พัณณิดา ภูมิวัฒน์ - อีบุ๊กหนังสือ นิยาย การ์ตูน meb : mobile e-books เป็นร้านอีบุ๊ก(ebook)สะดวกซื้อสัญชาติไทย มีหนังสือดี นิยายสนุก นิตยสารดัง ฟรีก็เพียบ ให้คุณเลือกดาวน์โหลด e-book ที่ชื่นชอบได้มากมาย

ลิงค์จ้า tinyurl.com/54jfmp8n

วันนี้ #งานสัปดาห์หนังสือที่บ้าน วันสุดท้ายแล้วค่ะ รายการลดของเราตามในภาพ ใครสนใจก็ตามลิ้งค์ในเธรดไปเด้อ

แต่สำหรับเรา เวลาเห็นงานหนังสือ แล้วคิดว่าในฮอลล์สามสี่ฮอลล์นี้มันเต็มไปด้วยกลุ่มสังคมและเรื่องเล่านับร้อยๆ เราก็รู้สึกว่ามันเป็นภาพจินตนาการที่น่าสนใจดีน่ะค่ะ

(6/6)

เออ บ้านที่อยู่มาสิบสองวัน ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือซะแล้ว

เราก็คิดขึ้นมาว่าก็จริงของนัทค่ะ

จุลจักรวาลนับร้อยๆ มันเกิดขึ้น แล้วมันก็ยุติลง

แน่นอนว่า “เรื่องเล่า” ก็ไม่ได้หายไปไหน มันก็จะติดไปกับกลุ่มสังคมของแต่ละบูธ เล่าสู่กันในเวลาที่ไม่มีงานหนังสือ ในระหว่างที่ทุกคนกระจัดกระจายกันไปทำกิจการภารธุระของตัวเอง

(5/6)

และพออยู่ป.โทก็มองอีกแบบ เราคิดว่าบรรดาอาจารย์หรือคุณพนักงานก็จะมองต่างไปอีกแบบด้วย ทั้งที่มันก็เป็นตึกเดียวกัน

แล้วพอถึงวันหนึ่ง งานหนังสือก็จบลงค่ะ

ใครที่เคยอยู่จนถึงงานหนังสือเลิก จะได้เห็นเขารื้อทุกอย่างออกจนกลายเป็นที่ว่างเปล่า เป็นห้องโล่งๆ ใหญ่ๆ น่ะค่ะ

มีอยู่งานหนึ่ง เรายืนอยู่ข้างนัท มาซาลัน ตอนที่กำลังมีการรื้อแบบนั้น แล้วนัทก็พูดขึ้นมาทำนองว่า

(4/6)

คนแต่ละบูธก็จะเล่าถึงมันไม่เหมือนกันหรอกค่ะ เพราะคนเราจะตีความไปตามพื้นฐานของตัวเอง และกลุ่มสังคมแต่ละกลุ่มก็จะเล่าเรื่องที่เกิดจากการผสมผสานของพื้นฐานคนในกลุ่ม

เราเลยรู้สึกว่างานหนังสือเต็มไปด้วยจุลจักรวาลน่ะค่ะ มีสเปซที่ทับซ้อนกันโดยที่อาจจะไม่ได้เชื่อมต่อกันเลย

เหมือนตอนที่เรายังเรียนมหาวิทยาลัย ตอนเราอยู่ป.ตรี เราจะมองสเปซในตึกเรียนนั้นแบบหนึ่ง

(3/6)

การจัดระเบียบโลกในแบบของคนคนนั้น

เราก็คิดกับบูธในงานหนังสือแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

ในบูธแต่ละบูธ ซึ่งจริงๆ ก็คือกลุ่มสังคมกลุ่มหนึ่ง จะมีเรื่องที่ทุกคนในบูธเล่ากันสู่กัน สร้างเป็นความเชื่อร่วมกัน ทัศนะร่วมกัน ประวัติศาสตร์ที่เข้าใจร่วมกัน มุมมองที่ใช้ร่วมกัน

และต่อให้หลายๆ บูธเคยเจอสถานการณ์แบบเดียวกัน (เช่นตอนโควิด ต้องไปเมืองทองหรือบางซื่อ)

(2/6)

นี่เป็นเรื่องที่คิดช่วงนี้ค่ะ

เวลาไปงานหนังสือ สิ่งที่เห็นคือบูธของร้านหนังสือต่างๆ ใช่ไหมคะ

แต่หลายปีหลัง เราเห็นแต่ละบูธเป็นจักรวาลในตัวมันเองน่ะค่ะ

นี่ก็คล้ายๆ หนังสือเรื่องจักรวาล 1x1 เมตร ที่คุณม.ย.ร. มะลิ สัมภาษณ์ผู้คนในย่านทองหล่อ คุณเขาอธิบายว่า แผงลอยแผงหนึ่ง ร้านค้าร้านหนึ่ง ในบางแง่มันก็คือจักรวาลของคนคนหนึ่ง ในนั้นก็มีเรื่องราวของคนคนนั้น มุมมองของคนคนนั้น

(1/6)

สวัสดีค่ะ

เราจัดส่งพัสดุทั้งหมดแล้วนะคะ แต่ไปรษณีย์แจ้งว่าของทุกอย่างจะนำส่งวันที่ 16 ค่ะ ต่อให้ส่งปณ.อื่นๆ ก็เหมือนกัน ดังนั้นต้องขออภัยในความล่าช้าด้วยนะคะ (T T)

th.shp.ee/xtYSpZc2

เข้าไปแล้วก็เสิร์ช “พัณณิดา” หรือเสิร์ชชื่อเรื่องนะคะ เขาจะจัดหมวดงงนิดนึง แต่บริการดีจ้า

ท่านที่ต้องการใช้คูปองและส่วนลดต่างๆ ของชอปปี้ มีหนังสือข้อยขายที่ร้าน IF Store บนแพลตฟอร์มนี้นะคะ

- Dragon Delivery เวอร์ชั่นมีแจ็คเก็ตจะมีแต่ที่ร้านนี้ด้วย เพราะข้อยทำไว้ให้เป็นพิเศษ ถ้าซื้อที่ข้อยเองก็ต้องซื้อแยกจ้า

ก็เกิดจากความบังเอิญและเรื่องอัศจรรย์มากมาย เช่นถ้าบรรพบุรุษของเขาเดินเลี้ยวขวาแทนที่จะเลี้ยวซ้าย เขาก็จะไม่ได้เกิดมาด้วยซ้ำ

มีเรื่องต่างๆ มากมายที่ทำให้เราได้มาเจอกัน ดังนั้นก็ขอบคุณนะคะ :)

(5/5

อย่างไรก็ตาม ข้อยก็คิดเหมือนเดิมว่าในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ การอุตส่าห์ได้จรมาเจอกันก็เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์

และเวลามีอะไรแบบนี้ก็จะนึกถึงเรื่อง Wonder Boy ซึ่งเป็นมังงะ คนเขียนเดียวกับเรื่องป๋าอัจฉริยะยานางิซาว่า (แกเขียนดีอยู่หนา //ป้ายยาสำหรับคนไม่เคยอ่าน)

ในเรื่อง wonder boy มีตอนหนึ่งที่เล่าว่า กว่าคนคนหนึ่งจะได้มากินข้าวร่วมกับคนในครอบครัว

(4/5)

ด้วยเหตุนี้ เวลาอยู่ที่บูธ ถ้าเจอคุณคนอ่านมาซื้อเล่มใหม่ ก็จะคิดว่า อ๊ะ เขาคงเป็นคนในเพจที่ตามอ่าน มักจี่กันผ่านตัวหนังสือมานาน แต่ถ้ามาซื้อยก ก็จะชอบคิดว่า คนนี้น่าจะเพิ่งเคยลองชิม หวังว่าจะชิมแล้วชอบ ผูกปิ่นโตกันต่อไป

(ซึ่งจริงๆ ก็อาจจะไม่ใช่อย่างนั้น เพราะมีคนอ่านเก่าแก่หลายคนที่มาซื้อยกทีหลังด้วยเหตุต่างๆ ก็มี)

(3/5)

งานนี้พี่พลเขียนที่เพจแฟนตาเซีย เรื่องขอบคุณทั้งคุณคนอ่านที่ซื้อทีละเล่ม และคุณคนอ่านที่ซื้อยกทั้งชุด ข้อยก็มานั่งคิดๆ ดูแล้ว ข้อยเองก็เป็นทั้งสองสาย คือถ้าเป็นนักเขียนใหม่เพิ่งรู้จัก มีคนแนะนำว่าดี ก็จะรอจบก่อน แต่ถ้าเป็นคนกันเองตามมาแต่ดึกดำบรรพ์ก็อ่านไปทีละเล่ม น่าจะประมาณนั้น 🤔

(2/5)

#บันทึกเรื่อยเปื่อย

จบงานแล้วค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยมเยียนทักทายหนา งานนี้ทุกคนที่บูธสุขภาพดีแข็งแรง อื่นๆ ในงานก็จัดว่าสมูทมากเลยค่ะ (นอกจากท่อแตกที่ห้องข้อยตอนเที่ยงคืน ซึ่งจะเป็นเรื่องที่จะเล่าต่อไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ //ทำตาลอย)

(1/5)

สวัสดีค่ะ วันนี้งานหนังสือวันสุดท้ายแล้วจ้า

วันนี้เหลือแต่หนังสือที่บูธ F36 แล้วนะคะ

ปรกติบูธจะเริ่มเก็บกันประมาณ 1-2 ทุ่ม แต่สามารถซื้อของได้ถึง 3 ทุ่มจ้า

ป.ล. วันจันทร์ไม่มีของที่ระลึกขายแล้วนะคะ ร้านยายพันจะปิดขายสินค้าฝากวางก่อนหนึ่งวัน เพราะวันสุดท้ายมันจะวุ่นตอนเก็บของมากจ้า

อัพเดทจ้า

กระเป๋าเหรียญนัยน์ตาราตรีหมดแล้วนะคะ ของที่ระลึกอื่นๆ เหลือประมาณ 2-3 ชิ้น ท่านที่สนใจอย่าลืมมาเก็บกันเด้อ

🔸หนังสืออยู่ที่ F36
🔸ของที่ระลึกอยู่ที่ E31

ขออนุญาตประชาสัมพันธ์จ้า

งานหนังสือจะจบวันจันทร์ที่ 6 นะคะ เหลืออีก 3 วันจ้า

🔸 หนังสือข้อยอยู่ที่ F36
🔸 ของที่ระลึกข้อยอยู่ที่ E31

สินค้ายังครบทุกรายการ แต่ของที่ระลึกส่วนใหญ่เหลือน้อยแล้วจ้า

งานนี้บ่มีรีวิวของอร่อยงานหนังสือ เพราะร้านเหมือนเดิมเกือบหมด

ของใหม่ที่เพิ่มมาคือไก่ย่างห้าดาว (อยู่ข้างฮะจิบัง) ซึ่งดีงามตามท้องเรื่อง แต่เนื่องจากราคาดีเมื่อเทียบกับค่าครองชีพแถวนี้ พอเที่ยงก็จะคิวยาวถึงสวรรค์

ใครอยากกินจึงควรไปสั่งแต่เช้าเด้อ

คุณคนเขียนคำนิยมแกบอกว่า ขอบคุณที่มาเต้นรำด้วยกัน

เพราะว่าการอ่านหนังสือมันเป็นการเต้นรำระหว่างคนอ่านกับคนเขียน มีคนคนหนึ่งส่งเรื่องออกมา แล้วในใจคนอ่านก็ตีความต่อไป

ทั้งหมดนี้ก็เป็นชิ้นส่วนของสิ่งที่ข้อยรู้สึกเกี่ยวกับการได้พบเจอกันแบบนี้ แต่ยังบ่มีคำที่ดี ดังนั้นเวลาขอบคุณจึงได้แต่บอกว่า “ขอบคุณที่อ่านอย่างใส่ใจ” แต่ก็ยังคิดต่อว่า ถ้ามีคำอื่นที่ดีกว่านี้ก็ดี

(4/4)

อย่างเช่นข้อยเคยอ่านคำนำของคุณเคนหลิว แกพูดทำนองว่า เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่นักอ่านได้มาเจอหนังสือของผม ในจักรวาลที่จริงๆ ทุกคนก็อยู่ในบับเบิ้ลของตัวเอง (หรืออะไรทำนองนี้)

เร็วๆ นี้ข้อยอ่าน newsletter ของนักเขียนที่ตาม แกใช้คำว่า a fair read ก็คือเป็นคนอ่านที่เก็ตเรา จึง “อ่านหนังสือของเราได้อย่างเป็นธรรม“

นอกจากนั้นข้อยก็อ่านคำนำของเรื่อง the last unicorn

(3/4)

(แกก็คงโดนสปอยล์จากการที่มีเพื่อนเข้าใจมากๆ ไปแล้วด้วยแหละ)

อย่างไรก็ตาม ข้อยมักคิดมาตลอดว่า คนอ่านที่เก็ตกันแบบนี้ ข้อยควรจะเรียกว่าอะไรดี 🤔

ว่ากันตรงๆ ข้อยคิดว่านักเขียนส่วนใหญ่ (หรืออาจจะทั้งหมด) มักจะรู้สึกว่านักอ่านที่จูนกันติดเป็นสิ่งทำให้ดีใจมาก นอกจากนั้นเราก็จะรู้สึก grateful ด้วยที่จักรวาลจัดสรรให้ได้มาเจอกัน

(2/4)

ช่วงนี้เราคิดเรื่องนี้ค่ะ (จริงๆ ก็คิดอยู่เรื่อยๆ)

คือว่ามันมีนิทานจีนอยู่เรื่องหนึ่ง เล่าว่ามีนักพิณกับเพื่อนแก เวลาที่นักพิณดีดเพลงแล้วคิดถึงภูเขา เพื่อนฟังแล้วก็จะรำพึงว่าภูเขาสวยจัง พอดีดแล้วคิดถึงแม่น้ำ เพื่อนก็จะรำพึงว่าแม่น้ำสวยจัง ว่าอีกอย่างคือถึงไม่ต้องอธิบายอะไรเลย แค่ฟังเพลงเฉยๆ อีเพื่อนก็เข้าใจ

ต่อมาเพื่อนคนนี้ตาย คุณนักดีดพิณเลยเลิกดีดพิณ เพราะหาคนเก็ตแกขนาดนี้ไม่ได้แล้ว

(1/4)

เล่ม 3 มาถึงบูธแล้วจ้า มาช็อปท่านแผลเป็นฯ กับป้าเบนีได้เลย

โพยงานหนังสือของข้อยจ้า

ตอนนี้ขาย Daemon Bakery เล่ม 3 จะมาวันจันทร์จ้า

โรงพิมพ์เปิดเล่ม 5 ให้ดูจ้า

ตอนนี้มีขายที่ F36 แล้วนะคะ

[[ ตาเสือ เล่ม 5 มาแล้วจ้า ]]

คุณเอเจนซี่กับโรงพิมพ์ใจดี ส่งมาให้ได้ก่อนห้าสิบเล่มค่ะ 😭 ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ

ตอนนี้มีขายที่บูธ F36 แล้วจ้า

[ March Newsletter ]

มาลิ้งจ้า ลิ้งค์ทางนี้เด้อ > www.readawrite.com/c/6f93cf3c1b...