(ปักคาา แต่เดี๋ยวมาโรลงับยังไม่สะดวก เพราะงั้นเอาลายเซ็นไปก่อนน้าาา 🥺👉👈)

drive.google.com/drive/folder...

#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent

─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───

ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง

กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา

การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

shorturl.asia/E2hN4

(มุดดินหนีแน้วทั้งแม่ทั้งลูก 🤣🤣🤣🤣🤣🤣)

(*มุดดินหนี*)

"ฮึ่มๆ เธอก็จับมาตลอดนี่นาา ต้องถามมากกว่าว่าเบื่อจับรึยัง~"

"เมี๊ยวว~"

แอบเสียดายกำลังเคลิ้มเพลินๆ แต่ถ้าขืนลูบต่อคงไม่ได้ไปไหนต่อพอดี เขาจึงยื่นกระดาษให้เธอเซ็นอย่างว่างาย

"อย่าลืมแวะมาแปลงขนให้อีกนะครับอาเมะอุโอะจัง"

บึ้ม !!!

อารมณ์ที่รวนล้นทะลักทำให้ไอพุ่งออกมาจากหัวเขาและระเบิดออกเป็นควันขนาดย่อมพร้อมกับเดซี่หลายดอกที่กระจายไปคนละทิศ

“ข-”

เขาปัดๆควันออก เผยให้เห็นเส้นผมสีสว่างสดใสและดวงตาสีเขียวเป็นประกายปรากฎสู่สายตาเธอและใบหน้าที่แดงฉ่าลามเกือบจะทั่วใบหน้า

“ขอโทษที่ทำให้ตกใจครับ !”

ในทีแรกเขาก็ไม่ได้คิดมากในคำพูดของเธอ

“…?”

แต่เมื่อท่าทีอีกฝ่ายที่เอามือปิดหน้าแดงฉ่านั้นทำให้สมองเขาเริ่มประมวลทั้งสิ่งที่เขาพูดและสิ่งที่เธอตอบ

หนึ่งดอก สองดอก แปดดอก สิบเอ็ดดอก

เดซี่เริ่มผุดบนหัวแบบคุมไม่อยู่ควบคู่กับใบหน้าขนปุยที่เริ่มสีเข้มขึ้นแข่งกับเธอด้วยอาการลนลานในอกจนทำเอาหูดับ

กาโอ : ย ยูคุง !!

กาโอมุดออกจากผ้าคลุมมาเกาะเขาเพราะสัมผัสได้ถึงกระแสเวทที่กำลังปั่นป่วน
+

"ครับบ กี่ปีๆผมก็ยังตื่นเต้นกับกิจกรรมแบบนี้ไม่เลิกน่ะสิ ฮ่าๆ~"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามปกติก่อนจะมองลายเซ็นในกระดาษที่อีกฝ่ายเซ็นให้ด้วยตาเป็นประกาย

"ลายเซ็น..ดูดีมากเลย ! ของผมดูเด็กน้อยไปเลยครับ ฮ่ะๆ"

"โทโมนาริคุงมีอะไรให้ผมเซ็นให้มั้ยครับ ?"

ถามเผื่อว่าจะมีอะไรที่เขาช่วยได้

"ฮ่ะๆ ยุ่งจริงๆครับแต่นับว่าสนุกจริงๆ"

จะกี่ปีกี่ปีเขาก็ยังตื่นเต้นกับกิจกรรมแบบนี้เสมอหูและหางเลยสบัดไม่หยุดก่อนจะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดต่ออย่างตั้งใจ

"งั้นหรอครับ ถ้างั้น ! จะเป็นการรบกวนมั้ยถ้าผมจะขอลายเซ็นของเธอมาสะสมด้วย~"

เขายกยิ้มขึ้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

พอมองดีๆแล้วสีผมและสวมแว่นแบบนั้น

"สวัสดีครับ โมริคาวะซัง !"

เขาจำได้ทันทีเพราะอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในสภานักเรียนตอนที่เขาโดนเรียกตัวไปพบรับตำแหน่ง การมาของอีกฝ่ายทำให้เขาดีใจไม่น้อยจนหูหางส่ายไหวไปมาอย่างอารมณ์ดี

"ทางนั้นก็เหนื่อยหน่อยนะครับ ปีนี้เด็กๆดูคึกคักและเยอะมากเลย ✨"

"อ้ะ รับน้ำมั้ยครับผมมีพกมาอยู่"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและวางท่าทีอย่างเป็นธรรมชาติ

"โอ้ ! จำได้ด้วยดีใจจัง !"

ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะจำชื่อเขาได้แม้จะไม่เคยอยู่ห้องเดียวกันแต่เคยเห็นกันแค่ผ่านๆนั่นทำให้ราชสีห์ตัวใหญ่ยิ้มร่าเริงกว่าเดิม

"งั้น ข้อแลกเปลี่ยนคือบอกชื่อของทางนั้นครับ !"

(นี่คาาาา 🥰💖 drive.google.com/drive/folder... )

"ผมมีครับ ! อาาา แต่เป็นดินสอสีนะ ฮ่าๆ"

เขาเอื้อมมือไปหยิบดินสอสี นํ้าตาล และ ส้ม ออกมายื่นให้

"ลายเซ็นผมวาดเป็นรูปสิงโตน่ะครับ อ้ะ เซ็นในนี้เลยครับ"

เขาหยิบสมุดเล็กๆออกมา เป็นสมุดบันทึกติดตัวที่เอาไว้จดเรื่องต่างๆ เขาเปิดที่หน้าสุดท้ายเป็นหน้าที่มีลายเซ็นอยู่จำนวนนึงก่อนแล้วและยื่นให้

เขากล่าวด้วยเสียงอ่อนโยนก่อนจะลงมือใช้ดินสอสีวาดเป็นรูปในใบของเธอ

"เอ่อ จากนี้ให้ผมเดินด้วยมั้ยครับ ? จะได้ช่วยหาคนตามหัวข้อในใบนี้"

(นี่ค่ะลายเซ็นนน 🥰 เผื่อทางนั้นมีอันที่แปะอื่นๆไว้แล้ว drive.google.com/drive/folder... )

"มีครับ"

'แพ้แสงหรอ'

เขาคิดแบบนั้นขณะมองเธอ คิดหาอะไรบางอย่างที่ช่วยให้เธอเดินสะดวกกว่านี้พลางรับกระดาษในมือเธอ

"ผมจะเซ็นในช่องสภานักเรียนนะครับ"
+

[ได้ครับผมจะพยายามกับงาน ! แต่จะได้พักมั้ยนะ]

เขาหัวเราะออกมาสนุกกับการใช้ภาษามือก่อนจะผงกหัวลงเล็กน้อย

[งั้น ! ผมไปเตรียมตัวก่อนนะ ! ไว้เจอกันใหม่เกะโดวจัง !]

"เดี๋ยวเถอะกาโอ"

พอเห็นอีกฝ่ายโบกมือเขาเลยชะงักและมองตามเธอก็พบกาโอกำลังแลบลิ้นใส่แกล้งน้องแกะอยู่เลยเอาอึ้งไปทาบหน้าเพื่อนสนิทตัวน้อยเพื่อห้ามปรามการกระทำขี้เล่นนั้น

และเมื่อเธอใช้ภาษามืออีกครั้งเขาจึงหันกลับมามองอย่างตั้งใจ
+

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขากลายเป็นคนช่างคุย เหลือจะเป็นเพราะคู่สนทนาที่เขาคุยด้วย สนิทและสบายใจด้วยหรือเปล่านะ

"อ้อ ! ฮิๆ"

เหมือนจะนึกอะไรออกรอยยิ้มสดใสแปรเปลี่ยนกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูลึกลับขี้เล่น

"ผมมีเรื่องผี...มาฝากครับ !!!"

ถ้าไปตอนฤดูหนาวเห็นว่าจะมีการจัดแสดงปั้นหิมะด้วย เล่าถึงวีรกรรมเปิ่นหลงทางในเมืองจนเพื่อนเดินตกแม่นํ้าสาธารณะรวมไปถึงการไปเจอคนที่มีความผิดปกติที่เป็นไดโนเสาร์

"ผมได้ขนม ชิโรอิ โคอิบิโตะ รสนมกับสมุนไพรน่าลองเอามาปรุงยาตอนกลับไปฮอกไกโดด้วยครับ ! ✨"
+

"ฮ่าๆ ได้ครับทั้งวันก็ยังได้ฮะ"

เมื่ออาจารย์ไฟเขียวจะฟังต่อเขาก็ไม่รอช้าที่จะเล่าทุกสิ่งอย่างให้ฟัง

ช่วงเวลาปิดเทอมนอกจากไปเที่ยวและศึกษาต่างถิ่นแล้วเขายังใช้เวลาไปกับการทำออกแบบตุ๊กตาที่สุดท้ายก็ออกมาเป็นตุ๊กตาสิงโตตรวจตราทั้ง 6ตน และยังไปเที่ยวที่ซัปโปโรกับเพื่อนและรุ่นน้อง ทั้งบรรยากาศและแสงสีตอนกลางคืนเหมือนอยู่ในโลกเวทมนตร์
+

"น่าสนใจหรอครับ ???"

ไม่คิดว่าจะมีใครพูดแบบนี้กับเขามาก่อนถือว่าเป็นเรื่องที่เขาแอบปลื้มในใจ เดซี่เลยผุดเป็นสองดอกด้วยความใจฟู

"คิดมาตลอดเลยว่าทุกคนอาจจะกลัว ขอบคุณนะครับ"

เขาที่ยิ้มอยู่แล้วกลับยิ้มมากขึ้นอีกดีใจจนหางสบัดไปเลย

"งั้น ผมขอลายเซ็นยามะกุจิซังได้มั้ยครับ อยากสะสมน่ะ~"

"อ้อ แล้วก็ถึงจะเซ็นครบแล้วก็อาจจะไปขอลายเซ็นเพิ่มได้นะครับ เผื่อว่าจะสะสมอะไรแบบนั้น"

หูส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาพร้อมกับหางที่ไหวสบัดอารมณ์ดี นั่งฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดต่ออย่างตั้งใจ

รอยยิ้มสดใสยังคงประดับบนใบหน้าขนปุย เขาเริ่มอธิบายเรื่องการใช้งานบัตรสแตมป์อีกครั้งด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำไม่เร่งรีบ

"เพราะนั้นถ้าคุณตามหาคนที่อยู่ในหัวข้อนี้เจอก็ให้นำใบสแตมป์นี้ให้อีกฝ่ายเซ็นครับ พวกเขาอาจจะเซ็นให้เลยหรือบางคนอาจจะมีข้อแลกเปลี่ยนให้ทำเพื่อแลกกับลายเซ็นก็ได้ครับ"
+

"โชเซย์กิซังง !"

พอมองดีๆเขาก็ยกยิ้มร่าเริงกว่าเดิมจนเหมือนจะเปล่งแสงสดใสได้ หูหางขยับสบัดไปมาทันทีที่อีกฝ่ายเข้าใกล้

"ยังครับขาดคนมีโบว์น่ะแวะมานั่งพักก่อน"

เขาสังเกตว่าอีกฝ่ายดูล้าต่างจากตอนปกติเลยอ้อมแขนไปหยิบขวดน้ำเล็กจากกระเป๋าพกด้านหลังที่ยังไม่แกะแล้วยื่นไปให้คนข้างๆ

"วันนี้ต้องเดินเยอะเลย นํ้ามั้ยครับจะได้สดชื่นขึ้นหน่อย !"

เขาเดินอยู่ไม่ห่างอีกฝ่ายมากนัก คอยลุ้นไปกับการตามหาเปลือกหอยพร้อมกับแจกใบสแตมป์ไปด้วยเมื่อมีนักเรียนคนอื่นเข้ามาขอ

"ถ้าหิวนํ้าบอกได้นะครับ เผื่อคุณอยากจะพัก"

"ฮ่ะๆ ยอมแล้วครับเถียงเรย์เรย์ไม่เคยชนะสักทีนะ"

ยิ้มอย่างอารมณ์ดีพลางรับกระดาษของตนคืนก่อนจะจ้องเซมเบ้ที่อีกฝ่ายยื่นให้และรับมา

"ทำเองหรอครับ ?!"

ตาวาวเป็นประกายเมื่อได้กลิ่นโชยุเข้มข้นตีปะทะจมูก และพอได้ลองกินเข้าไปทั้งหมดในคำเดียวตาก็เบิกขึ้นลุกวาวกว่าเดิมพร้อมทั้งยกแขนชูนิ้วโป้งส่ายแขนไปมาด้วยท่าทีตื่นเต้นสุดๆ

เพราะยังกินไม่หมดเลยแสดงออกแบบนั้น ว่ามันอร่อยมาก !!!! ✨✨✨

เขาเลิกคิ้วขึ้นให้กับเธอที่เดินพุ่งมาหาโดยตรงก่อนจะรับกระดาษจากเธอและยิ้มมากกว่าเดิมอย่างเป็นมิตร

"บอกชื่อมาก่อนสิครับแล้วผมจะเซ็นให้~"

นั่นคือเงื่อนไข อย่างน้อยก็อยากรู้จักกันสักนิด

(นี่คาา >< ให้ทางนั้นเอาไปใส่เองน้าาา drive.google.com/drive/folder... )

"อ้อครับ พอดีเลยช่องคนมีโบว์ว่างอยู่พอดี"

เขานึกขึ้นได้และยื่นกระดาษให้เธออย่างว่าง่าย

"ขอแบบเซ็นเต็มช่องไปเลย !!"

(นุยังไม่ได้รวมรวมทีเอาใบเปล่าไปก่อง 🤣)

"เดี๋ยวเถอะเธอ คอจะยืดเป็นยีราฟแล้วนะ"

เขาหัวเราะลั่นออกมากับความเดียงสาของเธอพลางยื่นอุ้งมือไปลูบหัวอย่างเอ็นดู

"อื้ม ! มี๊จังหัวหน้าของผมน่ารักกว่าใครในโลกแล้วครับ !"

เกินจริงที่ไม่เกินจริงเขายกให้เพื่อนคนนี้เป็นนัมเบอร์วันของความสดใสน่ารักตลอดมา
+

'เอ๋ หรือว่านักเรียน !!??'

"คุณเป็นนักเรียนรึป่าวครับ ???"

ลนสุดๆจนเดซี่ดอกนึงผุดขึ้นกลางหัวเพราะตัวเองดันไปอุ้มอีกฝ่ายมาแบบนี้อย่างถือวิสาสะ

"?"

ขนาดเดินตรวจตราพร้อมกับเข้าร่วมกิจกรรมเขาชะงักขาหยุดเดินทันทีเมื่อมีบางสิ่งมาเกาะ ก่อนจะก้มลงไปดู

'ยูเมะจู ?? ไม่ใช่นี ? นก ?'

"ว่าไงง ไหนดูสิ๊เจ้าตัวเล็กทำไมมาอยู่ตรงนี้นะ~"

เขายิ้มร่าเริงค่อมตัวลงไปอุ้มเจ้าก้อนขึ้นมาอยู่บนอุ้งมือใหญ่ทั้งสองของตน

พอลองมองดีๆก็เห็นกระดาษล่าลายเซ็น
+