ลาร์คกำหมัดแน่นก่อนตวัดสายตามามองพี่ชายตนเองด้วยแววโกรธเคือง ส่วนเรว์ทำเพียงนิ่งเฉยและเรียกดั๊กให้เดินทางไปเจรจากับตนพร้อมทั้งเอ่ยดุน้องชายไปพลางๆ "อย่าทำตัวเป็นเด็กให้มันมากนักลาร์คอายุเจ้าเกินวัยที่จะทำตัวเช่นนั้นแล้ว...อีกอย่างหากเจ้าเกิดบาดเจ็บอีกคราดีไม่ดีคนที่ตายอาจจะไม่ใช่เจ้าแต่เป็นแดเนียลที่ถูกสูบเลือดเนื้อจนหมดตัวเพราะความหิวโหยของเจ้า"

"ข้าไม่คิดว่าการไปคนเดียวจะเป็นเรื่องที่ดี" เรว์กอดอกก่อนจะเผยเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายเกือบตาย ครั้นจะให้ลาร์คไปอีกรอบก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะทำตัวบ้าบิ่นเอาตัวบังกระสุนจนคลั่งไปอีก "ออกัสท์...ไปกับแดเนียลเสีย"

"ข้าคิดว่าเราควรบอกข่าวให้พวกเขารู้" เรว์เป็นฝ่ายเสนอเมื่อฟังความจากแดเนียลพลางหันไปทางป่าและทำท่าจะเดินเข้าไปโดยไม่เกรงกลัว

แฝดทั้งสามถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพยักหน้ารับ "ภารกิจเสร็จสิ้นเมื่อใดแต่งตัวงามๆไว้ด้วยเล่าเราจะไปสู่ขอเจ้า"

"ยังอยู่ดี...แต่อีกเดี๋ยวคงไม่แล้วหากข้าไม่กลับไป" ราชาแวมไพร์มีสีหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อนึกถึงภาระหน้าที่ต้องจัดการ "...หรือบางทีข้าควรปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น"

#ดวงตาขานวลเลย
ลาร์คพยักหน้ารับก่อนปลายนิ้วจะแตะเข้ากับหน้าผากของทหารพรานพร้อมกับดวงตาของลาร์คที่เปลี่ยนเป็นสีทอง เพียงไม่กี่อึดใจมนุษย์ที่ร่วงจากต้นไม้มานอนแผ่หลาเมื่อครู่ก็พลันเด้งตัวนั่งเช่นเดียวกับใบหน้าสับสนที่ฉายออกมา ลาร์คจึงเผยความว่าอีกฝ่ายมาล่าสัตว์ในป่าและถูกหมีไล่กวดเอาพวกตนที่ผ่านจึงช่วยเอาไว้และขอให้อีกฝ่ายกลับบ้านโดยไวก่อนที่หมีตัวนั้นจะหวนกลับมา

แวมไพร์ตัวโตยิ้มรับแล้วโอบกอดคนรักจนตัวลอยราวกับมันเขี้ยวพร้อมๆกับเอ่ยปลอบโยนว่าอีกฝ่ายนั้นทำหน้าที่ได้ดีแล้วไม่มีสิ่งใดให้ต้องเศร้าหมอง "ดีขึ้นไหม?"

แฝดทั้งสามทำเพียงยืนดูสถานการณ์ แน่นอนว่าพวกตนได้ยินทุกอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวมาแต่กระนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะถือว่าเป็นความจริงส่วนหนึ่งและรอคอยให้คนรักร่ำลาเด็กน้อยแล้วกลับมาหาพวกตน

"แม้จะเราเป็นปรปักษ์กันแต่ข้ามาดีมิได้คิดร้ายจะโจมตีใคร...ข้าเพียงพาเด็กน้อยที่ผจญสงครามมาหาที่ปลอดภัยเท่านั้น" เรว์กระซิบแผ่วเบาเพื่อให้เด็กน้อยในอ้อมแขนที่กลัวจนหูหางลู่เผยรูปลักษณ์ของตนเองออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้เจตนาที่มาเยือนถิ่นในครั้งนี้

เกวียนที่เคลื่อนตัวมาตลอดเส้นทางค่อยๆหยุดนิ่งในป่าโล่ง ก่อนประตูหลังจะถูกเปิดและเรียกคนรักทั้งสองให้ออกมาจากนั้นจึงอุ้มเด็กน้อยชูไปยังทิศทางของป่าที่เงียบสงบราวกับรอให้ใครสักคนมาเห็น

ทั้งสามตอบรับในลำคอก่อนเกวียนจะเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ความสงบเกิดขึ้นได้ไม่นานก็พลันมีเสียงยุแยงมากมายดังขึ้นรอบตัวราชาบ้างก็ยุยงให้กลืนกินมนุษย์ของตนเอง บ้างก็ให้สังหารเด็กน้อยที่เป็นปรปักษ์ต่อเผ่าพันธุ์ของตน แต่ทั้งสามหาได้สนใจไม่กระนั้นก็ไม่มีปีศาจตนใดกล้าย่างเท้าเข้ามาปะทะกับราชาแวมไพร์

ฝาแฝดที่เดินเคียงเกวียนไม่ขึ้นไปนั่งด้วยเป็นฝ่ายยกล้อเกวียนให้พ้นหลุมแล้วดันให้มันขยับเดินหน้าต่อไป "หากได้ยินเสียงอะไรพวกเจ้าไม่ต้องสนใจหนานั่งไปเฉยๆก็พอประเดี๋ยวเราจัดการเอง"

ทหารเงาที่กระจายอยู่รอบบ้านค่อยๆกลับคืนสู่เจ้าของแต่กระนั้นฝาแฝดทั้งสามก็ยังคงร่างจริงของตนเองเอาไว้พลางหันมาอุ้มคนรักและเด็กน้อยขึ้นเกวียนแล้วจึงออกเดินทางเพื่อให้ถึงเป้าหมายก่อนค่ำมืด

맘에 들어서 백업
DCEU #Batman

ไม่กี่นาทีต่อมาฝาแฝดที่เสร็จจากกิจธุระส่วนตัวก็พลันก้าวออกมาจากห้องด้วยร่างจริงของตนเองเช่นเดียวกับบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีแม้กระทั่งคำตอบหรือใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อถูกคนรักทักถามก่อนดวงตาสีครามจะตวัดจ้องมองไปตามทิศทางที่ทัพใหญ่เดินทางไป

แดเนียลรีบลุกไม่ทันที่จะยืนเต็มที่ก็พลันเซจนเกือบล้มโชคดีที่เรว์คว้าตัวได้ทันก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าจนช้ำในอีกคราเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายยืนได้แล้วจึงยอมปล่อยมือ "ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแรงดีแดเนียลแต่ไม่รีบก็ได้...เอาล่ะข้าจะไปล้างตัวระหว่างนี้พวกเจ้าอย่าไปซุกซนที่ไหนล่ะ"

"ก็อาจจะ...แต่ถ้ามันเกิดอยากตามล่าเด็กน้อยขึ้นมาเราเองก็จะได้รู้ตัวคนปลุกปั่นสงครามร่วมด้วย" ฝาแฝดไม่มีท่าทีตื่นตระหนกอะไรใดๆมิหนำซ้ำยังช่วยเด็กน้อยทำแผลโดยการราดน้ำมนต์ลงบนรอยกัด แน่นอนว่าสำหรับปีศาจแล้วผลลัพธ์ไม่ต่างจากการเทยาฆ่าเชื้อใส่แผลสด

เรว์รับอาสาอุ้มลูกหมาน้อยไปนั่งเช็ดตัวหน้าเตาผิงส่วนออกัสท์นำผ้ามาเช็ดผมให้ดั๊กพลางหันไปดุว่าลาร์คที่ยังกกกอดแดเนียลไม่เลิกจนอีกฝ่ายหน้าง้ำหน้างอ "ปล่อยแดเนียลแล้วไปล้างเนื้อล้างตัวเก็บข้าวของเสียเจ้าเด็กบ้า"

"นั่นมิใช่ปัญหาสำหรับข้า แต่พวกเจ้านี่สิ...จะเดินทางกันไหวหรือที่นั้นหนาวใช่ย่อย" ออกัสท์และเรว์ช่วยกันเตรียมสัมภาระในระหว่างที่รอดั๊กล้างตัวก่อนเรว์จะปลีกตัวออกไปเพื่อเรียกน้องชายคนเล็กและเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ

"เจ้าควรห้ามปรามเขาบ้างหนาประเดี๋ยวก็นั่งเก้าอี้ไม่ติด..." แฝดพี่ทั้งสองถอนหายใจเบาๆ ดูท่าว่าตนต้องไปจัดการน้องชายตนเองเสียหน่อยแล้วกระมัง "แต่ที่นี่คงอยู่ได้ไม่นานเพราะอีกเดี๋ยวจะมีทหารมา"

"สถานการณ์ภายนอกไม่ค่อยดีเท่าใดนัก" ฝาแฝดเอ่ยตอบรับก่อนจะจูบแก้มอีกฝ่ายเพื่อทักทาย "จอห์นล่ะ?"

ฝาแฝดพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตามเส้นทางที่แนะนำจนกระทั่งกลับมาถึงบ้านพัก เมื่อฝีเท้าก้าวเข้าอาณาเขตของบ้านทหารเงาที่ยืนประจำการในพื้นที่ก็พลันพุ่งเข้ามาหมายจะกำจัดสิ่งแปลกปลอมแต่กระนั้นก็มีอันต้องชะงักแล้วคุกเข่าทำความเคารพราชาของตนเองก่อนฝาแฝดจะหันไปดุคนรักที่ทำท่าจะกระโดดขึ้นชั้นบนโดยไม่ล้างตัว "นี่! เจ้ายังไม่ได้ล้างตัวเลยหนา"

"ให้แวมไพร์อย่างข้าไปพูดคุยกับคนของศาสนจักร? โอ้ที่รักเป็นแผนที่ฉลาดมาก" ออกัสท์เอ่ยเหน็บแนมในขณะที่เรว์นั้นพยักหน้ารับและก้าวเดินไปดูให้อย่างว่าง่ายเพราะเห็นแก่เด็กน้อยที่เหนื่อยล้าเต็มที เมื่อประตูบ้านเปิดกว้างจึงถามไถ่หาที่พักพิงว่ามีพื้นที่เพียงพอสำหรับเด็กน้อยที่หนีภัยสงครามหรือไม่

ฝาแฝดหัวเราะพอใจกับท่าทีของคนรักตนเองก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ช่วยเหลือส่งคนเจ็บและปฐมพยาบาลให้ในฐานะหมอคนหนึ่ง เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจจึงตามมาสมทบกับดั๊กอีกครั้ง

ฝาแฝดที่ได้ยินสรรพนามใหม่นิ่งค้างมองดั๊กตาปริบๆอยู่ครู่ใหญ่ไม่นานก็เผยรอยยิ้มออกมาราวกับพอใจ "ข้าเป็นสามีเจ้าแล้วสิหนาน่ายินดีนัก"

ฝาแฝดช่วยกันส่งคนเจ็บให้คนของโบสถ์สานหน้าที่ต่อพาไปยังที่ปลอดภัยแต่กระนั้นก็ติดปัญหาเพราะถูกเจ้าแวร์วูล์ฟตัวน้อยเกาะเสื้อแน่นไม่ยอมปล่อยเสียทีเพราะกลัวคนแปลกหน้าและไม่ไว้ใจใครจนต้องเรียกให้คนรักมาช่วยเกลี้ยกล่อมให้ "...เจ้าควรจะไว้ใจคนของโบสถ์มากกว่าแวมไพร์ตรงหน้าเจ้าหนา"

#เพรสะเหตุ 👍
ฝาแฝดรีบดึงดั๊กออกมาโดยไวและสั่งให้เจ้าตัวอยู่กับคนเจ็บชั่วคราวก่อนออกัสท์จะเป็นฝ่ายเดินสำรวจบ้านหลังอื่นๆด้วยตนเองเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์เมื่อครู่และพบผู้รอดเพิ่มมาอีกสามราย "ข้าหาจนทั่วแล้วพวกเขาเหลือกันอยู่แค่นี้...เราต้องไปแล้ว"

ร่างของดั๊กถูกห่อหุ้มด้วยปีกสีดำที่สยายเพื่อปกป้องอีกฝ่ายจากแรงระเบิดพร้อมกับเสียงกัดฟันกรอดดังไล่เลี่ยกัน โชคดีที่ทหารเงาของตนพาผู้รอดชีวิตออกไปหมดแล้วมิเช่นนั้นคงได้มีศพเพิ่ม "อยากตายหรือไร!?"

มือหยาบป้องตาดวงตาไม่ให้เด็กในอ้อมแขนดูภาพที่ไม่ควรดูพร้อมกับอัญเชิญทหารเงาออกมาแบกคนเจ็บและผู้รอดชีวิตเพื่อหาที่ปลอดภัย "เราต้องรีบแล้วประเดี๋ยวพวกนั้นจะกลับมา"

"ก็อาจได้หากพวกเขาไม่หนีไปเสียก่อน" ฝาแฝดย่อตัวลงก่อนจะยื่นมือไปหาเด็กหมายจะดูว่าเจ้าตัวน้อยตรงหน้ามีบาดแผลหรือได้รับบาดเจ็บหรือไม่แต่กลับถูกฟันน้อยๆนั้นขบเสียเต็มแรงกระนั้นก็ไม่มากพอที่จะทำให้ผิวหนังของแวมไพร์ทะลุได้ก่อนร่างนั้นจะถูกอุ้มมาไว้ในอ้อมแขน "แรงดีใช้ได้...ยังจำกลิ่นฝูงตนเองได้หรือเปล่าเด็กน้อย?"