"ฮ้า.. คิโยโมริ ยูอิจิ ผู้รักความสงบเนี่ยนะมี 'คน' ให้ต้องคอยซื้อขนมไปตุนเลี้ยงด้วย? น่าสนใจแฮะ! แอบซ่อนเด็กหลงทางไว้ในห้อง หรือว่า.. มีสาวที่ไหนมาอ้อนให้ซื้อไปฝากกันล่ะเนี่ย?"

รอยยิ้มขี้เล่นของโซมะไม่ได้ลดลงเลยแม้อีกฝ่ายจะปัดตกฉายาที่เขามอบให้อย่างไร้เยื่อใย ซ้ำยังทำหน้าเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์อีกต่างหาก

"โอ๊ะโอ๋.. ดูเหมือนจะไปสะกิดต่อมอะไรเข้าซะแล้วสิ เข้าใจแล้ว ๆ ไม่เรียกอัศวินหรือซามูไรก็ได้ แต่ว่านะ "

เขาหมุนตัวกลับ ฝีเท้าที่ได้รับการประคองจากสายลมทำให้ร่างของเขาดูเบาหวิวไร้น้ำหนักในขณะที่ลมสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดเรือนผมของเขาให้พลิ้วไหว

"เอาล่ะ ถ้าไม่รังเกียจ ตัวเอกคนนี้คงต้องขอตัวไปทำภารกิจให้จบและไปขโมย —เอ่อ หมายถึง ไปรับรางวัลใหญ่จากผู้อำนวยการอย่างถูกต้องตามกฎระเบียบก่อนนะ ตัวละครสมทบคนโปรดของฉัน!"

" เรื่องระวังตัว แน่นอน ฉันระวังอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกนะ แต่เธอเถอะ ต่อรองเก่งเอาเรื่องเลยนะเนี่ย แต่บังเอิญว่าฉันชอบผู้ชมที่เรียกร้องเยอะๆ ซะด้วยสิ มันบังคับให้ฉันต้องยกระดับศิลปะของตัวเองให้สูงขึ้นไปอีก รับรองเลยว่าค่ามัดจำรอบหน้าจะต้องเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจสุดๆ แน่นอน"

ถูกเรียกว่าเด็กดี แค่นี้ก็เรียกให้ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีก เอาเถอะ ถึงเขาจะรู้ดีว่าบางทีมันก็ไม่เหมาะสมกับเขามากนักในบางเรื่อง

" ขอบใจ ขอบใจ "
" ฉันเป็นเด็กดีของแคลร์ไงล่ะ "

"แต่จะดีเหรอ แลกมันกับของที่นายไม่แม้แต่จะรู้จักคนเป็นเจ้าของ"
เขามองไปทางเธอผู้นั้น ที่ตอนนี้เดินไปอีกทางแล้วจนกลิ่นหายไปกับฝูงชนในย่านการค้า ก่อนจะเบนสายตากลับมาจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของคนขี้ตื่นตรงหน้า ร่างสูงโน้มตัวลงมาหาเล็กน้อย นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนเจอเรื่องสนุก

"หรือว่าจะชอบเธอน่ะ ?"
รอยยิ้มมุมปากยกขึ้น รอดูท่าทีของอีกฝ่าย

เขามองเจ้า 'กิกิ' ในมือสลับกับท่าทางสั่นระริกของอีกฝ่าย สัมผัสได้เลยถึงความผูกพันของเจ้าของผ่านร่องรอยการถักทอ

"อืม ดูท่าทางจะเป็นของสำคัญของนายนะ"
พลิกพวงกุญแจของเลดี้ผู้โชคร้ายในมืออีกข้างไปมา

คำพูดเหล่านั้นสะกิดเข้าที่ความรู้สึกบางอย่าง ชายหนุ่มผู้เกลียดการถูกตีกรอบและพยายามโบยบินหนีจาก 'กรงทอง' มาตลอดชีวิตย่อมเข้าใจความหมายของการสูญเสียอิสรภาพดี และสิ่งที่แสดงออกมา ก็ยังเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความท้าทายไม่ก็เย้ยหยันอะไรสักอย่าง

" แบบนี้นี่เอง ขอบคุณที่เตือนนะครับ " หากแต่เขาเลือกที่จะ

" แล้วคุณตำรวจล่ะ "
" คุณน่ะ ถูกพัดพามาไกลแค่ไหนแล้ว "

"โธ่.. ผมซื้อมาด้วยเงินสุจริตของตัวเองเลยนะครับ ปรักปรำกันเกินไปแล้ว"
เขาไหวไหล่ แต่ใบหน้าแย้มยิ้มดี ทว่าเมื่อบรรยากาศเข้าสู่ความจริงจัง รอยยิ้มหยอกเย้าบนใบหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย จอมโจร(?)ยืนนิ่งฟังคำเตือนของอีกฝ่าย

[อาจถูกพัดออกไปไกลเกินกว่าที่ควร]

"ส่วนฉันคงจะเดินเล่นกินลมชมวิวไปเรื่อยๆ นั่นแหละ สายลมอาจจะพัดพาฉันไปเจอเวทีแสดงที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ ..หรือไม่ก็เป้าหมายชิ้นต่อไปล่ะมั้ง" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอพร้อมกับหมุนตัวเตรียมเดินจากไป "ขอให้สนุกกับการซื้อของนะ ลูน่าที่รัก แล้วก็ ระวังข้าวของเอาไว้ให้ดีล่ะ โดยเฉพาะ 'หัวใจ' ดวงนั้นน่ะ"

" งั้นฉันคงต้องขโมยหัวใจเธอให้ได้แล้วสิ จะได้..พิเศษกว่าคนอื่น "
เขาปิดท้ายคำประกาศอันอาจหาญนั้นด้วยการขยิบตาให้ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือแตะปีกหมวกทรงสูงแล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกลา

เมื่อเธอขยับเข้ามาใกล้ เขายอมรับสัมผัสแผ่วเบาบนลาดไหล่ด้วยความผ่อนคลายยิ่ง และเมื่อเธอทิ้งท้ายประโยคหยอกล้อพร้อมกับผละตัวออกไป เสียงถอนหายใจแบบแสร้งทำก็ดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ

" หืม .. พิเศษเหมือนกับคนอื่น ๆ เนี่ย ใจร้ายจังเลยนาา " เขาพึมพำ ทว่าประกายในดวงตากลับเต้นเร่าไปด้วยความสนุก

"So, let's skip the chase. What do you want from me? Did you just follow me for a free magic show, or... did you catch me doing something else?"
คำถามนั้นถูกโยนออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่บนมุมปาก โซมะจงใจทิ้งท้ายไว้อย่างคลุมเครือเชียวล่ะ

"I'm a magician. Sleight of hand is kind of my thing"
เขาจ้องมองตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้า สำรวจรูปลักษณ์ที่โดดเด่น ทั้งเรือนผมสีเพลิง ดวงตา และเขาบนศีรษะ

นักมายากลหนุ่มพลิกเหรียญไปมาตามข้อนิ้วราวกับมันมีชีวิต ก่อนที่จะกำมือลง และเมื่อแบออกอีกครั้ง เหรียญในมือก็อันตรธานหายไปในอากาศ

"Thanks for the compliment, man."
โซมะเปลี่ยนมาใช้ภาษาอังกฤษแทน เขาค้อมตัวลงเล็กน้อยคล้ายกำลังรับคำชมจากผู้ชมหน้าเวที

รับฟังถ้อยคำภาษาญี่ปุ่นที่ถูกเปล่งออกมาทีละคำอย่างกระท่อนกระแท่น
รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของโซมะกว้างขึ้นอีกหน่อย การคาดเดาของเขาดูท่าจะถูกต้อง อีกฝ่ายน่าจะเป็นคนต่างชาติจริงๆ แถมยังไม่ได้สนใจมุกตลกร้ายเรื่องดักปล้นของเขา แต่กลับไปโฟกัสที่ทักษะการขยับมือแทนเสียอย่างนั้น

" ในเมื่อภารกิจของคุณผู้หญิงเสร็จสิ้นแล้ว สนใจจะลองเสี่ยงทายไปหาพาร์เฟต์อร่อย ๆ ทานด้วยกันสักมื้อไหมล่ะ ? ถือซะว่าเป็นการเริ่มต้น 'เรื่องสนุก' และเป็นการไถ่โทษที่ฉัน [บังเอิญ]เดินชนเธอเมื่อกี้ด้วยเป็นไง "

หัวแม่มือดีดเหรียญประหลาดขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เหรียญนั้นแล้วแบมือออกให้เธอเห็นหน้าเหรียญ

" และอีกอย่างที่สนุกไม่แพ้กันคือการปล่อยให้ 'ความบังเอิญ' นำทางไงล่ะ " ชายหนุ่มแย้มรอยยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ดูไร้พิษสงทว่าก็แฝงความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธออีกนิดพร้อมกับเอ่ยข้อเสนอ

มือถูกดึงออกจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเหรียญหน้าตาประหลาดอันหนึ่ง ก่อนที่เขาจะกลิ้งมันไปตามข้อนิ้วขณะยื่นไปเล็กน้อยตรงหน้าเธอ

" สำหรับฉัน ความสนุกคือความคาดเดาไม่ได้ "
" ทุกสิ่งที่เหนือไปกว่าการควบคุม ไร้การวางแผน ไม่ก็ .. ปฏิกิริยาของคนฉลาดๆ ที่ทำให้ฉันต้องคอยเดาทาง นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเชียวนะ "

.
.

(เข้าสู่ภวังค์ซะแล้วครับ)

Cms : Madamppeach Mada

" จากกระแสลมเมื่อกี้ ขอเดาไว้แล้วกันว่าคุณเองก็ .. โอ้ ใช่ "
พูดจบ มือเรียวก็ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงอีกครั้ง สิ่งที่โซมะคีบออกมาด้วยปลายนิ้วกลับเป็นลูกอมรสหวานจัดในห่อสีสดใสหนึ่งเม็ด เขายื่นมันไปตรงหน้าคุณด้วยท่าทีเป็นมิตรสุดๆ

"รับน้ำตาลเติมพลังหน่อยไหมครับ? ดูเหมือนแค่เดินมาด้วยกันแป๊บเดียว ผมก็ทำให้คุณตำรวจปวดหัวซะแล้วสิ"

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีนวดขมับของอีกฝ่าย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ท่าทางไม่ได้มีความสลดหรือสำนึกผิดของการเป็นผู้ต้องหาประดับอยู่บนใบหน้าเลยสักนิด

"สายตาเฉียบแหลมสมกับเป็นคุณตำรวจเลยนะครับเนี่ย"
เขายกมือขึ้นแตะปีกหมวกทรงสูงของตัวเองเบาๆ เป็นการตอบรับข้อสันนิษฐานนั้น ดูถูกอกถูกใจเมื่อบทสนทนาวกเข้าสู่เรื่องของสิ่งที่มองไม่เห็นแต่มักจะอยู่รอบตัวพวกเขาเสมอ

"เซ็นให้สุดฝีมือเลยนะ ตกลงไหม? ในเมื่อตอนนี้เราเป็น 'เพื่อนซี้' กันอย่างเป็นทางการแล้ว ฉันไม่ยอมรับอะไรที่น้อยกว่าผลงานระดับมาสเตอร์พีซหรอกนะ เพราะฉันจะเก็บแผ่นนี้ไว้เป็นที่ระลึกถึงวันที่ฉันได้เจอกับกาแล็กซีตัวน้อยยังไงล่ะ!"

"มันคือโลกที่ไม่เคยหยุดนิ่งเลยล่ะ"
" เต็มไปด้วยเส้นทางที่มองไม่เห็น แล้วก้บางครั้ง มันก็แสดงให้ฉันเห็นสิ่งที่งดงามและคาดไม่ถึง อย่างเช่นกาแล็กซีที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเด็กสาวคนหนึ่งไง"

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบเอาแผ่นล่าลายเซ็นของตัวเองออกมาแล้วส่งให้เธอ
เด็กหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย

ในดวงตาของเธอ ภาพของฝุ่นดาวสีทองที่หมุนวนอยู่เหมือนกับกาแล็กซีจำลองนั้นเป็นสิ่งที่ดูวิเศษยิ่งกว่ามายากลไหนๆ ที่เขาเคยมี บางที โลกเวทย์มนต์มันก็คงดีเช่นนี้ ความสวยงามที่หาได้ใกล้ตัว

" โลกที่ผ่านสายตาของฉัน .. "
เขาละจากเธอ มองไกลออกไป
มองผ่านไปยังแมกไม้ ทะลุไปถึงท้องฟ้าสีใส

( -//นอนชัก )

เขาพยักพเยิดหน้าไปยังอาคารที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

"แถวนี้มีร้านน้ำเย็นๆ แอร์ฉ่ำๆ อยู่ด้วยนะ ขืนปล่อยให้เดินหาต้นไม้เองมีหวังได้กลายเป็นเสือแดดเดียวแน่ๆ" โซมะขยับร่มเข้าไปใกล้

"ไปเถอะ ถือซะว่าฮีโร่หน้ามุ่ยสมควรได้รับรางวัลเป็นน้ำเย็นๆ สักแก้วก็แล้วกัน"

หากหันไปมอง ก็จะพบกับร่มคันใหญ่.. ที่มีลวดลายการ์ตูนมาสคอตสีสันสดใส คงบ่งบอกได้หากรู้นิสัย ว่าสายลมผู้นั้นคงเผอิญไป ' หยิบยืม ' ของใครมาชั่วคราว

เวทพยุงตัวร่อนลงมายืนอยู่เคียงข้างร่างสูง มือหนึ่งถือร่มบังแดดให้
ส่วนอีกมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเจิดจ้าทว่าแฝงความขี้เล่นถูกส่งมาให้อีกครั้ง

เขายืนนิ่ง มองแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินโซเซห่างออกไป
ราวกับว่าเขาไม่คิดสนใจ และเมินเฉยต่อทุกอาการที่แสดงออกของอีกฝ่าย
คงเป็นครั้งแรกกระมังที่ทำแบบนั้น

.
.

แต่นั่นก็แค่อาจจะ
เพราะเมื่อสายลมหายไป อีกห้านาทีถัดมาคือการปรากฏตัวอีกคราพร้อมอุปกรณ์
ในจังหวะที่แดดร้อนจัดกำลังแผดเผาจนแทบละลาย ร่มเงาวงใหญ่ก็ทาบทับลงมาบดบังแสงอาทิตย์เหนือศีรษะของคุณ

และเมื่อสายลมวูบนั้นพัดผ่านพ้นไป
ทิ้งไว้เพียงฝุ่นผงและใบไม้ที่หมุนวนเต้นรำบนทางเท้า ..เวทีตรงนั้นก็หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า ร่างของจอมอันตรธานหายไป ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาที่ละลายหายไปกับอานิล

( ขอบคุณสำหรับรูทนะครับ ! )