Erbij gelapt door mijn dochter en nu aan de school-wall-of-shame

Dit zegt gewoon alles

Gezien de andere PO1 ploegen kunnen we die titel voor Union rustig noteren

Onwrikbaar en altijd die afvallende bal vast.

Trotse partner van Russisch imperialisme sinds 1917

Onmogelijk om buiten te winterperiode bij de Hoogstraatse schoonfamilie te passeren en het niét over de prijs van aardbeien te hebben.

Lol. Die doen echt geen moeite meer om parallellen met nazi’s te vermijden.

Opvallende kop in @tijd.be gisteren.
De daling wordt vaak voorgesteld als vooral een probleem van “protest”/“te strenge regels” maar die zijn het gevolg van het échte probleem: hoe we ruimtelijke ordening in Vlaanderen organiseren. Ik schreef er voor het tijdschrift storm net een lang artikel over.🧵

Turkije kan louter 1 miljoen Bolivar en de 'sympathiekste' aanbieden.

Meest rendementsvolle overheidssubsidie uit de Vlaamse geschiedenis.

Ik heb als jongeling genoeg samsonworst gegeten en zie welke mediagigant eruit is gegroeid.

Ma bon: I wish her en haar kaas all the best. Dat alle spontane ondernemerschap (en zeker van jonge vrouwen) mag
slagen.

Ik heb die net eens op insta opgezocht en kreeg meteen een filmpje van haar op coachella en ja dit dus

Dat wil uiteraard niet zeggen dat er geen gemeentes zijn die uitstekend werk leveren: die zijn er zeker. Helaas zijn er minstens evenveel steden en gemeentes die waar ruimtelijke ordening als bevoegdheid echt niet goed wordt ingevuld. Dat moet benoemd en erkend kunnen worden.
(fin)

Zonder een herijking van lokale autonomie zal geen enkele Vlaamse hervorming echt landen: niet de vergunningenrevolutie, niet het Ruimtelijk Beleidsplan, geen kwantitatieve doelstellingen (sociale) woningen, geen open ruimte of bouwshift, geen ruimte natuur/industrie enz

De oplossing ligt dus niet in méér regels, maar in andere regels: minder micromanagement, meer gidsende principes, meer ruimte voor professionele beoordeling binnen doelregelgeving (niet voorschrijven, maar doelen stellen) en minder versnippering. Meer Vlaanderen dus.

Het gevolg is dat dit systeem net die spelers bevoordeelt die kunnen omgaan met complexiteit en procedures: grote, kapitaalkrachtige partijen met connecties en netwerk. Innovatie, kwaliteit en kleinere initiatieven komen onder druk te staan.

Gemeenten (en zeker lokale besturen) proberen meestal onzekerheid te beheersen en controle te vergroten door alles verder te detailleren. Maar ruimtelijke ontwikkeling is geen serieproductie. Elk project is een prototype in een unieke context. Dat laat zich niet dichtregelen.

We zeggen vaak dat Vlaanderen “overgereguleerd” is. Maar dat klopt maar half. We hebben eigenlijk een ander probleem: te weinig sturing op hoofdlijnen en te veel detailsturing, willekeur en micromanagement op lokaal niveau.

Inspraak en rechtsbescherming zijn essentieel, maar worden vandaag ook strategisch en zelfs vaak voor eigenbelang ingezet. Procedures worden soms een instrument op zich. Dat heeft een reële maatschappelijke kost die vaak onderschat wordt zoals geïllustreerd door Pano.

Wat je dan krijgt is een verschuiving: minder focus op de kwaliteit van projecten, meer focus op vormvereisten, procedures en juridische robuustheid. Meer macht van directe omwonenden met eigen belangen en relaties. Dat duwt projecten richting voorzichtigheid en banaliteit.

Vergunningsverlening wordt zo steeds complexer, trager en juridischer. De paradox is dat het aantal aanvragen daalt, maar het aantal procedures en beroepen niet mee daalt. Het enorme aantal voortrajecten dat zelfs niet tot aanvraag raakt is zelfs niet zichtbaar aan het oppervlak.
Image

Elke gemeente ontwikkelt eigen regels, eigen instrumenten, eigen interpretaties. Voor wie met projecten bezig is betekent dat simpelweg: elk dossier is een nieuwe wereld. Een parallel universum met eigen wetten, figuren, raden, gewoontes, machtsblokken etc.

In Vlaanderen komt daar nog iets bij: een extreem doorgedreven en historisch verankerde lokale autonomie en reflex. We zijn op ruimtelijk vlak geen coherent systeem en eerder een soort confederatie van gemeenten.
Image

We zijn zoals ook beschreven door socioloog Ulrich Beck geëvolueerd naar een samenleving die steeds meer risico’s wil beheersen. Meer regels, meer procedures, meer inspraak. Dat was logisch en deels nodig, maar het heeft ook een grote kostprijs.

Opvallende kop in @tijd.be gisteren.
De daling wordt vaak voorgesteld als vooral een probleem van “protest”/“te strenge regels” maar die zijn het gevolg van het échte probleem: hoe we ruimtelijke ordening in Vlaanderen organiseren. Ik schreef er voor het tijdschrift storm net een lang artikel over.🧵

Ben je zeker dat je u in dit wil mengen?

Ik ben niet betrokken en zie…

Alsof de Kerk wakker ligt van wereldlijke afleidingen