เขาตอบกลับอย่างร่าเริง มีคนมาท้าทายนักกีฬาทั้งทีจะมันมานั่งเขินอยู่ก็กะไร

เขาลูบแขนเสื้อผ่านแว่นกันลม แตะไหล่เพื่อนสาวเบา ๆ

” ระวังอย่ารีบจนบาดเจ็บนะครับ “

แต่พอพูดจบกลับไถออกไปก่อนทันที ร่างสูงปลิวผ่านหุบเขาสีขาวโพลนลงไปตามเนินอย่างว่องไว

“ เลนชีไม่มีพลังอ่านใจหรอกนะครับ ! ”

เขาหัวเราะร่าแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

“ คุณพี่ร็อคแซนน์ยังดูจะมีพลังแบบนั้นมากกว่าผมอีก ”

ว่าแล้วก็ทำท่ารอเป่าอีกรอบ-

“ ยิ่งอากาศหนาวคนเรา(และมอนเตอร์)ก็ยิ่งสร้างบ้านที่ดูอบอุ่นนะครับ ”

เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เหล่ากระท่อมทำจากที่ตัดกับหิมะสีขาวตรงหน้าทำให้เขายิ้มออกมาได้อีก

“ น่ารักดีเนอะ ? ”

“ ผมก็ว่าจะไปเดินเล่นกับคุณอิซซี่ แล้วเย็น ๆ จะไปเล่นโสนว์บอร์ดพอดีเลยครับ อยากไปด้วยกันมั้ยครับ ? ”

น้ำเสียงเขาฟังดูตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินว่าอีกคนมีความสนใจคล้าย ๆ กัน

“ หรือจะดูก่อนว่าไปเดินเล่นแล้วจะเหนื่อยมั้ยก็ได้นะครับ ผมเองก็มีอะไรอยากทำเยอะมากเหมือนกัน ”

เขาเอ่ยยิ้ม ๆ มองไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล

+

ฮิมเมลหัวเราะด้วยความเอ็นดูในตัวอีกคน

“ ยินดีครับ เนินข้างหน้าเป็นสำหรับผู้เล่นระดับกลาง ไม่เป็นไรหรอกครับ ”

เขาพยักหน้าแล้วเริ่มออกตัวไปช้า ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบกับเส้นผมเส้นเล็ก ๆ เป็นสีทองของสนทยา เขามองเธอให้แน่ใจว่าออกตัวมาได้ดีแล้วปล่อยให้สายลมหนาวนำพาเราไปลงตามเนินที่ไม่ชันเท่าไหร่นี้

“ ได้แน่นอนสิครับ ยินดีเลยล่ะครับ ”

เขายิ้มกว้างออกมา มองไปที่เนินข้างหน้าที่เป็นเนินสำหรับผู้เล่นระดับกลาง

“ งั้นลงเนินนี้ไปด้วยกันดีมั้ยครับ ? ”

ฮิมเมลหัวเราะเบา ๆ แต่แน่นอนว่าเขามีจุดประสงค์อื่นอยู่แล้ว เลยยินดีเล่นด้วยอีกครั้งอย่างง่ายดาย

“ ได้สิครับ อีกครั้งนะครับ ”

“ เป่ายิ้งงงง ”

คราวนี้เป็นยังไงนะ ?

พอโดนจำได้ในฐานะคนที่ชอบวิ่งรอบเรือตอนเช้าก็ออกจะอดเขินไม่ได้ เขาลูบหลังคอแก้ประหม่า

แต่พออีกคนบอกว่าตัวเองเป็นปีศาจหิมะ เขาก็ถอยออกมาอย่างสบายใจ

“ อย่างนี้นี่เอง..ตกอกตกใจหมดเลย แต่ว่าก็อันตรายนะครับ ถึงจะไม่เป็นอะไรเพราะหิมะ แต่แบบนี้คนอื่นอาจจะมาชนก็ได้นะครับ ”

เพราะโดนชนด้วยสกีที่กำลังลงเนินไม่ใช่เรื่องตลก เขายื่นมือไปรอช่วยพยุงอีกคนลุกขึ้น