(.วิ่งหนีเอาตัวรอด)

(คุนกลับมาไทม์โซนเดียวกันแล้วนี่นา ฝันดีและอรุณสวัสดิ์ค่ะ5555)

#MSG_nyugaku

ในวันปฐมนิเทศ โฮชิโนะได้ทำการล่าลายเซ็นต์ครบ 6 เป้าหมายสำเร็จแล้ว

“เย้~”

เธอยิ้ม เป็นกิจกรรมที่สนุกมากๆ

ส่วนเสียงในหัวนั้นไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ…เอาล่ะไปแลกรางวัลกันเถอะ

@kei-msg.bsky.social
@yuuya-msg.bsky.social
@msg-yukiko.bsky.social
@msg-yuuichi.bsky.social
@yasuna-msg.bsky.social
@awa-msg.bsky.social

"...."

ตึกตักตึกตักตึกตัก

'บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย'

'แต่เธอไม่ว่าอะไร..ค่อยยังชั่ว..'

".........."

😞

"อย่าแซวกันเลยค่ะรุ่นพี่...คิรา"

'อะไรวะ ริ หรือระ แต่เมื่อกี้แซวว่าระ แสดงว่า ริ'

"ริ..."

และไม่ทันไรก็มีเสียงปรบมือของคนรอบๆดังขึ้น

*อะไรไม่รู้ปรบตามไปก่อน*

'เอ๊ะ ผอ.กล่าวจบแล้วหรอ'

"วันนี้พึ่งรู้จักกันก็ได้ชื่อเล่น หรือไม่ถูกเรียกด้วยนามสกุลแล้ว ถ้าเป็นที่โลกธรรมดาคงโดนเขกเรื่องเสียมารยาทไปแล้ว ฮะฮะ"

"ที่จริงมันเป็นเรื่องที่ดีนะ แต่ให้ชินเลยก็คงไม่ได้"

'เผลอพูดมากซะแล้ว'

เธอกอดอกมองคนที่เขียนลายเซ็นต์ตัวบรรจงสวยงาม

"ถึงจะเป็นญี่ปุ่นเหมือนกัน แต่มันก็ไม่เหมือนกันเลย.."

เพียงมองไปรอบๆก็เห็นคนขี่ไม้กวาดบินหรือใช้เวทมนตร์ทำสิ่งต่างๆ

ดูเหมือนจะเซ็นต์เสร็จแล้ว

(สสวก.เจ้าโดคาชิเอ๋ย)

(/ฮ้อบ)

"ไทกิ..." 😞

ทรายกองพะเนินสูงขึ้นเรื่อยๆ

'แม่จ๋า....หนูกำลังโดนฝังเป็น..'

"ใครก็ได้...ช่วยด้วย..."

เธอว่าพลางยกมือขึ้นมาค้นกระเป๋าเสื้อคลุม
หยิงซองบางอย่างออกมา

'ทรีตสำหรับสุนัข'

"ไทกิ...ดูนี่สิ"

เธอถือล่อสายตา

"ด้วยความยินดีเช่นกันค่ะ"

"ถ้างั้นฉันเองก็..ไปหาเป้าหมายของตัวเองต่อแล้วล่ะนะ"

เธอว่าพลางโบกมือลาเบาๆ เดินจากไป
แล้วหยิบเอาสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาจดอะไรบางอย่าง

'โค....โค...อะไรนะ..เอ...โควกะ?..ใช่ ใช่ โควกะ'

'..แล้วชื่อนามสกุลจริงคืออะไรนะ..ลืมแล้วแฮะ..'

จดรายชื่อคนที่ได้นํ้าจักวันนี้แบบผิดๆถูกๆ

(ขอบคุณที่ให้จอยกันคับ! 💖 )

'ตอบอะไรกลับไปดี ถ้ายิ่งพูดว่า ไม่หรอกค่ะเป็นความผิดฉันเอง มันก็จะยิ่งทำให้ดูน่ารำคาญหรือเปล่านะ'

"อ่า.."

แต่พอเงยหน้าขึ้นมา อีกฝ่ายก็หันหลังเดินแล้ว

"..."

'เขาคงไม่ได้อยากคุยกับใครล่ะนะ ก็ดีแล้วนี่นา!?'

'แต่ไว้คราวหน้าซื้อน้ำ หรือขนมไปขอโทษอีกทีแบบสุภาพดีกว่า ดีมั้ยนะ..'

'ไว้ถ้าบังเอิญได้เจอะเจอกัน ก็ค่อยคิดแล้วกัน...'

(ขอบคุณครับ นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันแน่นอน-)

"..."

โฮชิโนะจังยืนสุภาพลำตัวตรงอกผายไหล่ผึ่งหน้าตรง มองด้วยสีหน้าเสียชีวิตจากภายใน

เธอมองดูเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังก้องกังวาลเป็นเสียงเอคโค่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ในการพยายามเรียกชื่อคนให้ถูกของโฮชิโนะ ฮานาบิ

'แม่จ๋า.......ช่วยด้วย'

'ช่วยหนูด้วย...'

'(⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠_⁠_⁠_⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠-̩̩̩⁠)'

"คิระ—....คิ...คิราริเซนไปค่ะ 😞"

เธอยกสองนิ้วชี้มาจิ้มจรดกันพลางพูดไปด้วย

"เย้ย-"

*สะดุ้งตามแบบอุปทานหมู่*

"ไม่เป็นไรค่ะ ทางนี้ต่างหากที่เป็นฝ่ายรบกวน"

พาสซีพความขี้เกรงใจของชาวญี่ปุ่นทำงาน.ing

"ใช่แล้วค่ะ"

"รบกวนด้วยนะคะ"

ถึงจะดูน่าอึดอัดแต่แบบนี้เป็นบรรยากาศที่ปกติมากเลยล่ะ เพราะแบบนั้นก็เลยนึกชวนคุยบางอย่างได้

"จะว่าไป..."

'อึกอัก ชื่อออกเสียงยังไงนะ ข้าม ข้ามไปก่อนแล้วกัน'

"คิดเหมือนกันมั้ยคะว่าคนที่นี่เป็นกันเองมากเลย สนิทกันไว"

(กลัวลูกค้าหนีค่ะ...)

(คูจัง556588585555 มันเป็น GIF น่ะ 😭😭😭 หน่องขอโทดดดดดด)

(อัดแค่ตัวเองนะคะเดี๋ยวผิด PDPA)

(‘โบนัส โบนัส โบนัส โบนัส โบนัส โบนัส‘)

‘แข็งแรงที่สุดในสายตาเลยหรอ ว เว่อไปแล้ว…‘

‘เหมือนจะกลายเป็นสาวน้อยกล้ามโตอย่างไงอย่างนั้น…’

“ดีใจที่เป็นแบบนั้นนะคะ”

เธอรับกระดาษมาเซ็นต์ลายเซ็นต์ลงไป

‘จะว่าไป…นามสกุลโฮชิโนะ มันก็โหลอยู่แล้วแต่ชื่อรูนะเหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยแต่นึกไม่ออก..’<<จากบอร์ดประกาศรูมเมท

“เรียบร้อยค่ะ”

เธอยื่นกระดาษที่ถูกเติมเต็มกลับคืนสู่เจ้าของ

(สเต็ปเธอดีมากเลยชิโนมิยะซัง)

"สัญญาเป็นสัญญาค่ะ"

"เอ้า..."

เธอหยิบมือถือออกมาเปิดลำโพงดังสุด

~🎵🎶

"หนึ่ง สอง สาม อึช!!"

จากนั้นทั้งสองคนก็ออกสเต็ปท่ามกลางฝูงชน ด้วยเสียงเพลงที่ดังและการเคลื่อนไหวจึงกลายเป็นจุดเด่นสะดุดตา ตระการใจ..

(ใครผ่านมาเห็นโควตไปรีแอคได้นะคับ--)

'คาชิวางิ เคย์'

เธออ่านตัวหนังสือบนสมุดบันทึกก่อนจะเดินเข้าไปหา

อีกฝ่ายดูกำลังล่องลอยกับความคิด

"ฮัลโหล..."

เธอเอ่ยทัก

"คา.."—ชะงัก

*เปิดสมุดดูอีกรอบ*

"คาชิวางิเคย์ซัง"

เรียกชื่อคู่สนทนาแต่ก้มอ่านสมุดบันทึก
แล้วก็เงยขึ้นมา

"สุขสันต์วันปฐมนิเทศค่ะ แล้วก็พอดีว่าอยากได้ลายเซ็นต์น่ะค่ะ..."

(แวะมาทักทายขอลายเซ็นต์คับ ตามที่เคยเวิ่นไปแต่อยากเห็นเด่กๆคุยกัน😭🤟🏻)

ทันใดที่เห็นว่าในโจทย์นั้นคือคนที่สวมแว่นตาทรงเหลี่ยม ก็ทำให้นึกออกในทันทีว่าใครตรงโจทย์

แต่ก็ตามหาตัวกันไม่เจออยู่พักนึง เลยแวะไปได้ลายเซ็นต์อื่นมาก่อนบ้าง

กระทั่งบังเอิญเห็นแผ่นหลังที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคย

'เจอแล้ว เจอแล้ว'

'ชื่ออะไรนะ..'

จำชื่อไม่ได้อีกแล้วแต่เพราะเคยเจอกันก็เลยจดเอาไว้ ในสมุดบันทึก

+

(น่ารักจังเลยหลานป้า)

(นี่สะสมไปแลกของชำร่วยเป็นไม้ไอติมฟรีเลยเว้ยเห้ย รอจบอีเว้นท์ ขอแบบเต็มกระดาษ)

'ลมทะเล....เย็นดีจังเลย'

โฮชิโนะยืนมองวิวเส้นขอบฟ้าสุดลูกหูลูกตาของทะเลสีคราม หลับตาลง ยื่นหน้ารับลมทะเลที่โกรกพัดจนเส้นผมหนาปลิวไหว

กระทั่ง...เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที

"เอะ.."

เท้าของเธอก็จมหายลงไปในหาดทราย

ทรายมันถมสูงจนกลบหน้าแข้งราวกับกำลังจะฝังเป็น

เมื่อหันไปมองต้นตอ

"ไทกิ..."

"จะฝังเป็นฉันหรอ.."

ทรายที่เจ้าไทกิขุดกำลังฝังเป็นโฮชิโนะ

ไม่ได้ถือกระดาษล่าลายเซ็นต์เพราะหาได้ครบแล้ว แล้วก็ไม่ตรงเลยซักอย่าง

แต่ว่า

"ฉันน่าจะเป็นคนที่ดูแข็งแรงได้นะคะ"

พูดโดยคนที่สูงแค่ 156 เซ็นติเมตร รูปร่างก็ดูผอมเพรียว

เธอถอยหลังไปแล้วก็

ลงไปวิดพื้นด้วยท่าที่ถูกต้องทุกประการต่อเนื่องกัน 20 ครั้ง! ตามด้วยตีลังกาไปข้างหน้าสามตลบ ตลบที่สามหกสูงเดินต่อได้ด้วยแล้วสะพานโค้งกลับมายืน!

ทุกกระบวนท่าทำด้วยสีหน้าราบเรียบ

"ได้มั้ยคะ?"

(ใจรักค่ะ อยากเป็นคนแข็งแรงในสายตาเทอ)

ตอนนี้โฮชิโนะ ฮานาบิ ได้ลายเซ็นต์ครบแล้ว ดังนั้นจึงเดินเล่นไปรอบ ๆ และคิดว่าจะลองทำความรู้จักคนอื่นด้วยการแจกลายเซ็นต์ของตัวเองบ้าง

กระทั่ง โฮชิโนะ รูนะ เดินเข้ามาทายทัก
อย่างเจิดจ้าสุดๆ!

'น่ารักจัง สุดยอด ความมั่นใจนี้ เจิดจ้ามากเลย ว่าแต่น้ำตาไหลตลอดเวลานั่นเป็นผลข้างเคียงของเธอสินะ'

"อ่า.."

แต่ว่าไม่ตรงโจทย์ซักข้อเลย..
+

"...."

"เธอไม่ได้อยากได้ลายเซ็นต์ฉันแล้วหรอ.."

"เต้นด้วยกันเถอะ..."

สถานการณ์นี้มันแปลกประหลาดชะมัด
แต่อยากเต้น ดันอยากเต้นจริงนี่สิ

(⁠╯⁠︵⁠╰⁠,⁠)

"..."

"ไม่ได้หรอ"

(⁠￣⁠ヘ⁠￣⁠;⁠)

"อืมมมมม"

"ถ้างั้นฉันจะเต้นเป็นเพื่อนด้วยเธอจะได้ไม่รู้สึกเดียวดาย"

???

"ฮึ่ม ฮึ ฮื่อ~"

เธอกอดอก พยักหน้าสองสามที พร้อมคลี่ยิ้มพอใจบนใบหน้า

"ร้องเพลงแล้วก็เต้นไปด้วยแลกลายเซ็นต์"

(⁠ ⁠´⁠◡⁠‿⁠ゝ⁠◡⁠`⁠)

"เอาเพลงที่เธอชอบเลย"

(มันอยาก..เห็นสภาพ)

"เหวอ.."

ยืนตัวตรงหัวฟู คอเสื้อยับมองคนตรงหน้า

ก่อนจะค่อยๆโค้งสุภาพเก้าสิบองศาตามแบบอย่างที่ดีของประชากรญี่ปุ่นโดยเฉลี่ย

"ต้องขออภัยที่เข้ามารบกวนเวลาอันแสนสงบและสุขสบายของท่า— เอ้ย รุ่นพี่"

'รุ่นพี่หรือเปล่าวะ แต่รุ่นพี่ไว้ก่อน'

"ด้วยนะคะ.."

"อื้อใช่"

' เฮ้ย จำชื่อเราได้ด้วย ทำได้ยังไงกันเจอกันครั้งเดียวแท้ๆ!? เก่งชะมัด!?'

ท่าทางสุดแสนจะสุภาพและทางการนี้ช่างเป็นอะไรที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกคนธรรมดาของญี่ปุ่น มันทำให้เธอไม่รู้สึกแปลกใดๆ เมื่อเทียบกับความดูเป็นกันเองจนน่าตกใจของชาวจอมเวทที่นี่

เธอรับกระดาษมา แต่

'แต่เซ็นต์ให้ง่ายๆ มันจะได้ร่ำลากันเร็วเกินไปมั้ยนะ'

'ให้ทำอะไรหน่อยดีกว่า..'

"เธอ..เต้นได้มั้ย"