“อืม.. ก็ปวดเพราะพวกข้าวของมันอยู่ต่ำกว่าระดับสายตา พอจะมองจะหยิบก็ต้องก้ม..”
“ก็เลยปวดน่ะ”
ว่าแล้วก็ยืดหลังนิดนึง
“มีไปปรึกษาบ้างแล้ว ก็พอทำเนาน่ะ”
”.. สูงแบบพอดีก็ดีแล้วล่ะ“
แล้วจึงวางมือบนหัวของอีกฝ่าย ลูบเบา ๆ แล้วกลับมาสำรวมดังเดิม
“อืม..ดูเป็นแบบนั้นหรอกหรอ?”
ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นจับปลายคาง คิดอยู่สักพัก
“จริง ๆ แล้วก็มีปัญหาเรื่องปวดหลังอยู่น่ะ จากปัญหาเรื่องส่วนสูง”
“ลำบากพอตัวเลยล่ะ”
(กลับมาต่อรูทแล้วค่ะ เค้าหายไปปั่นโปรเจคมาTT)
“อ๋อ.. อย่างงั้นเองสินะคะ เข้าใจแล้วล่ะ”
“แต่ไม่เห็นต้องลนลานขนาดนั้นเลยนี่นา”
“กังวลเรื่องอะไรอยู่รึเปล่าน้า?”
เธอเอียงหัวครุ่นคิด ก่อนจะกวาดสายตามองคนเด็กกว่าสักพัก
“เพราะอากาศร้อนหรอ?”
“ฉันก็ไม่ชอบอากาศร้อนเหมือนกัน เพราะงั้นเลยเข้าใจสุด ๆ เลยล่ะค่ะ”
ว่าแล้วก็หัวเราะคิก ๆ ออกมา
“อยากดื่มน้ำไหมคะ? เดี๋ยวไปหยิบมาให้ได้นะคะ”
(งานเสร็จ กลับมาตอบแล้วค่ะ TT)
+
“แล้วเทรุโอะคุงไม่ทำงานหรอคะ?”
“เอ้..หรือว่า!”
ทำท่าคิดแล้วดีดนิ้วคิดออกทันที
“แอบอู้แน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ !?”
“เป็นเด็กดื้อเหมือนกันนะคะเนี่ย”
พูดไปพร้อมหัวเราะออกมา
แปลกมากเลยล่ะ สำหรับคนที่เห็นกันบ่อย ๆ
“อื้ม ๆ ! เก่งมากเก่งมาก”
เป็นจังหวะนรกที่เดือนนี้คุณฮาซุกิเป็นเพศหญิง ประกอบกับอะไรสักอย่างที่ทำให้นิสัยเปลี่ยน เลยออกมาเป็น…?
“ร้อน? ร้อน! ใช่ค่ะ! ร้อนเน้อ แต่ชุดในตู้มีแต่แขนยาวทั้งนั้นเลย ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน มีแค่ตัวนี้นี่แหละที่ใส่แล้วเย็นที่สุด!”
ท่าทีลั้นลามาก ๆ จากวิธีพูดและอะไรหลาย ๆ อย่าง ความผิดแปลกของวันโกหกทำให้ตัวเธอคิดว่าปกติก็เป็นแบบนี้ เลยไม่รู้ที่มาที่ไปของสิ่งที่เคยมีอยู่ +
(โพสนี้เป็นเพียงโพสอัพเดตสินค้าที่เข้าร้านตามฤดูกาล สามารถใช้อ้างอิงการซื้อสินค้าได้ค่ะ ✿)
【อัพเดตสินค้าร้านดอกไม้ฮาซากุระ】
เมล็ดพันธุ์-หัว ของดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ราคา 200 เยน / ชนิด
เมื่อซื้อแล้วจะได้รับถุงผ้าใส่ขนาดประมาณกำมือ ถ้าซื้อหลายชนิดจะแยกเป็นซองเล็ก ๆ แต่ใส่ในถุงผ้าให้อันเดียวนะ!
ชนิดดอกไม้
✿ Tulip (หัว)
✿ Daffodil (หัว)
✿ Hyacinth (เมล็ด)
✿ Crocus (เมล็ด)
ชนิดหัว ได้ 2 หัว
ชนิดเมล็ด ได้ 5-6 เมล็ด
“อ๊า เทรุโอะคุงนี่เอง สวัสดีค่า”
“แวะมาทักทายกันแบบนี้ ดีใจจังเลย!”
เหมือนจะ… เปิดเผยความรู้สึกกว่าปกติ?
“เอ๋ ไม่ใช่น้าค้า เด็กคนนี้คือเนโมฟิลาค่ะ เรียกใหม่เลยน้า พวกดอกไม้ก็เสียใจเป็นเหมือนกันนะคะ”
น้ำเสียงจากที่ปกติแทบจะเป็นโมโนโทน ตอนนี้กลับมีขึ้นลง ฟังดูมีชีวิตชีวามากกว่าปกติ
“เราสองคนเคยเป็นแบบนั้นไหมนะ?..”
พึมพัมในระดับเสียงที่น่าจะได้ยินทั้งคู่
ช่วงวัยรุ่นที่น่าคิดถึง พอนึกย้อนกลับไปก็แปลกใจที่เคยมีแรงล้นเหลือขนาดนั้น
“จากที่แรงเหลือ ๆ ตอนนี้กลายเป็นทำอะไรก็ปวดไปซะแล้วนี่นะ”
แล้วก็หัวเราะตลกตัวเอง อายุเพิ่มขึ้น แต่แรงกายลดลงซะงั้น
“โอ้.. เก่งนี่”
กล่าวชื่นชมไป อาจจะเพราะเห็นท่าทางด้วย ประจวบกับตัสเขาเอ็นดูเป็นพิเศษ
“อื้ม แอบอู้บ้างก็ดี กิจกรรมแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย”
“มาค่อย ๆ ซึมซับความสดใสกันดีกว่า..”
แล้วจึงมองเหล่าเด็ก ๆ ที่ก้มหน้าก้มตาทำกิจกรรมหาเปลือกหอย ปล่อยให้สายลมจากทะเลพัดแทนการพูดคุย
เด็กคนนั้นเจอคู่หอยแล้ว
เด็กคนนั้นกำลังล่าลายเซ็น
ความสดใสร่าเริงแบบนี้ ทำให้จิตใจชื่นบานไม่น้อย 🌸
(ติดอีเวนท์เมษาหน้าโง่ นิสัยตามอีเวนท์)
“เอ๋? คุณนกน้อยหรอคะ”
เธอหัวเราะ ก่อนจะยกมือขึ้นไปหาเจ้านกน้อย
“ถ้าจิกออกมามันเจ็บนะคะ โถ่ อย่าทำเลยนะเด็กดี”
ตัวเขาโค้งหัวให้ พร้อมโบกมือลากลับคืน
ทำตัวติ๊งต๊องแบบนี้บ้างก็สนุกดีเหมือนกันนี่นา 🌸
..
ไว้คราวหลังต้องหาโอกาสเริ่มทักก่อนบ้างเสียแล้ว
จะมีโอกาสไหมนะ ?
(จบตรงนี้เลยแล้วกัน ขอบคุณที่มาแจมค้าบคุณโฮโจ 🔥🔥🔥🔥)
“หืม?..”
เอียงหัวมองตามเสียง ก่อนจะยิ้มบางเบาให้
“อื้ม มาชมบรรยากาศล่ะ”
สายตามองตามทุกการกระทำ จนเห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วแหงนหน้า พร้อมกับสีหน้าบางอย่าง
รวมถึงการเรียกว่าท่านหญิงนั้น?..
อื้ม อื้ม
“เธอเองก็มาชมบรรยากาศหรอ ?”
“จิตวิญญาณของคนครัวสิน้า”
พูดพร้อมพยักเพยิดหน้าเข้าใจ
“ไว้ฉันจะแวะไปที่ร้านที่เธอทำบ้างนะ”
“แต่อาจจะไม่ได้กินเก่งหรอก”
น้ำเสียงดูเบาลงเล็กน้อย
“แต่จะกินให้อร่อยนะ”
ดูเหมือนเขาจะอยากรับรู้ความรู้สึกแบบนั้นเฉย ๆ
(เพิ่มตามอีเวนท์จากที่อัพเดตตามสตอรี่ วันที่ 1 เป็นแบบนี้ทั้งวัน บวกโพสนี้แทนได้เลยค่ะ 🧍🏻♀️)
#GSM_slooflirpa
ดูเหมือนวันนี้ จะมีอะไรเปลี่ยนไป
อืม.. เยอะเลยล่ะ
โดยเฉพาะคุณฮาซุกิ นางิสะ
“อ๊า สวัสดีค่า วันนี้ดูดีจังเลยนะคะ”
พูดสิ่งที่คิด ?
ใช้คำระบุเพศ
การแต่งตัว…
“ดีใจที่ได้เจอเธอนะคะ วันนี้อยากได้อะไรดีคะ”
“อ้า.. อย่างงี้นี่เอง”
ดูเหมือนจะร่าเริงขึ้นหน่อยพอเห็นท่าทางแบบนั้น
“ดีจังนะ อย่างนี้ก็สามารถกินของที่ชอบหรืออยากกินได้เยอะเลยรึเปล่า?”
“ถ้าเป็นแบบนั้น คงจะน่าสนุกดี”
ว่าแล้วก็ทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“แสดงว่า ดูเหมือนเธอน่าจะเป็นที่รักของพ่อครัวแม่ครัว หรือคนที่มีความสุขตอนเห็นคนกินข้าวนะ”
“แค่ลองเดาดูน่ะ”
“เดี๋ยวคงจะกลับไปที่ร้านน่ะ”
“คิดว่าต้องเปิดร้านไว้.. แล้วก็ไปดูเด็ก ๆ ที่เลี้ยงไว้”
แน่นอนว่าเขาไม่ขยายความถึงคำว่า ‘เด็ก ๆ ที่เลี้ยงไว้’
“อืม.. พอดีว่า สงสัยนิดหน่อยน่ะ”
“ถ้าแรงเยอะแล้ว ตัวเธอต้องกินเยอะตามไหม ?”
“ประมาณว่า พอใช้แรงเยอะ ก็ต้องเติมพลังงานเยอะ น่ะ”
กล่าวพร้อมเอียงหัวลงแสดงถึงความใครรู้
“อื้ม เดี๋ยวอีกสักพักจะกลับไปที่ร้านแล้วล่ะ”
“ยังไงก็ต้องทำงานอยู่ดีล่ะนะ”
ถึงแม้จะมีเงินเก็บพอสำหรับการหยุดไปหลายอาทิตย์แล้วก็ตาม เขาก็เลือกทำงาน
เพราะความรักในดอกไม้กระมั้ง
“แล้วตัวเธอไม่ไปส่งจดหมายต่อเหรอ?”
“หรืออู้อยู่ แต่ก็ดีนะ”
แล้วก็หัวเราะเบา ๆ ตามหลังพูดจบ
【อัพเดตสถานะร่างกายเดือนเมษายน】
ร่างกายเปลี่ยนเป็นหญิง
ดอกไม้เปลี่ยนพันธุ์เป็นเนโมฟิล่า
เวลาเปลี่ยนผ่าน เริ่มต้นเดือนที่ 4
เป็นอีกครั้งที่ฮาซุกิ นางิสะปล่อยร่างกายให้เป็นไปตามธรรมชาติ
ทั้งบางจุดของร่างที่เปลี่ยนไป แต่คงไม่มากพอให้สังเกต
นั่นดีแล้วล่ะ
ตอนเช้านี้ ดอกไม้ที่เริ่มบานสะพรั่งบนตัวของเจ้าของร้านดอกไม้คือ
― Nemophila
สีฟ้างดงามตัดกับสีชมพูของเรือนผมคงดูแปลกตาไม่หยอก
(โพสลอย แต่บวกโรลเป็นเวลาตอนเช้าที่ร้านในเขตซัทสึมะได้ค่ะ)
พยักหน้าตอบ
“จะเปลี่ยนเดือนแล้ว เลยกำลังร่วงน่ะ !”
แล้วก็ปัดกลีบดอกซากุระออกจากไหล่ หายใจรวบรวมเสียง
“คุณก็รักษาตัวดี ๆ นะ !”
“อยู่ให้ห่างจากดอกไม้ !”
นั่นก็หมายถึงตัวเองด้วยรึเปล่าก็ไม่แน่ใจนัก
“อืม.. ไม่รู้สิ พอมันอยู่บนหัวแบบนี้แล้วดูไม่ค่อยชัดเลย..”
“แต่ฉันเดาว่าเป็น baby blue eyes ที่อีกชื่อก็เนโมฟิล่า”
แล้วก็ยืดตัวกลับตามปกติ
“เดี๋ยววันที่ 1 ไม่ก็ 2 ก็คงจะบานสะพรั่งหมดแล้วล่ะ”
“เดี๋ยวฉันจะแวะไปให้ดูตอนมันบานแล้วนะ”
เห็นการตะโกนมาแบบนั้นก็ตกใจจนดวงตาเหมือนจะโตขึ้นมานิดหน่อย
แต่ก็ยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะ ตะโกนเอาเลยหรอ ?
งั้นก็คงต้อง
“สบายดี !”
เอามือป้องปาก ตะโกนตอบกลับไป
“คุณสบายดีไหม ?!”
พอพูดจบก็หัวเราะคิก แล้วส่ายหัวเบา ๆ ให้ตัวเอง
ทำเหมือนเป็นเด็ก ๆ เลย
“รู้สึกอุ่นใจดีเนอะ”
“ยิ่งเจอคนคล้ายกัน ตวามรู้สึกแปลกแยกจากสังคมก็ลดน้อยลง”
พอเห็นรอยยิ้มเช่นนั้นก็ยิ้มตอบ ตาของนางิสะเป็นทรงที่ค่อนข้างตี่ ประกอบกับแพขนตาหนา ตาเลยยิ่งตี่เข้าไปใหญ่ แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้รอยยิ้มของเขาดูเป็นมิตร
“เหมือนว่า เดือนเมษาที่จะถึง ของฉันจะเป็นดอกสีฟ้าล่ะ”
ว่าแล้วก็เอียงหัวลง แล้วชี้หน่อดอกสีฟ้าเล็ก ๆ บนหัวให้ชม
“น่ารักดีใช่ไหม?”
“อย่างนั้นเองสินะ..”
“..คงหนักเอาเรื่อง”
เอ่ยเปรย ๆ โดยไม่ได้ชี้แนะอะไร แต่เป้าหมายก็คือพูดถึงลังบนบ่านั่นแหละ
“ถึงตัวฉันจะสูงใหญ่ แต่กล้ามเนื้อไม่ค่อยมี… แค่ก้มหยิบของก็ปวดหลังเอาเรื่อง”
“ร่างกายวัยรุ่นนี่ดีจังนะ”
แล้วต่อด้วยการเล่าถึงตัวเอง พอพูดเสร็จก็จับเสื้อตรงต้นแขนให้พอเห็นโครงโดยแค่มองผ่านเนื้อผ้า
ก็ตรงตามที่พูด ทั้งที่สูงใหญ่ แต่แขนไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น ออกจะเล็กด้วยซ้ำ
(ก็คุณเริ่มวาด เราก็วาดตอบ 🔥🔥🔥🔥)
“ส่วนตัวฉันก็เป็นเหมือนต้นกล้าพึ่งลงดิน”
“.. ตอนที่เธอเข้ามาปีแรก ฉันตื่นเต้นพอสมควรเลย“
“ไม่สิ..ไม่เชิงว่าตื่นเต้น..”
ยกมือขึ้นจับคางครุ่นคิด
“คงเพราะเห็นคนที่มีดอกไม้บนตัวเหมือนกัน”
“เลยรู้สึกว่า ‘คงจะคุยกันได้’ อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง”
พูดพลางยกมือขึ้นมาปัดกลีบซากุระที่ร่วงติดบนเสื้อผ้าของตนออกเบา ๆ
เขาหัวเราะตามเบา ๆ ก่อนจะนิ่งคิดชั่วครู่
“ถ้าเทียบกับก่อนหน้านี้ ฉันก็มาไกลพอสมควร”
“คงเรียกได้ว่ากำลังเป็นต้นไม้ใหญ่ล่ะมั้ง ?”
เสียงพูดคุยดังไปพร้อมกับคลื่นทะเล เจ้าลมที่พัดมาก็ทำให้รู้สึกหนาวเย็นขึ้น
“อากาศเย็นเนอะ”
“เย็นจนรู้สึกว่าถ้ายืนนาน ๆ จะป่วยเอาได้เลย“
“แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
นิสัยชอบชวนคุยไปเรื่อยของฮาซุกิก็ยังคงเป็นที่สังเกตได้ชัดเจน
“อื้ม พอเป็นวันพิเศษแบบนี้ เลยมาดูหน่อยน่ะ”
โค้งหัวให้ตอนอีกฝ่ายเข้ามาทักทาย สายตามองที่ลังบนบ่า
“แข็งแรงจังนะ จะไปส่งของหรอ?”
“มาแวะคุยกับฉันแบบนี้ จะไม่โดนว่าใช่ไหมที่อู้งาน”
กล่าวเคล้าเสียงหัวเราะแผ่วเบา เหมือนจะหยอกล้อตามปกติของตัวเขาเองนั่นแหละ