...น่าเสียดายจัง ที่มันอยู่ได้ไม่ไกลขนาดนั้น แต่มันก็คงไกลพอที่จะได้ร่ำลารินก่อนจะกลับมาหาตนเอง

เพียงแค่นั้น มันก็คงจะมากพอแล้ว

"ฝันดีนะคะ ตัวเล็ก"

คำพูดนั้นอาจไม่ส่งถึงเจ้าตัว แต่ถ้าหากเป็นไปได้ ก็อยากให้สายลมพัดพามันไปถึงรินจังเลยนะ...

(จบโรลแล้วคับ!)

ใบหน้าของรินดูสงบและดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก และสุดท้ายแล้วพวกเธอทั้งสองคนก็สบตากันอีกครั้ง

"ค่ะ ยินดีเสมอเลย"

"แค่เห็นรินมีความสุข พี่ก็มีความสุขเช่นกันค่ะ"

เธอโบกมือร่ำลากลับไปก่อนจะขยิบตาส่งยิ้มให้กับเจ้าหมาเงา...

'ฝากดูแลรินซังจนกว่าจะถึงที่พักด้วยนะคะ'

เมื่อเอ่ยเช่นนั้นแล้วเธอจึงปล่อยพลังเวทย์นั้นให้ตามร่างของรินไป

+

"คิก—ตั้งสิคะ"

"เจ้าหมาตัวเล็กนี่จะคอยตามต้อยรินซังจนกว่ารินซังจะให้มันกลับมาหาพี่เลยนะ"

เธอว่าเช่นนั้นแล้วก็ปล่อยให้รินได้ชวนคุยดั่งที่ใจเจ้าตัวต้องการ ทั้งเรื่องชื่อหมาที่ดูจะไม่ได้ติดขัดอะไร แต่เรื่องหมาเงากินหญ้านี่เธอก็ได้แต่หัวเราะร่าพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงว่ามันก็ไม่ถึงกับต้องกินอะไรเสียหน่อยนี่ จนกระทั่งในตอนนี้ทั้งสองเราได้ก้าวมาถึงหอพักฤดูหนาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

+

ก่อนที่ตัวเองจะเกิดไอเดียขึ้นมา

เธอร่ายเวทมนต์พื้นฐานก่อนที่จะมีร่างเงาของสุนัขลาบราดอร์ปรากฏขึ้นมาอยู่ในมือ พลางยื่นมันไปให้เด็กสาวดูตรงหน้าระหว่างเดินทางกลับไปยังหอพักของตนเอง เจ้าหมาตัวเล็กส่ายหางไปมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับเสียงเห่า 'บ้อก' เล็กๆ ของมัน

"ถ้าแบบนั้นแล้ว..."

"เอาเจ้าตัวจ้อยนี่กลับไปที่หอด้วยสิคะ"

"พี่ไม่อยากให้รินเดินกลับมืดๆ คนเดียวเหมือนกันนี่นา"

😖

แต่ว่าในคราวนี้ท่าทีของอีกฝ่ายดูเป็นห่วงเธอไม่น้อย และประโยคถัดมาก็ทำให้เธอเอียงคอมองเด็กสาวตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูอ่อนโยน แต่ไม่ทันไรเจ้าตัวเล็กก็ก้าวนำตนไปแล้ว

คงปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ

ก็ทำตัวน่ารักขนาดนี้...

"อ-อื้อ...แล้วใครจะไปเป็นเพื่อนรินละคะ?"

เท้าเรียวรีบสาวตามเฟอเรทตัวน้อยไป ดวงตาสีทองสว่างกำลังเต็มไปด้วยความคิดอยู่ชั่วขณะ

+

แต่ทว่าดวงตาของเธอก็แอบเหลือบมองหางอันฟูฟ่องที่ส่ายไปมาตลอดเส้นทาง จนกระทั่งทั้งสองหยุดเดินลงตรงหน้าป้ายโรงเรียน ที่ในบัดนี้เวลากำลังพลบค่ำเต็มที

ดวงตาสีแดงฉานที่เปล่งประกายหากแต่มันเต็มไปด้วยความคิด แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นสเน่ห์ที่ไม่อาจละสายตาได้...

"ว่าไงคะ?"

หูพับสีเข้มกระดิกไปมาราวกับว่ากำลังตั้งใจฟังคำถามของคนตรงหน้า

"อื้อ ใช่ค่ะ ลึกกว่านิดนึงเอง"

+

"อื้อ! ใช่ค่ะ ก็เพราะรินซังน่ารักมากๆ ในสายตาของพี่นี่นา"

แม้กระทั่งน้ำเสียงก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ระหว่างทางนั้นเองเธอปล่อยให้รินได้เล่าเรื่องของตนไปเรื่อย ทั้งเรื่องรสชาติของหญ้าที่ตนยังคงประหลาดใจว่ากินเข้าไปได้ยังไงหว่า หรือแม้กระทั่งการคาดเดาเรื่องของขนมที่คุณแม่ของตนนำมาให้

+

ใบหน้าเล็กขึ้นสีระเรื่ออีกรอบจนถึงขั้นต้องเอามือมาขยี้จมูกตัวเองช่างเป็นอะไรที่น่ารื่นรมย์ไม่เบา นาโอเอะหัวเราะคิกคักพร้อมกับหางที่ส่ายปัดไปมาอย่างมีความสุขและหูที่กระดิกดิ้กไปมาอย่างตื่นเต้น ดวงตาสีสว่างมองตามเจ้าตัวเล็กที่เดินถอยหลังวนไปมาราวกับว่ากำลังร่าเริงอยู่ รอยยิ้มและคำพูดเหล่านั้นทำให้เธอยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่จนถึงขั้นที่ตัวเองเผลอพยักหน้าหงึกๆ ตามยิ่งกว่าหมาเสียอีก

+

มันยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไปหมด ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นอะไรง่ายๆเลย

ฟุ้งซ่านแน่ๆตัวฉัน

เธอสะบัดความคิดนั้นออกไปก่อนจะหัวเราะคิกคัก

"พูดไปนั่น รินซังก็น่ารักค่ะ"

"ดูซิ ยิ้มจนตาปิดหมดแล้ว

'ไอ่ตัวเล็กเอ้ย...'

คำพูดหลังเธอเลือกที่จะหรี่เสียงคำพูดนั้นลงจนแทบจะเบาไปกับสายลม

มือเรียวกระชับถุงผ้าในมือให้แน่นขึ้นก่อนจะเดินตามเจ้าตัวเล็กอีกฝ่ายไป

ฉันน่ารักอย่างนั้นหรือ

นั่นคงเป็นคำที่นาโอเอะไม่ค่อยจะชินหูเท่าไหร่ เธอน่ารักตรงไหน ไม่เคยมีใครชมเธอแบบนั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียวนอกจากผู้เป็นบุพการีทั้งสองของเธอ

แต่ทว่า...
รอยยิ้มนั้น...

+

มือเล็กกระตุกชายเสื้อให้ตัวเองก้มลงมาหา ตนเองเตรียมจะฟังคำตอบจากอีกฝ่ายว่าทำไมถึงหัวเราะเช่นนั้น เสียงอันใสแป๋วแหววราวกับเด็กกำลังออดอ้อนถูกกระซิบมาข้างหู...

...และคำตอบนั่น

"...!"

หางเจ้าหมานั่นตั้งขึ้นมาทันควันเมื่อรินผละออกไป เหมือนว่าตัวเองจะถูกแกล้งเข้าให้เสียแล้ว นาโอเอะได้แต่ส่ายหัวไปมาพลางลอบถอนหายใจก่อนจะแอบอมยิ้มให้

+

ทำไมพอตัวเองถามคำถามแบบนั้นออกไป รินถึงได้กลั้นหัวเราะหนักกว่าเดิมจนตัวสั่นราวกับเฟอเรทตัวน้อยขนาดนั้นละนั่น? หางสีดำยิ่งสะบัดแรงขึ้นด้วยความลนลานไปหมด ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงถึงจะดูปกติ—ก็ปกติเธอไม่ได้เป็นคนปกติในสายตาคนอื่นนี่นา! ละทำไมเจ้าตัวจ้อยถึงได้หัวเราะมากกว่าเดิมละนั่น?!

แม้ว่าสายตาของอีกฝ่ายจะดูใสซื่อ แต่ทว่าการกระทำถัดไปนั้นไม่ใสซื้อเลยซักนิด

+

(ผปค.ยังงานยุ่งๆวุ่นๆเลยยังไม่ว่างแอคทีฟ เลยแวะเอารูปกุเร็นร่างสาวที่ผมเดลูลูเอาไปเล่นสงกรานต์มาลงครับ /…

แต่งตัวค่อนข้างวับๆแวมๆเลยเอาเซนเซอร์ปิด แบบปกติในเมนชั่นนะครับ!)

"ห-หัวเราะอะไรหรอคะ?"

ใบหน้าของเจ้าหมาตัวใหญ่เริ่มขึ้นสีระเรื่ออีกครั้งด้วยความเขินอายที่หางของเธอไม่หยุดส่ายเสียที แม้ว่าเธอจะพยายามหยุดมันมากแค่ไหนก็ตาม แต่หางคงเป็นไม่กี่อย่างที่เธอไม่อาจควบคุมให้มันเป็นไปดั่งที่ใจเธอต้องการได้

หรืออีกนัยนึงก็คือ เธอโกหกด้วยหางไม่ได้เลย

"ค่ะ ท้องฟ้าตอนนี้สวยมากเลยล่ะ"

เธอว่าเช่นนั้นก่อนที่จะหันกลับมามองหญิงสาวที่สายตาคู่สีแดงทับทิมกลับอ่อนช้อยลงอย่างน่าประหลาด แต่ทว่าไม่นานนักสายตาคู่นั้นก็สบกันจนเธอเผลอใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย แล้วดวงตานั้นจึงค่อยเลื่อนไปมองหางของตนที่ยังคงส่งเสียงพั่บๆ ไม่หยุด...

...จนมันเผลอทำลายบรรยากาศอันเงียบงันซะได้

+

"อื้อ—ไม่คืนคำค่ะ"

พอเห็นเจ้าตัวเล็กเอ่ยเสียงใสแถมยังดูจะภูมิใจอีก มันก็ยิ่งทำให้เธอนึกเอ็นดูจนไม่รู้จะเก็บอาการได้อีกนานแค่ไหน ภายในความคิดนั้นเธอแอบหวังลึกๆ ว่าจะไม่มีใครจับมันได้ แต่ถึงอย่างนั้นไอ้หางเจ้ากรรมนี่มันก็ดันโกหกไม่เป็นด้วย ยกตัวอย่างเช่นก่อนจะก้าวออกจากบ้าน มันก็หยุดส่ายลงพร้อมกับหางที่ปลายลู่ลงด้วยความเสียดาย หรือในตอนนี้ที่หางส่ายไปมาดังพั่บๆ

+

(อร้าย นี่ชั้นโดนเอาคืนหร๊อ อ้าหสกเาสวหกาเสวหกเาวหกสาเสวฟกดาเฟสเาหก่ส่หกเสว่าฟกหเวาสกหฟ่เวาสฟหกเ่าสกฟหเ่าสวฟเกห่าสาสหฟก่เาาส่ดเกฟสหาด /ตัวสลาย /กรี้ด /ย้าหกสดากดสหกวดๆๆๆ ว้าหสกเดาหวสกเาสวหเ)

แต่สุดท้ายก็กลับไปเดินจังหวะตามเดิม ดวงตาเงยมองท้องฟ้าที่มืดมนแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยดวงดาวนับล้าน

และหางนั้นก็ยิ่งส่ายแรงขึ้นไปอีก

"พี่ยินดีเสมอนะคะ ถ้ารินหิวหรืออยากกินเนื้ออีกเมื่อไหร่ มาหาพี่ได้ตลอดเลย"

หางสีทมิฬส่ายไปมาเล็กน้อยด้วยความสุขที่มี มือนั้นบีบข้อมือของอีกฝ่ายเบาๆ ตัวเองไม่ได้อยากให้เวลาเหล่านี้จบไปเลย นาโอเอะเหมือนจะก้าวช้าลงเล็กน้อยตอนที่ตัวเองต้องจำใจออกจากบ้านอันแสนอบอุ่นของตน

+

เพียงแค่นาโอเอะเห็นได้ถึงอาการของเจ้าตัวเล็กที่จ๋อยลงระหว่างเธอกำลังหวีผม ก็รับรู้ได้ทันทีว่ารินไม่ค่อยชอบที่จะถูกจับอยู่นิ่งๆ เสียเท่าไหร่ เผลอๆ จะไม่ชอบให้หวีผมด้วยซ้ำ รุ่นพี่สาวจนบันทึกสิ่งเหล่านั้นลงไปในความทรงจำของตัวเอง จะได้ไม่เผลอทำให้รินรู้สึกไม่พอใจแบบนี้อีก...

แต่ว่าดูจะชอบของกินมากๆ

อันนี้เธอก็จดในหัวอีกรอบเช่นกัน

"หื้ม—อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ"

+

ขาพาก้าวออกไปยังห้องอาหารที่คุณแม่แพ็คทั้งสองถุงผ้าให้เป็นอย่างดี อันนึงเป็นของนาโอเอะที่แม่มักจะเตรียมให้เป็นปกติ ส่วนอีกอันก็เป็นของรินที่เหมือนว่าจะใส่ความรักแบบคุณแม่ๆ (?) ให้ไปด้วย

ต้องกลับหอแล้วสินะ...

น่าเสียดายจัง...

เธอละออกจากเรือนผมสีขาวโพลนพร้อมกับเก็บหวีให้เรียบร้อย แล้วจึงค่อยเอ่ยชักชวนให้เจ้าเฟอเรทกลับหอด้วยกัน

"ไปกันเถอะค่ะ"

"เดี๋ยวเอาข้าวกับขนมที่คุณแม่พี่เก็บไว้ให้ด้วยนะคะ เผื่อไว้กินพรุ่งนี้หรือเก็บไว้ก็ได้ค่ะ"

ว่าแล้วก็ค่อยๆ เปิดประตูห้องเตรียมกลับหอที่โรงเรียนแต่โดยดี มือนั้นจับข้อมือของคนตัวเล็กกว่าอย่างถือวิสาสะ

+

"แต่รินซังผมยุ่งอีกแล้วนะคะ"

ก็ที่ตกเตียงขลุกๆ นั่นแหละ เธอค่อยๆ เดินไปหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้าจนอยู่ด้านหลังของเจ้าตัวเล็ก มือเรียวเริ่มสางผมพลางหยิบแปรงที่อยู่ในห้องด้วยเวทมนต์ตัวเองก่อนจะเริ่มแปรงให้มันเข้าที่เข้าทางมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และไม่นานนักมันก็ดูเรียบร้อยขึ้น...

จริงๆ พอรินดูเรียบร้อย ก็น่ารักไปอีกแบบนะเนี่ย

ไม่สิ

แบบไหนก็น่ารักดีนี่นา

+

ทั้งสองคนคุยกันอยู่ซักพัก ก่อนที่จะได้ยินประโยคจากมิเรย์—เหมือนว่านั่นจะเป็นชื่อของผู้เป็นน้องสาว ว่าคุณแม่ 'เตรียมข้าวกับขนมกลับไปให้ที่หอเผื่อทั้งสองคนแล้ว'

นาโอเอะเหมือนจะรีบไล่น้องสาวของตนลงไป ก่อนจะหันไปมองรินอีกครั้ง

"งั้นเดี๋ยวเราออกจากบ้านกันนะ"

"แต่ก่อนอื่น ผมยุ่งหมดแล้วค่ะ มาให้พี่หวีก่อนนะ"

ถึงบ้านจะห่างกันเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ตามที

"ยังไงนี่ก็ยังไม่ใกล้ถึงเวลาเคอร์ฟิวเลย ไม่ต้องตกใจนะคะ"

เธอพยายามกล่อมให้คนตรงหน้าใจเย็นลง ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพาไปเปิดประตูเตรียมลงไปด้านล่าง ก็ปะเจอเข้ากับน้องสาวของตนที่กำลังจะมาเคาะห้องพอดี

+

เธอไม่ได้เร่งอะไร กลับกันนาโอเอะให้รินได้ใช้เวลาอย่างเต็มที่ จนกระทั่งคำตอบนั้นถูกเผยออกมาเป็นเสียงกระซิบอันแผ่วเบา แต่ทว่าความสงบนั้นก็ไม่ได้อยู่นานนัก เจ้าตัวเล็กก็หดคอหนีกระทันหันจนนาโอเอะหูหางตั้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตกใจ สายตามองไปยังนาฬิกาที่ตั้งข้างหัวเตียงเป็นเวลาพลบค่ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

วันนี้ผ่านไปเร็วจังเลยแฮะ

"งั้นกลับด้วยกันนะคะ"

"พี่เองก็ต้องกลับหอเหมือนกัน"

+

แม้ว่าเสียงนั้นจะดูบ่นอุบอิ่บออกมาพร้อมกับแก้มที่พองเหมือนกับเด็กที่ถูกขัดใจ หากแต่ว่าหัวที่เอียงมารับสัมผัสตนนั้นกลับบอกอีกอย่างไป นาโอเอะได้แต่คลี่ยิ้มอันอ่อนหวานโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอปล่อยให้เจ้าตัวเล็กได้พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นภายในวันนี้ หากไม่ได้นับเรื่องที่เจ้าตัวเผลอกัดคอและหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่แล้วละก็นะ

"..."

+

#MSG_commu
[ เลื่อนกำหนดการอีเว้นท์ ] เนื่องจากช่วงนี้เป็นวันหยุดสงกรานต์เพื่อให้ทุกท่านได้พักผ่อนกันอย่างสบายใจ ทางคอมมูจึงมีการเลื่อนกำหนดการณ์เล็กน้อยเพื่อเพิ่มเวลาให้กับชมรมต่าง ๆ ที่กำลังจัดเตรียมโปรโมทและเพื่อให้ทุกท่านที่กลับมาจากวันหยุดพักผ่อนได้กลับมาเข้าร่วมอีเว้นท์พร้อมกับผู้เล่นท่านอื่น ๆ ค่ะ

แต่ทว่าเจ้าตัวเล็กก็ผละออกจากตัวเองไปก่อนอย่างน่าเสียดาย มือเล็กบีบไหล่ของตัวเองพร้อมกับหัวเราะออกมา นาโอเอะจึงค่อยๆ ผละออกจากไหล่ของรินก่อนจะมอบรอยยิ้มให้กับคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนผมสีสว่างอีกครั้ง—เหมือนว่าเธอจะชอบใจกับการได้ลูบหัวเด็กสาวไม่น้อยเลย

"ยินดีเสมอค่ะ"

"ขอแค่รินซังมีความสุข พี่ก็ดีใจมากๆแล้ว"

"ง-งั้นหรอคะ...?"

เธอเผลอส่งเสียงร้องงี้ดง้าดเมื่อมือเล็กขึ้นไปตบหลังตัวเองอย่างแผ่วเบา หัวเผลอไถไปตามไหล่เล็กของคนตรงหน้าเล็กน้อย พยายามไม่ลงแรงมากเกินไปเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเจ็บตัวด้วยความเผลอตัวของตนเอง

"ค-คะ?"

"ขอบคุณพี่หรอคะ?"

จังหวะนั้นเองที่นาโอเอะเผลอใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง—

+