#MSG_nyugaku
โจทย์การล่าลายเซ็นที่คุณได้คือผู้อำนวยการงั้นหรือ!!!!????
แล้วจะไปหาผู้อำนวยการมาจากไหนกันเล่า!? คุณคิดในใจพลางเดินหาไปทั่วโรงเรียน จนกระทั่งในที่สุดคุณก็เดินวนกลับเข้าไปในโรงยิมที่ซึ่งคุณจากมาตอนปฐมนิเทศ
โต๊ะและเก้าอี้ถูกตั้งเอาไว้หน้าเวที
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือผู้อำนวยการ
'โยชิอุมิ ซามิโกะ'
" อ๊ะ ท่านเดินตรงมาแบบนั้น- "
" อยากได้ลายเซ็นจากดิฉันสินะเจ้าคะ! "
#MSG_3G . (แฮนซั่มแอนคูน์)
ประกาศเลือก โหวตหัวหน้าที่ชอบ หัวหน้าที่ใช่ และคนที่พร้อมจะดูแลห้องของเราได้ - โดยเหรัญญิกผู้เขินอายเกินที่จะเปล่าประกาศชื่อของตน
เอาล่ะ เรามาดูสโลแกนในการเป็นหัวหน้าของพวกเขากันเถอะ
Cr.เหรัญญิกและคุณครูวิทยาศาสตร์
-
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───
ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง
กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา
การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
shorturl.asia/E2hN4
ในระหว่างที่อีกสองคนกำลังวุ่นวายกันเรื่องน้ำ ทาโกะยากิสิบกว่าลูกก็หายเข้าไปในกระเพาะหลุมดำของรุยเรียบร้อย
ไม่รู้ว่าเพราะความร้อนทำอะไรไม่ได้ หรือเขาชินไปแล้วกันแน่
" อร่อยที่สุดเลยครับ "
พอโดนถาม เจ้าลูกค้าตัวดีก็ยกยิ้มพร้อมชูนิ้วโป้ง มันยังคงสุดยอดเหมือนทุกที และอาจจะมากกว่าทุกทีเพราะมีเพื่อนมานั่งกินด้วย
" จริงสิ ยูว์เซย์ซัง ถ้าไคโตะเลือกไม่ถูก ลองทำแบบหลายๆ รสให้ชิมไหมครับ "
รุยพูดไปก็ลูบเจ้าเพื่อนสี่ขา ถือเป็นการพักชาร์จพลัง(?)ก่อนที่เขาจะต้องไปตามหาคนที่ตรงตามใบอื่นๆ ต่อ
" อาเคดะซัง ปกติชอบไปแถวไหนหรอครับ เผื่อผมจะขอมาเล่นกับจิโร่อีก "
สุดท้ายรุยก็เลือกหันไปถาม จะว่าอย่างไรดี นานๆ ทีรุยถึงเจอสุนัขที่น่ารักและเล่นได้เต็มไม้เต็มมือขนาดนี้ ถ้ามีโอกาสก็อยากมาเล่นด้วยอีกเยอะๆ น่ะนะ
" ขอบคุณครับ "
แม้จะมีปากกาติดตัว แต่รุยก็เลือกรับปากกาที่อีกฝ่ายเสนอให้ จัดการเซ็นชื่อตัวเองลงในช่องที่ว่างพร้อมวาดปลาหมึกโง่ๆ แถมลงไปอีก
" เรียบร้อย "
รุยว่าไปก็โชว์แผ่นกระดาษให้คู่สนทนาดูโดยไม่ทันสนใจว่าอีกคนจะมองเห็นหรือเปล่า จากนั้นก็เหน็บกระดาษคืนที่เดิมและส่งปากกาคืนให้เจ้าของ
" ไหนจิโร่ ต้องช่วยหาคนตรงตามโจทย์ให้อาเคดะซังอีกใช่ไหม เด็กดีจริงๆ เลยนะ " +
" ทัตสึยะซัง ไว้เจอกันนะครับ ถ้าเจอกันครั้งหน้าอย่าลืมทักกันนะ "
แต่ถ้าเจอกันครั้งหน้สแล้วอีกคนห้อยหัวเหมือนเดิมคงตลกน่าดู คิดแล้วก็...
" แล้วก็อย่าห้อยหัวนะครับ "
เขาว่าแล้วชูนิ้วแบบโนวๆๆ ห้ามๆๆ ถ้าสำลักขึ้นมาอีก มันจะแย่เอา
" ก็ ผมเป็นปลาหมึกนี่นา "
เจ้าตัวตอบรับยิ้มๆ แถมโผล่หนวดตัวปัญหามาโบกเบาๆ
รุยกลัวว่าถ้าแค่เซ็นชื่อไปอย่างเดียวแล้วสักพักจะลืมกัน เขาเลยมีของแถมเล็กๆ น้อยๆ ให้ก็แค่นั้น
" เช่นกันครับ งั้นเรียกผมว่ารุยเฉยๆ ก็ได้ "
" งั้น ทัตสึยะซัง...? ทัตสึยะคุง...? "
แม้จะตกลงรับคำ แต่เจ้าตัวก็ยังดูไม่ค่อยชินเท่าไหร่ เขาพยายามหาคำลงท้ายที่ดูเหมาะสม แต่สุดท้ายก็ได้แต่คิดว่าช่างมันเถอะแล้วตัดใจ
ส่วนมากจะเป็นพวกขนมซองเล็กๆ กับพวกลูกอมรสต่างๆ แน่นอนว่าไม่ว่ากินอันไหนก็ได้น้ำตาลพร้อมมีแรงแน่นอน
" มีของที่อายุจังชอบกินมั้ย หรือปกติชอบกินอย่างอื่นมากกว่า "
แต่คงไม่มีให้ครั้งนี้หรอก รุยแค่ถามเอาไว้เผื่อสำหรับครั้งหน้าต่างหากล่ะ
" ได้เลย งั้นผมเรียกอายุจังนะ "
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยิ้มกว้าง เวลาเรียกชื่อต้นกันแบบนี้เหมือนสนิทกันแล้วเลย ใช่ไหมล่ะ
" เอ นั่นสินะครับ อาวุโสมั้ย ผมว่าคงใช่ล่ะ รุ่นน้องหลายคนเองก็เรียนจบแซงหน้าพวกผมไปหมดแล้ว "
"อายุจังเองก็ต้องตั้งใจเรียนนะถ้าไม่อยากเป็นพูดอาวุโสแบบผม "
เจ้าตัวว่าอย่างไม่ใส่ใจ ( และยอมรับชะตากรรม ) มือก็ล้วงหยิบเอาขนมที่มักมีติดตัวมาแบนำเสนอต่อหน้าอีกคน +
ทั้งที่พูดเหมือนเสนอเฉยๆ แต่หนวดหมึกของรุยก็ล้วงเอาพวกลูกอมทั้งหลายจากกระเป๋ากางเกงรุยไปยัดใส่ในมือ/กระเป๋าเพื่อนให้เรียบร้อย ส่วนใหญ่เป็นลูกอมและซองขนมจำพวกคาร์บ
ซึ่งดูไปดูมาก็อาจจะมากพอจะกินให้มีแรงไปสักสองสามวันได้เลย
"ถ้าไม่พอยูคุงมาบอกผมได้นะ! "
ปกติเหล่าสภาก็ทำงานกันหนักอยู่แล้ว เพราะงั้นในฐานะเพื่อนเขาก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่เลยล่ะ
" ต่อให้ไม่ได้ช่องท่านผอ. แต่ไปขอผมว่าผอ.ก็ยินดีเซ็นให้นะ "
รุยยิ้มขำพลางเสนอความเห็นเมื่อเห็นท่าทีแฟนคลับอันดับ1 ซึ่งเขาก็หมายถึงตามที่พูดจริงๆ ก็ผอ.ใจดีนี่นา!
เจ้าตัวปล่อยให้เพื่อนฟัดชาร์จพลังเต็มที่ (และแน่นอนว่าเขาก็ถือโอกาสรับการชาร์จด้วยเช่นกัน) ก่อนจะแลกเซ็นชื่อแถมวาดปลาหมึกตัวจิ๋วลงบนกระดาษแล้วส่งคืนให้เพื่อนสนิท
" ยูคุงฟังดูจะต้องใช้แรงอีกเยอะนะ เอาขนมมั้ย " +
กลัวจะทำให้อีกคนเจ็บ แถมกลัวทำทรงผมสวยๆ ที่ถูกมัดอย่างดียุ่งเหยิง เลยได้แต่ลูบไปอย่างช้าๆ เจ้าตัวลูบอยู่เกือบนาทีก่อนจะยอมยกมือออก
" ขอบคุณครับ ชิโนมิยะซัง "
" ผมมีความสุขมากเลยล่ะ "
และเมื่อพอใจแล้วรุยก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเอาลูกอมสองสามเม็ดมาแบต่อหน้าอีกฝ่าย
" ผมให้อันนี้นะครับ ยังต้องตามหาลายเซ็นคนอื่นอีกใช่ไหม เอาไปกินจะได้มีแรงนะครับ "
ในตอนที่ถามออกไป เจ้าตัวก็ใจตุ้มๆ ต่อมๆ ไม่น้อย กลัวว่าดูจะเร็วไปมั้ยแต่อีกคนก็น่าเอ็นดูจริงๆ ดังนั้นรุยเลยได้แต่อยู่รอคำตอบเงียบๆ ( ซึ่งอันที่จริงเขาเตรียมตัวสำหรับคำปฏิเสธด้วยล่ะ )
แต่เมื่ออีกคนตอบรับ รุ่นพี่ก็หลุดยิ้มโล่งใจออกมา
" รบกวนด้วยเช่นกันครับ "
เจ้าตัวตอบแล้ววางมือลงบนศีรษะรุ่นน้อง แทนที่จะยีผมแบบที่ชอบทำกับรุ่นเดียวกัน(และที่ดูสู้มือได้) รุยกลับใช้แค่ปลายนิ้วลูบไปตามเส้นผมอีกฝ่าย +
#MSG_nyugaku | #MSG_MainEvent
[ วันปฐมนิเทศ | ช่วงล่าลายเซ็น ]
สถานที่ : บริเวณหน้าหอพัก
ไคโตะเดินออกมาจากกลุ่มนักเรียน มาพักหายใจอยู่ที่บริเวหน้าหอพัก
เขาหยิบกระดาษขึ้นมาพลิกไปพลิกมา ราวกับว่ากำลังช่างใจอยู่ว่าจะทำยังไงกับมันดี
(ใครเเวะผ่านไปผ่านมาสามารถเเวะเเปะลายเซ็น หรือเเวะมาคุยกันเฉยๆก็ได้ค่ะ ! 🥹🫶✨ โจทย์ในReply )
#MSG_nyugaku | #MSG_เปิดโรล
[ ช่วงเวลาล่าลายเซ็น ]
หลังจากจบพิธีปฐมนิเทศไปสักพัก บรรยากาศก็เริ่มกลับมาคึกครื้นจากกิจกรรมล่าลายเซ็น
“เน่.. เน่—”
จากการหาที่สงบเพียงชั่วครู่ก็กลับกลายว่ามีเสียงเรียกปริศนาจากข้างบนราวกับเรียกคุณอยู่เลย ..?
+
บึ้ม !!!
อารมณ์ที่รวนล้นทะลักทำให้ไอพุ่งออกมาจากหัวเขาและระเบิดออกเป็นควันขนาดย่อมพร้อมกับเดซี่หลายดอกที่กระจายไปคนละทิศ
“ข-”
เขาปัดๆควันออก เผยให้เห็นเส้นผมสีสว่างสดใสและดวงตาสีเขียวเป็นประกายปรากฎสู่สายตาเธอและใบหน้าที่แดงฉ่าลามเกือบจะทั่วใบหน้า
“ขอโทษที่ทำให้ตกใจครับ !”
( ปักไว้ เซ็นแล้ว แต่มาวนเวียนก่อกวนเพื่อนเฉยๆ )
( ก็น้องน่าร้าก หลานป้าเก่งที่สุด 🫳🫳 )
" ขอบคุณครับ "
รุยว่ายิ้มๆ แล้วรับแผ่นกระดาษคืนมา นอกจากหน้าตาสวยแล้วลายมือยังสวยด้วย เพอร์เฟคจริงๆ ( ความในใจผปค.เอง 🙂↕️🙂↕️🙂↕️)
" เธอร่วมกิจกรรมมั้ย มีอะไรที่ผมพอเซ็นให้ได้หรือเปล่า? "
จากนั้นก็ถามต่อเล็กน้อยเผื่อเขาพอจะมีอะไรที่ช่วยได้บ้าง
" ขอบคุณครับ ! "
พอมื้อเย็น(???)มาเสิร์ฟ เจ้าปลาหมึกตัวใหญ่ก็ยกยิ้มกว้าง พูดพึมพำกับตัวเองว่ากินล่ะนะครับ ก่อนจะเริ่มจิ้มลูกแรกมาเป่าฟู่วๆ แล้วส่งเข้าปาก
ยังอร่อยเหมือนทุกทีเลยนะ
จากนั้นก็หะนไปถามเพื่อนข้างตัว
" ไคโตะอยากลองชิมก่อนสักลูกไหม "
" เพราะงั้นถ้ามีปัญหาอะไรล่ะก็เข้ามาคุยได้เสมอ "
ว่าไปก็ตบๆ มือลงบนอกตัวเองแบบเชื่อใจเขาได้เลย จากนั้นก็พูดต่อีก
" ชิมิซุซัง ชอบกินขนมมั้ย? กิจกรรมยังมีเวลาอีกครึ่งวัน เธอน่าจะต้องใช้พลังงานและเจอคนอื่นอีกเยอะเลยนะ "
เห็นคนตัวเล็กดุ๊กดิ๊กขนาดนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความเอ็นดู รุยยกยิ้มขำ ใช้นิ้วเกี่ยวแมสก์ปิดปากออก แล้วนั่งย่อลงไปให้ความสูงใกล้ๆ กันอีกหน่อย (จะได้ไม่ปวดคอปวดหลัง...)
" เรียกแค่ไซออนจิ หรือรุยก็ได้ "
โดนเรียกทั้งนามสกุลและชื่อเต็มยศมันรู้สึกแปลกๆ อยู่ ยังไงเสียเขาก็ไม่คิดมากเรื่องคำเรียกเท่าไหร่อยู่แล้ว
" ผมอยู่มังไกแล้วล่ะ นับๆ แล้วก็ขึ้นปีที่7แล้วครับ " +
( จดลงบัญชี จัมวั้ย )
มือหนึ่งรับกระดาษ ส่วนอีกมือยังคงช่วยลูบคนตรงหน้า และพวกหนวดตัวสร้างปัญหาก็หดกลับเข้าร่างกายหนีความผิดไปแล้วเรียบร้อย
จากนั้นรุยก็จัดการเซ็นชื่อลงในช่องว่างพร้อมวาดรูปปลาหมึกโง่ๆ แถมให้อีกหนึ่งตัว
" นี่ครับ "
เจ้าตัวยกยิ้มแล้วยื่นกระดาษคืน สายตามองสำรวจว่าตรงกับคนที่เขาต้องล่าลายเซ็นไหม.. ซึ่งก็ไม่ ช่างน่าเสียดาย
" ผมไซออนจิครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"ผมว่าผมออกจะธรรมดามากเลยครับ แต่เรื่องสูงกว่า ผมมั่นใจว่าเซ็นให้ได้"
รุยตอบแล้วก้มมองจิโร่ที่กลับมาดมตัวเองต่อ มือเลื่อนบีบแก้มยิ้มๆ นั่นอย่างหมั่นเขี้ยว ( แต่พอโดนดมไม่หยุด ก็ชักไม่มั่นใจแล้วว่าเขามีกลิ่นแปลกๆ ติดตัวมาหรือเปล่า )
ในขณะเดียวกัน เจ้าตัวเห็นแผ่นกระดาษติดอยู่ตรงปลอกคอ(???)ของเพื่อนสี่ขา
"อาเคดะซัง ที่ติดอยู่ตรงกับจิโร่นี่... ให้ผมเซ็นอันนี้เลยไหมครับ หรือว่ามีอันอื่น?"
พูดจบก็เงียบไปเล็กน้อย พยายามตบตีกับความคิดในหัวอยู่หลายวิ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้แล้วพูดต่อเสียงเบา
" อาจจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ขอลูบหัวได้ไหมครับ "
เห็นรุ่นน้องพยายามขนาดนี้ เขาเองก็อยากให้ชมเยอะๆ เพิ่ทความมั่นใจ แต่จะจู่ๆ ลูบเลยมันก็ดูน่ากลัวออก!
" แต่ถ้ารู้สึกไม่สบายใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ "
และเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยออกมา เจ้าของชื่อก็ยกยิ้มจนตาหยี รู้สึกดีใจที่ความพยายามอีกฝ่ายได้ผล
" ครับ ถูกต้อง "
" เก่งมากครับ ชิโนมิยะซัง "
เขาว่าแล้วพยักหน้ารับ ในใจรู้สึกอยากลูบหัวแล้วชมว่าเก่งมากเยอะๆ เหมือนที่เขาทำชอบทำกับเพื่อนและรุ่นน้องที่รู้จัก แต่ก็ได้แต่หักห้ามใจ(พยายามอยู่)
" ผมไม่คิดมากเรื่องวิธีเรียก เพราะฉะนั้นถ้าอยากเรียกอะไรก็เรียกได้เลยนะครับ "
" ถ้าเธอมีปัญหา ผมก็ยิ่งอยากให้รบกวนนะ "
เขาตอบไปแบบไม่อยากให้รุ่นน้องคิดมาก ในปีแรกที่ย้ายมารุยเองก็ต้องพึ่งคนอื่นเหมือนกัน (ซึ่งอันที่จริงคือพึ่งเยอะมากด้วย) เขาก็แค่ส่งต่อ(?)การช่วยเหลือก็เท่านั้นเอง
จากนั้นเมื่อเห็นอีกคนดูพยายามกับการคิดหาคำอ่านชื่อต้น เจ้าตัวก็ได้แต่ยืนลุ้นเงียบๆ พร้อมส่งกำลังใจให้อย่างลับๆ
จะว่ายากก็ยาก จะว่าไม่ยากก็ไม่ยาก ถ้ายังไม่ถูก เดี๋ยวรุยจะช่วยใบ้เพิ่มเอง
#MSG_โรลเปิด #MSG_nyugaku | แยกรูท | ช่วงล่าลายเซ็น | หน้าโรงอาหาร
“ตัวเองคิดว่าหล่อสุดๆ.. คนที่ติดโบว์”
“เซ็นเองเลยได้มั้ยนะ”
สายตาเรียบนิ่งมองที่กระดาษของตัวเองพร้อมกับเสียงที่พึมพำออกมาเบาๆ
ปัญหาใหญ่สุดน่าจะ ‘ผู้อำนวยการ’ มากกว่า จะไปรบกวนขนาดนั้นได้หรอ..
จนสายตายกขึ้นไปเผลอสบกับ [คุณ] เข้า
“...”
“สวัสดีครับ“
“ขอรบกวนเวลาซักครู่..ได้มั้ยครับ?“
( ขอมาปักไว้หน่อยคับ )