(แอบกลัวครับ)

#MSG_bunkatsu | #MSG_Potion

อยากทำความรู้จักและเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์มากขึ้นหรือเปล่า ที่นี่เป็นหนึ่งในทางเลือกสำหรับคุณได้นะ!

‘ชมรมค้นคว้าปรุงยา’ ชมรมที่จะพาคุณไปสรรค์สร้างและเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นมาระหว่างการผสมผสานวัตถุดิบต่าง ๆ เข้ากับเวทมนตร์ ทำให้คุณได้ค้นพบสิ่งใหม่ ๆ อันไม่มีที่สิ้นสุด

“ ถ้าสนใจ มาเข้าร่วมด้วยกันได้นะครับ… ” ประธานกล่าวเชื้อเชิญ

↓

"การทำเพื่อนเลียนแบบสิ่งใด ก็ไม่ได้ช่วยให้อนัตตาของคุณเปลี่ยนตาม"

"อาจารย์ยาเซ็นที่กำลังรอคำตอบผมอยู่ตอนนี้ เป็นใครเหรอครับ"

เขารับฟังแต่ไม่ได้โต้แย้งอะไร
เพียงแต่คำถามแรก ทำเขานิ่งไปเล็กน้อย

"ไม่อาจตอบได้ว่าชอบครับ"
ถึงอย่างไร มันก็เป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีอยู่

"ส่วนเรื่องที่ว่าเป็นเช่นเดิม"

"คืออยากให้คุณใช้ทรงผมของตัวเองจะดีกว่า" เหมือนจะกำลังยิ้มเล็ก ๆ อยู่ แม้จะเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังถามอะไร แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ตอบ

เขาขยับไม้ขักขระเข้าที่เดิม คนกระดาษเองก็หายไปแล้วเช่นกัน

"นั่นคือ 無我 ครับ"
ท้ายเสียงคล้ายว่าเขากำลังยกยิ้ม

"แต่ผมกลับชอบอาจารย์ยาเซ็นที่เป็นเช่นเดิมมากกว่า"

"หากจดจ่อกับตัวผมมากเกินไป"
"คางามิ เรย์เก็นก็จะหายไป"

เส้นผมที่ยาวเกินไปถูกตัดสั้น
จนมีขนาดเทียบเท่ากับของเขา

"และหากผมจดจ่อกับอาจารย์ยาเซ็น"
"คุณก็จะหายไปเช่นกัน"

สุดท้าย
มันก็สั้นเท่ากับขนาดเดิม

"ไม่มีสิ่งใดคงอยู่แน่วแน่ถาวร"
"ทั้งคุณทั้งผม เปลี่ยนมันได้ทุกเมื่อ"

ปลายตะกร้าสานขยับลง ก่อนที่ไม้ขักขระในมือขยับเล็กน้อย แล้วเสียงคล้ายกระดิ่งลมเสนาะหูก็ดังขึ้น

กระดาษตัวน้อยพุ่งไปมาอย่างรวดเร็ว เสียงฟึ่บที่ตัดผ่านสายลมดังขึ้นตามการขยับของพวกมัน

และถูกกลบด้วยถ้อยคำของเขาที่เอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ยังคงนุ่มนวลแต่กลับกังวาลเช่นเดิม

"คิดว่าตัวตนของเรา คือสิ่งใดครับ"

(บลูสกายผมล่มแล้วล่มอีก)

เขาดูนิ่งมากกับคำขอแปลกประหลาดนั้น
อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นใบหน้านี้

"ถึงแม้ว่าผมอาจจะเปลี่ยนทรงผมแล้ว"
"ก็ยังยินดีจะทำทรงเดียวกันเหรอครับ"

เสียงสงบเจือแววหยอกล้อ
ชวนให้นึกถึงยามที่ลมอ่อนพัดเข้ามา

อีกฝ่ายกล้าเดิมพันกับสิ่งที่อาจแปรเปลี่ยน โดยไม่คิดจะตรวจสอบให้ดี เขาจึงเลือกจะเตือนสักหน่อย

(ระหว่างรอตอบโรลก็ไปเอาหลังคาบ้านคืนค่ะ...
(เค้าไม่ได้เริ่มกระทำใครก่อนเลย สังคม💔)

ขอบคุณที่ให้ยืมเด็ก ๆ ทุกคนมาวาดด้วยนะคะ🍀 )

( กลัวแล้วจ้า )

เขาพยักหน้าจนหัวตะกร้าขยับลงเบา ๆ ก่อนจะกระชับไม้ขักขระในมือเล็กน้อย ดูท่าคงคิดจะใช้เวทของตนเพื่อความง่าย

"ยินดีช่วยเหลือครับ"

"เพียงแต่ว่าทางนั้น อยากให้เหลือไว้เท่าไหร่ดีครับ" เพราะเขาไม่มั่นใจนัก ว่าอีกฝ่ายอยากผมยาวแต่ทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า

อย่างน้อยน้ำเสียงของเขาก็สงบ
ชวนให้ผ่อนคลาย แม้คำถามจะแปลกพิกล

(/เพท ๆ ชมรมยินดีต้อนรับเสมอครับ)

(มาตามคำชวนแล้วจ้า อย่าขู่พี่)

ระหว่างกำลังเดินสำรวจไปเรื่อย หรือที่เรียกกันว่าอู้งาน เขาก็มาพบกับอาจารย์ที่คุ้นเคยเข้า

"..."
"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

นับว่าโชคดีหรือร้ายก็ไม่ทราบ
แต่เขาก็นับได้ว่าเชี่ยวชาญในด้านการ 'โกน'

"ให้ผมช่วยมั้ย ไม่ต้องใช้กรรไกร"

มีแค่คำถามเดียว
คือคิ้วนี่จะยังเอาไว้มั้ย

(ได้ พูดแล้วนะ)

(อาจารย์ยาเซนไปเจอรัยมา..)

#MSG_bunkatsu
[ หน้าห้องชมรมค้นคว้าปรุงยา | ช่วงเตรียมงานชมรม ]

"อ้า— ขอโทษที ผมขอทางหน่อย"

"คุณตรงนั้นน่ะ ผมขอยืมกรรไกรหน่อยสิ"

ที่ออกมาจากห้องชมรมไม่ใช่เอลฟ์แก่จากเมิร์Oวู้ด แต่เป็นอาจารย์วิชาปรุงยาที่อะไรสักอย่างแปลกไป

หลังเอากรรไกรหั่นผมจนกุดเท่าไหล่ อาจารย์ต่างชาติก็หายกลับเข้าไปในห้องชมรมอีกครั้ง

มันเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้นกันแน่นะ?

(ไหนเอาบัตรมาตรวจ)

(แล้วตอนนี้ยังเป็นเด็กดีมั้ยครับ-)

(เจ้าเด็กเหม่งน้อย 🤲)

(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)

(ภาพคั่นเวลา แมวหูบินยืนจ้อง
ให้กำลังใจทุกคนในการทำโปรโมทชมรมฮะ🥺✨

/มัมหมีเองก็หายตัวไปช่วยงานชมรมเช่นกัน
คมช.จาก HaSHi_)

(อาจารย์ขอโทษ.. เดินมาดูได้เลยลูก)

(อาจารย์จะหันแล้วเริ่มรู้สึกผิดกับเด็ก ๆ)

#MSG_Commu 📌

"รักษาความสะอาดกันหน่อยสิ"

"ทานขนมหน่อยมั้ย? อ่า...ซื้อมาน่ะ ไม่ได้ทำเองหรอก"

───────────

豊臣 一郎 • โทโยโตมิ อิจิโร่
ภารโรง | วิถีความมืด
27 ปี | 187/88

Doc : in bio
Co • Role • เวิ่น dm ok

CMS. FrOm2B

(นี่เองลูกที่หายไป เอ่เอ้นะทาคุมะคุง 🧑‍🍼)

( เตงอย่าเพ้อ เดินมาดูที่ชมรมก็ได้ )

( เตงเปนรัยอีก )

( สมแล้วที่เคยได้รางวัลพระดีเด่น )

( อ่ย ปลอบๆๆๆ 🤲 )

( มีครับ.. อาจสักวัน ที่กระท่อม ในหุบเขา แต่ถ้าย้ายมาได้สิทธินั้นทันที- )

ชมรมอยู่อย่างผู้ดีญี่ปุ่น #MSG_Commu

(ปกติในชมรมอาจารย์จะเปิดหน้าบ้างปิดบ้างแล้วแต่อารมณ์- เด็ก ๆ คงชินกันละมั้ง(?))

(ชมรมมีชีทกับดอคแล้ว อย่าลืมเข้าไปกรอกข้อมูลกันนะครับ)

(Link ทะเบียนรายชื่อ
docs.google.com/spreadsheets...)