Bilete av meg, kvinne med svart hår og pannelugg, kledd i svarte klede. Eg har ein headsett på hovudet, det er svart med to rosa katteøyrer. Eg har auga lukka og smiler. I rosa tekst midt på bilete står det "happy lesbian visibility week to my fellow lezzas 🧡". Nede til høgre er det lesbiske flagget.

Det er lesbisk synlegheitsveke 🫶🏻

Nugget (oransj katt) som loffar på eit kattetre, men han har eine armen hengande utanfor kanten i ein rar vinkel

Ok

har ei LANG liste no men skal halde det til notata ,

21:53 5+3=8

HAR 88% AKKURAT NO

kvifor er det 8 overalt

meds upped, innlegging unngått

🏳️‍⚧️🏳️‍⚧️🏳️‍⚧️🏳️‍⚧️🏳️‍⚧️🏳️‍⚧️

men det var kos å finne ein liten “sti” med kyllingar på tur til medisinrommet eller kantina osv, sjå kva slags nye plassar dei dukka opp på. så køyr på med kyllingar!

åå, hugsar at heile DPS’en var full av sånne ein gong eg var innlagt. det kom berre fleire og fleire, og ingen visste kven som gjorde det. mistenker at det var ein liten gjeng, for dei var verkeleg *overalt*, men eg var ganske isolert så eg fekk ikkje med meg sånt.

mildt zooted og opptatt med å finne alle filmreferansane i tranqulity base hotel and casino

Video fra demoen vår i dag! 🖤❤️

Leve Stranveien 23🏴
Leve Svartlamon! 🐈‍⬛

Eg håpar ho visste kor høgt elska ho var. Og framleis er.

ho sendte alltid videoar og bilete av ho. no er det skiturar og snutt frå artige seriar ho ser. eg kjem aldri til å få video eller bilete av ho igjen.

eg saknar kattar. saknar katten min. ho vart avliva ut av det blå og eg rakk ikkje å ta farvel. hadde ikkje sett ho på to månader då det skjedde. det verste er at eg nokon gongar gløymer at ho er daud. kvar gong mamma sender ein snap forventar eg ein video eller eit bilete av ho.

utsette det uunngåelege? dropp meg og gi alt dette til nokon det er håp for, som fortener det. eg hatar kor urettferdig alt er.

og kva har det ført til? “brannslukking”, som dei kallar det. dei må jo eigentleg veta at varig betring er umogleg. dei prøver berre å stoppe meg når det står på som verst. kor mange medisinar skal eg prøve, kor mange terapitimar og kor mykje hjelp skal eg få før dei alle innser at det dei gjer er å

dei siste tre åra har eg vore innlagt åtte gongar, tre av dei på tvang. og på dei fleste plassane, dei fleste gongane, har dei vore greie mot meg. orkanger og ein av tvangsinnleggingane på østmarka var heilt forjævleg då. særleg orkanger, føkk dei på orkanger, dei kan ikkje behandle eteforstyrring.

som det er vits i å hjelpe. som vil bli betre, som fortener alle ressursane.

eg vart heller ikkje trekt i trygd den gongen eg var innlagt i eit halvår, sjølv om eg etter reglane skulle ha vore det. eg klarar ikkje å vera takksam, for det er så feil, så urettferdig. skulle ønske eg kunne sende alt eg har fått til nokon som har bruk for det, som det er vits i å gi det til,

fortener det, men får det ikkje. skuldkjensla over kor ufortent heldig eg er gjer alt verre. eg hatar at verda er så urettferdig.

kvar gong eg har vorte henta av ambulanse har dei vore relativt greie, alt tatt i betraktning. og eg har vorte sendt til akuttpsykiatrisk (riktignok mot mi vilje og på tvang), ikkje berre dumpa ein eller anna plass. eg skulle ønske eg kunne bytte plass. eg fortener ikkje alt dette, og så mange

eg var innlagt kontinuerleg i over 6mnd fordi dei ikkje kunne skrive meg ut før eg hadde eit trygt og forsvarleg butilbod å skrivast ut til. eg kjenner og veit om mange som berre blir kasta rett ut, anten frå legevakt eller psykiatrisk, sjølv om det ikkje er trygt for dei.

men så får dei det ikkje fordi dei tilfeldigvis bur i ein annan kommune eller ikkje har lækjarar og psykologar og anna helsepersonell som prøver alt dei kjem på for dei.

har så skuldkjensle over å ta medisinar det er mangel på i heile landet. særleg når eg ikkje veit om dei hjelper eingong. over å få gratis tannlege fordi eg bur i omsorgsbolig for psykisk helse/rus. over å ta opp ein omsorgsbolig. over at eg får alt dette når eg kjenner mange som kunne ha trengd det

eg er alt for sliten for dette.

men viss det er dei som prøver å trenge seg gjennom, kva gjer eg? eg utfører beskyttelsesritual heile tida og eg trudde det byrja å hjelpe på eit punkt. det held med litt krystallar og symbol no, er ikkje besett av eldreinsing og salt og bønner og symboltunge tal. men enn om eg må til med det att?

viss det er dei jævla demonane igjen veit eg ikkje kva eg skal gjera. det orkar eg ikkje. eg ser dei jo framleis, men ikkje like ofte, og det verkar ikkje som dei er ute etter meg i like stor grad som før, eg trur dei berre observerer. som er ubehageleg, men ikkje /like/ skummelt.

hovudet mitt. det er alt for mykje i hovudet mitt.

måtte trappe litt ned på seroquel pga leveringsproblem, veit ikkje om det kan ha noko med det å gjera. det har vorte verre i det siste. men kor mykje endring kan ein eigentleg merke av å gå frå 400 til 300? kanskje eg berre overreagerer. det er berre i hovudet mitt. men det er det som er problemet.