"จะเรียกแบบนั้นก็ได้ครับแต่คนที่อยากไปโคชิเอ็นจริง ๆ ก็มี" ส่วนเขาจะเป็นประเภทแรกหรือประเภทหลัง คงมีแต่ตัวเองที่ตอบได้
อาโออิปัดฝุ่นออกจากมือ ใจหนึ่งก็อยากบอกให้อีกฝ่ายกลับไปก่อนแต่มาถึงตรงนี้แล้วก็ได้แต่ผงกศีรษะ พูดขอบคุณ
"ขอบคุณที่มาช่วยครับ" ชายหนุ่มพูดขึ้นกลางคืนที่เงียบสนิท แล้วจึงทิ้งช่วงขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อและรีบกลับหอพักอีกคน
(ปิดโรลครับ ขอยคุณที่มาร่วมรูทนะครับ)
บางทีเขาอาจจะไม่ได้ยินเสียงถอนหายใจนั้น แต่สุดท้ายอาโออิก็อดหันมองตามไม่ได้
"ขนมปังล่ะมั้งครับ ไม่ได้ทานมาซักพักแล้ว" เพราะอาหารเช่นแป้งหรือน้ำตาลเป็นของต้องห้ามสำหรับนักกีฬา
บรรยากาศรอบข้างสำหรับเขาแล้ว ช่างเงียบสะงัด
"วิ่งแข่งกันกลับอาคารมั้ยครับ?" เขาพูดขึ้นคล้ายติดตลก เอ่ยชวนด้วยสีหน้าที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกที
"ถือว่าเบิร์นแคลเลอรี่ก่อนจะทานอะไร"
ความระแวงนั้นหากเป็นไปได้เขาก็อยากเข้าใจมันบ้าง นั่นคือทุกข์ของผู้ไม่รู้
บุตรชายของศิษยาภิบาลรับฟังอย่างเงียบงัน ไม่มีข้อโต้แย้ง แต่ไม่อาจพิพากษ์ว่าสิ่งนั้นใช่คนของพระเจ้าหรือเป็นมารร้าย
เขาจะไม่เรียกมันด้วยนามใด แค่ทำเหมือนไม่ได้ยินทั้งที่ฟังทุกถ้อยคำไม่มีตกหล่น
"ผมยังไม่ได้ทานอะไร กลับเข้าตัวอาคารกันมั้ยครับ?" อาโออิตอบกลับด้วยคำเชิญชวนแสนธรรมดา พร้อมก้าวขาตามไม่ห่าง
"ครับผม" ให้กลับไปทั้งที่ตัวชุ่มเหงื่อแบบนี้ก็น่าสงสารรูมเมทเกินไป
จะภาษาที่พูดหรือวิธีวางตัวแม้จะดูเป็นธรรมชาติ แต่ก็ดูแข็งทื่อหากเทียบกับคนทั่วไป
พอได้ยินว่ามีชมรมแล้วแทนที่จะแสดงท่าทีผิดหวัง ครั้งนี้อาโออิแค่พยักหน้าตอบ
"สำหรับผมถ้าสนใจก็พอแล้วครับ" เขาคงตอบแทนสมาชิกชมรมคนอื่นไม่ได้ แต่อย่างตัวเขาเองแต่เดิมก็ถูกชวนเพราะส่วนสูง
คนที่เข้ามาเพราะชอบก็มี คนที่โดนทาบทามมาก็มี
#THK_ฮงไทเฮ #THK_วารสาร
[ ฮงไทเฮ (ฉบับที่ 1 ปี 2025 ประจำฤดูดอกไม้ผลิ) ]
วารสารฮงไทเฮ ฉบับแรก มาแล้วนะ!
เพลิดเพลินไปกับการอ่านวารสารสั้นไปพร้อมกัน!
รีแคปเหตุการณ์ปฐมนิเทศ? โปรโมตชมรม? ดูดวงประจำปี?
ราคาเพียง 200 เยน ต่อเล่ม!
จิ้มตรงนี้ 👉 bit.ly/HONTAIHEIVOL1
ทั้งที่เดินประบ่ามาเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็ก้าวนำอยู่ก้าว
เขาจึงหยุดเดิน ปล่อยให้ลมเฉื่อย ๆ ยามค่ำพัดผ่านไปก่อนจะเหลือบมองตามโดยไร้คำกล่าวใด
อาโออิกระพริบตาปริบ ๆ เมื่ออีกฝ่ายหันมาพูดประโยคที่ทำเขาแอบประหลาดใจ
"ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ แค่สนามกีฬา" เขาตอบแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร
สำหรับอาโออิแล้วนี่ก็เป็นแค่ค่ำคืนเงียบ ๆ คืนหนึ่ง
"ก็อาจเป็นแบบนั้นครับ" ถือว่าเป็นความบังเอิญ หรือเป็นโชคของเขา
อาโออิเก็บบอลลูกสุดท้ายขึ้นมาก่อนโยนเล่นด้วยความชินมือ เท่านี้ก็ทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย
"มีชมรมรึยังครับ? ผมโยชิซึมิจากปี 3 อยู่ชมรมเบสบอล" อาจเลยช่วงรับสมาชิกชมรมมาพักใหญ่ แต่ถามไปก็ไม่เสียหาย
ฝ่ายอาโออิไม่เอ่ยอะไร ก่อนผงกศีรษะตอบกลับแสดงออกว่าฟังที่อีกฝ่ายพูดเงียบ ๆ
"บางวันชมรมเบสบอลก็เลิกดึกเหมือนกันครับ" ที่แปลกไม่ใช่ภาพสนามกีฬาในเวลาฟ้าค่ำ แต่เป็นที่สนามเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน
ปกติที่นี่เงียบสนิทไร้วี่แววของชีวิต แต่วันนี้ยังพอได้ยินเสียงผู้คนหลงเหลือมาจากอาคารอยู่บ้าง
"ถ้าเป็นตอนที่ซ้อมตอนเย็นจะครึกครื้นกว่านี้ครับ" หากไม่ใช่เรื่องศาสนา ก็คงมีแต่หัวข้อนี้ที่เขาพูดคล่อง
"เปล่าครับ"อาโออิส่ายหน้า ก็มีหลายครั้งที่เขาสื่อสิ่งที่อยากพูดออกไปไม่ได้
แถมพอทำหน้าตาจริงจังตลอดเวลา ยิ่งดูไม่รับแขก
"สนใจเบสบอลหรอครับ" เลยเห็นจ้องแบบนั้น
แต่ที่จริงคงแค่อยากถามเผื่อว่าจะหาคนเข้าชมรมได้เพิ่ม
"กับผมอะไรที่ลืมไปแล้วจริง ๆ ถ้าไม่มีคนเตือนก็จำไม่ได้หรอกครับว่าลืมไป"
มีเสียง อืม แผว ๆ ขานตอบว่ารับรู้ ไม่ใช่จะเข้าใจเหตุและผล แต่เพราะเข้าใจว่าฮะรุมะคงมีเหตุผลของตัวเอง
แม้จะเป็นตึกอาคารที่คุ้นเคยแต่เขาก็อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ จินตนาการว่าเป็นที่สถานที่แปลกตาดู
"ยังไง มาทำให้ปีนี้เป็นปีที่ดีกันเถอะครับ รบกวนด้วยนะ" คราวนี้เป็นอีกฝ่ายพาเขาเดินชมสถานที่บ้าง
"หมายถึงพระบิดาบนสวรรค์ครับ" อาโออิพูดตามความเคยชิน
สำหรับเขา มี 'พระเจ้า' เพียงองค์เดียวเท่านั้น ที่เขาเรียกขานด้วยนามนั้น
"ของชาวคริสต์" เขาพูดเสริม
ให้กล่าวขอบคุณอีกรอบคำขอบคุณอาจเสียคุณค่า ดวงตาคู่นั้นเหลือบมองอีกฝ่ายที่คว้าลูกเบสบอลขึ้นมา
หากมองมาทางชายหนุ่มจะเห็นเขาจ้องมองโดยไม่เอ่ยอะไร
เป็นการถามเงียบ ๆ ว่าอีกฝ่ายเล่นกีฬารึเปล่า
เสียงของประตูลูกกรงดังขึ้น เรียกให้เขาแหงนหน้ามองตามทิศที่มานั้น
ดวงตาของชาวต่างชาตินั้นมองกลับขึ้นไป ลดหมวกลงเล็กน้อย
"ขอบคุณครับ" แล้วจึงกล่าวขอบคุณ
แม้จะไม่คุ้นหน้าและคาดว่าคงเป็นรุ่นน้อง ก็ยังคงพูดมีหางเสียงไม่เปลี่ยน
"น้ำใจของคุณคงทำให้พระองค์ท่านพอพระทัย" ดั่ง ฮีบรู 13:16 ความดีและการแบ่งปันคือเครื่องบูชาที่พอพระทัยพระเจ้า
"เหลือที่มืด ๆ ตรงนั้นแต่ผมเก็บเองได้ครับ"
"เช่นอะไรหรอครับ?" อาโออิเอ่ยปากถาม เพราะหวังจะอวยพรให้ ก่อนรับปากกามาเขียนต่อ
หากอวยพรไปโดยไม่เข้าใจความหมาย สุดแล้วก็เป็นได้เพียงความหวังดีอันว่างเปล่า
ในปีก่อน ๆ เขาไม่คิดจะมาเข้าร่วม หรือเพียงเดินผ่านไปเงียบ ๆ กับกลุ่มเพื่อน
"ได้ก็ดีครับ" สีหน้าแววตาของลูกชายบาทหลวงจะยังคงไม่เปลี่ยนไปกระทั่งน้ำเสียงก็หนักแน่นเหมือนทุกที แต่อาโออิคงแอบสนใจอยู่บ้าง
"มีคนให้มาน่ะครับ" แต่เขาก็รับไว้เพราะเห็นแก่น้ำใจของผู้ให้
แล้วพลิกกระดาษในมือไปมา มองเทียบกับกระดาษที่ห้อยอยู่บนต้นไผ่และบรรจงเขียนคำอธิษฐาน อาโออิเป็นคนแน่วแน่แบบนั้น
เขาไม่ได้ภาวนาต่อพระเจ้า ไม่ได้คิดว่าเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งจะทำให้ความปราถนาเป็นจริง
คล้ายเขียนเป็นเครื่องเตือนใจตนเองมากกว่า
"อย่างฮะรุมะซัง จะขออะไรหรอครับ?" เลยลองถามกลับไปดู
อาโออิเข้าใจว่าคำขอจะถูกห้อยบนกิ่งไผ่ ทว่ากระดาษในมือเป็นสีฟ้าหรือสีแดง? เขาแยกไม่ออก
ทันทีได้ยินเสียงเรียก ก็หันตอบ
"ผมอยากตอบแทนด้วยอะไรซักอย่าง" เพราะพระเจ้าทรงหวังให้มนุษย์เกื้อกูลซึ่งกันและกัน
ในช่วงเทศกาลทุกคนจะถามคนคริสต์เช่นเขาว่า 'ร่วมได้รึเปล่า?'
ฉะนั้นคำเชิญของอีกฝ่ายจึงทำเขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วทบทวน พิจารณาว่าไม่ผิดต่อพระเจ้า
"ครับ" แต่กับคนที่โบสถ์ก็ไม่แน่
ผ่านม่านของต้นไผ่และกระดาษสีไปถึงเห็นอีกฝ่ายคอยอยู่แล้ว
อาโออิเข้าใจว่าคงใช้เวลาไม่นาน ก่อนจะไหวตัวทันว่าควรมารอก่อนเวลานัดแม้เพียงเล็กน้อย และเร่งฝีเท้า
"...ขอโทษที่ให้คอยครับ" เขาตอบฉะฉานโดยไม่เหลือบดูเวลา ไร้วี่แววจะเหนื่อยหอบ
พูดจบจึงทำท่าจะยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ซักแล้วคืนให้ ก่อนเหลือบไปเห็นกระดาษในอีกมือ
ให้พับทันซาคุเก็บ ทิ้งรอยไว้บนกระดาษ คงไม่มีใครเขาทำกัน
แม้ส่องมันกับแสงอ่อน ๆ ของโคมไฟ สีที่เห็นก็ยังคงเป็นสีครามตามเคย
พอนึกได้ว่าตอนนี้ใกล้หกโมงเย็นจะถึงเวลานัดแล้วเขาถึงเริ่มออกวิ่ง
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลปิด @thkkairi.bsky.social (ย้อนหลัง)
คำภาวนาที่ไม่ได้ส่งถึงพระผู้เป็นเจ้า จะส่งไปถึงใครได้อีก
อาโออิไม่ได้สนใจจะใส่ยูกาตะ หรือทำตัวให้เหมาะสมกับเทศกาล
มือข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าไว้ อีกข้างกระดาษทันซาคุ
เมื่อกี้นี้มีนักเรียนบอกว่า หยิบมาเกินจะยกให้ ก่อนหายไปดื้อ ๆ
รู้ตัวอีกทีก็มัวแต่ก้มมองใบกระดาษในมืออยู่แบบนั้น
+
ในครู่แรกพอทุกสิ่งเงียบลง เขาเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงกลับไปก่อนแล้ว
และก้มตัวลงเก็บกวาดสนาม ไล่เก็บลูกเบสบอล
จังหวะไหนที่เข้าใจว่าไม่มีใครเห็นก็มีแอบเตะลูกเบสบอลให้กลิ้งแทนจนฝุ่นตลบบ้าง
จนเงยหน้ากลับขึ้นไปเมื่อได้ยินเสียงเรียก เอื้อมมือรับไว้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทว่าดูผ่อนคลายกว่าทุกที
"ขอบคุณครับ" อาโออิขอบคุณโดยไม่มีความลังเล หรือความเกรงใจที่เสแสร้ง
📢อัพเดตรวมลิงค์คอมมู #THK_COMMU📢
ดอคคอมมู : bit.ly/3QCrRGk
ปฎิทินคอมมู : bit.ly/3Rf5hUw
ทะเบียนคอมมู : bit.ly/3E5tw4C
ถอนตัวละคร : forms.gle/qTZ41VdghNxA...
📢NEW！
ชินดันสิ่งเหนือธรรมชาติ : th.shindanmaker.com/1236446
#THK_COMMU อีเวนต์ที่ 3 (แจ้งอีเวนต์ล่วงหน้า)
เทศกาลแรกในฤดูร้อน ต้นไผ่ล้อมรอบ กระดาษสีระรานตา ช่วงเวลาแห่งการขอพรจากดวงดาวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
รายละเอียด : bit.ly/4jUimir
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 27 เมษายน - 29 เมษายน (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
(พอดีการอ่านเซย์เมย์ฮันดะเป็นการอ่านจากคันจิชื่อกับนามสกุลน่ะครับ เพราะงั้นนอกจากจะเปลี่ยนชื่อ ผลก็จะคงเดิม ขอโทษด้วยครับ 🫳💦)
เสียงหวดไม้เบสบอลหยุดไปก่อนชายหนุ่มกับหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อจะหยุดพักหายใจ
ใช้เวลาพักหนึ่งกว่าเขาจะหันตามเสียงเรียก หันหมวกให้ตรง และหรี่ตามอง
พอเห็นว่าเป็นคนไม่คุ้นหน้าถึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"ขอโทษทีครับ ผมกำลังจะเก็บกวาดพอดี"
พูดจบก็หยิบลูกเบสบอลที่ใกล้ที่สุดขึ้นมา เตรียมเคลียร์สนามสำหรับพรุ่งนี้
(เนื่องจากผปค.ไม่สะดวกโรลช่วงนี้ แต่ยังอยากเปิดอ่านเซย์เมย์ฮันดะอยู่ ท่านใดที่สนใจอยากลองอ่านชะตาชื่อเฉย ๆ สามารถมาปักใต้โพสต์นี้ได้
รับ 5 ท่านเหมือนเดิม อาจช้าเล็กน้อย ขอบคุณครับ)
ชายหนุ่มลดไม้เบสบอลที่หวดอยู่เมื่อครู่ลง มืออีกข้างเอื้อมขึ้นหันหมวกให้ตรงตามความเคยชิน
คนส่วนใหญ่คงหลงเข้าใจว่าคนที่ดูเข้มงวดอย่างเขา ย่อมต้องตรงต่อเวลารักษากฎระเบียบ
"ครับ" อาโออิพูดตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉยพร้อมจ้องกลับไป
"ผมกำลังจะกลับพอดี" ก่อนจะหยุดพักหายใจครู่หนึ่งหลังออกกำลังกายมานาน
ปล่อยให้ความเงียบนั้นถามแทน ว่าอีกฝ่ายออกมาทำอะไรเวลานี้
คุณแม่ได้ยินแบบนั้นก็เอามือป้องปาก ทำทีประหลาดใจ
เธอมองมาที่ลูกชาย กับสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนทุกที
"คุณแม่มาที่นี่ทุกวันเสาร์ครับ" ส่วนเขาจะวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ คงไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าต้องมา
"ขอบคุณที่แวะมาที่โบสถ์ครับ"
(ปิดรูท ขอบคุณมากครับที่แวะมาเล่นด้วยกัน)
(ได้ครับ ไม่มีปัญหา 👍)
สองมือประสานกัน ภาวนาเช่นทุกทีแม้เปื้อนเลือด
เพราะเกรงจะทำให้รอจึงหันกลับไปด้วยสีหน้าสุขุมทันทีที่สวดภาวนาในใจจบ
และจ้องมองด้วยความสงสัย
"เชื่อในพระเจ้าเหมือนกันหรอครับ?" ต่อให้ตอบว่าไม่ ฝ่ายอาโออิก็คงไม่แย้งอะไร
ก่อนจะเดินนำไปเล็กน้อยเพื่อรอเดินข้าง ๆ อีกฝ่าย
"ไปล้างมือกันเถอะครับ" เขาพูดขึ้นโดยไร้ซึ่งความร้อนรนใด
(ขอปิดรูทตรงนี้นะครับ ขอบคุณมากที่มาเล่นด้วยกัน)