“แล้วเจอกัน ฮามะซัง!” สุมิเระโบกมือ ก่อนเธอจะแยกตัวออกไปเพื่อหาลายเซ็นต่อ

(ตัดจบตรงนี้เลยก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่โรลด้วยกันนะคับ🤩)

มองอีกฝ่ายเอาดอกไม้ทัดผม เธอกระโดดเด้งด้วยความดีใจที่มีลายเซ็นเพิ่มอีกหนึ่ง

“มีลายก้อนเมฆด้วย!” เธอยิ้มเมื่อรับกระดาษคืนมา เมื่ออีกฝ่ายวางมือลูบหัว เธอขยับศีรษะถูไถเบาๆ

“ขอบคุณนะคะฮามะซัง” วันนี้เธออาจจะเลิกเล่นพิเรนท์หาวิธีมองดูหน้าเขาสักวัน

“ใช่ มันง่ายมาก มีอะไรบ้างที่สุมิเระจะทำไม่ได้!” มือของเธอถูจมูกรู้สึกภูมิใจถึงจะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างการหาดอกไม้ก็ตาม

เธอวางดอกไม้สีขาวดอกเล็กบนมืออีกฝ่าย

“แบบนี้ ถือว่าสำเร็จภารกิจแล้วใช่ไหม? อย่าลืมที่บอกไว้ด้วยนะ” ยืนเขย่งไปมา หยิบกระดาษลายเซ็นถือไว้

อ่านไม่ออก... เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นกระดาษที่เด็กสาวยื่นมา รอยเปื้อนปัดจนมองไม่เห็นชื่อ ถึงมี ถ้าไม่ใช่คนที่เธอรู้จักกันก็คงไม่รู้อะไรมากกว่านี้หรอก

สายตามองเด็กสาวทั้งสอง ก่อนจะยิ้มเมื่อคิดอะไรได้

“เอ๋ ฉันก็อยากเซ็นให้อยู่น่า แต่ว่า...ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก ต้องทำตามที่ฉันบอกอย่างหนึ่งก่อน ตกลงไหม?”

เหวอนิดหน่อย เมื่อสุมิเระได้ยินเด็กสาวผมสั้นตอบตรงๆ แต่เธอก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะยังไงก็ไม่มีกฏบังคับเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่ามีเฉพาะนักเรียนหรือไม่

“น่าสงสัยชะมัด” เธอพึมพำเมื่อเห็นทั้งคู่คิกคักเหมือนมีความลับกันแค่สองคน แต่ถามซักไซ้ไปก็ไม่คิดว่าได้คำตอบ ต่อมความอยากรู้ก็ไม่คลี่คลายง่าย ใครฝากมานั้น...

+

‘นั้นดอกไม้!’ เธอเห็นดอกไม้สีขาวเล็กๆที่เนียนอยู่ใกล้ต้นไม้ เท้าวิ่งเดินไปเด็ดดอกไม้โชว์ให้ปลาจิ๋วดู

“เห็นไหมๆ คุณปลาจิ๋ว ฉันได้ดอกไม้แล้ว เรากลับกันดีกว่า!” เธอหันกลับรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาฮามะซัง

สุมิเระตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นปลาจิ๋วที่อีกฝ่ายเสกมาวนเวียนอยู่รอบตัว ถึงเธอจะอยากเอานิ้วจิ้มด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาหาดอกไม้

เธอเดินแยกจากอีกฝ่ายไปทางเรือนกระจก แต่สายตาก็มองหาเผื่อจะมีดอกไม้สีขาวบานอยู่ระหว่างทาง

+

เมื่อรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด เธอขมวดคิ้วมุ่น เผลอขยับหัวจนผมที่อีกฝ่ายวางมือยุ่งหมด

“อะไรกันน่า ดอกไม้สีขาว สีขาว“

จะบอกว่าที่ผมเขาก็มีดอกไม้สีขาวคงจะโดนบอกว่าไม่ใช่ สุมิเระหันมองไปรอบๆ เผื่อจะเห็นดอกไม้สีขาวสักดอก แต่มีเพียงทางเดินและสนามหญ้าโล่งๆ เธอคงต้องเดินหา

“ก็ได้ ฮามะซังห้ามหายไปไหนนะ ถ้าไม่ใช่เพราะลายเซ็น ฉันไม่หาดอกไม้ให้หรอก”

สุมิเระก้มมองกระดาษตัวเอง สลับกับเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“ฉันไม่มีโจทย์คนมีเกล็ดอ่า ฮามะซัง” เธอเบ้ปากด้วยความเสียดาย แต่ก็ใช่ว่าจะจะไม่มีข้อไหนที่ไม่ตรงกับเขาซะทีเดียว

“แต่ฉันต้องการคนใส่แว่นเหลี่ยมนะ ขอหน่อย ขอหน่อย~”

( แวะมาปักก่อนนะคะ มาจุ๊บลายเซ็นพี่จ๋า 🤩 )

#MSG_nyugaku #MSG_3-C

10:05 | คาบโฮมรูมห้อง 3-C

เสียงปรบมือดังขึ้นแปะๆเป็นสัญญาณว่ากำลังเริ่มคาบ

"เอ้าๆ ในนี้คงคุ้นหน้าฉันกันไม่น้อย มาทบทวนวิชาเรียนกันดีมั้— ฮ่า ล้อเล่นน่า"
"ไม่กวนแล้ว งั้นขอแนะนำตัวอีกรอบ"

ขีดเขียนกระดานอยู่สักพักก่อนจะหันมาพร้อมกับนกตัวน้อยที่บินกลับมาหลังจากทักทายเด็กๆในห้องจนพอใจ

(นักเรียน 3-C สามารถโควทแนะนำตัวได้เลยนะคับ🥳)

เมื่อได้ยินแบบนั้น มือของเธอถูปลายจมูก “ใช่ ฉันเจ๋งสุดๆไปเลย” ท่าทางเธอเหมือนคนภูมิใจที่สามารถผ่านขึ้นอีกชั้นปีมาได้

เธอเบ้หน้าเมื่ออีกฝ่ายยีหัวเธอจนยุ่ง
“ผมฉันยุ่งหมดแล้ว” มือลูบผมที่ไม่ค่อยจะเป็นทรงของตัวเอง เธอเงยหน้ามองเขา

“แต่โดเก็นซัง ดูเศร้านะ...” เธอนึกได้ว่าปีนี้เขายังอยู่ คงไม่พ้นซ้ำชั้นอีกครั้ง “ปีนี้คุณต้องทำได้แน่ๆ!” เธอให้กำลังใจ

สุมิเระกำลังเดินเล่นในบริเวณโรงเรียนหลังจากงานปฐมนิเทศ เธอค่อนข้างดี๊ด๊าเป็นพิเศษ เมื่อขึ้นชั้นมาอีกปีเป็นปีสุดท้ายแล้ว เธอสุดยอดจริง ๆ

ระหว่างทางเธอสะดุดกับแผ่นหลังร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่คุ้นตา เธอรีบเดินเข้าไปหาตามประสาคนรู้จัก

“โดเก็นซัง ยืนทำอะไรอยู่- เอ๊ะ” เธอค้างไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาดูต่างจากที่เป็นทุกครั้ง

#GSM_slooflirpa

#GSM_slooflirpa

TW : Capcutวันสุดท้าย

ในเช้าวันที่ 1 เมษายน ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง แต่คุณกลับตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างออกจากปกติเล็กน้อย

หลังจากตื่นนอนคุณทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างเคย ล้างหน้าล้างตาหรือกระทั่งพูดคุยกับรูมเมทของคุณเหมือนเคย

แต่แล้วพวกคุณมองหน้าสลับกันไปมา ก่อนที่คุณจะเริ่มรู้ตัวว่าอีกคนมีบางอย่างแปลกไป??!?

(ตัดจบได้เลยค่ะ ขอบคุณที่แลกลายเซ็นเช่นกันนะคะ💕)

สุมิเระตื่นตากับลายเซ็นอีกฝ่าย ในขณะที่เธอรับกระดาษกลับมาดู

“ลายเซ็นคุณดูเท่ชะมัด !” เธอก้มหัวขอบคุณ

“ขอบคุณนะคะ เมอาซัง ขอให้โชคดีเหมือนกันนะคะ !” เธอโบกมือ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปตามประสานิสัยมาไวไปไวของเธอเอง

(ขอบคุณสำหรับลายเซ็นนะคะ ตัดจบตรงนี้เลยก็ได้นะคะ)

(ปักนะคะ เดี๋ยวแวะมาแจมค่ะ !)

น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่แฝงความสงสัยตามธรรมชาติของคนที่ชอบพูดคุยกับคนอื่น เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนพยายามนึกว่าเคยเห็นเด็กสองคนนี้มาก่อนหรือเปล่า

“แล้วกระดาษลายเซ็นนั่น… ได้มายังไงเหรอ? มีใครฝากพวกเธอมาหรือเปล่า?”

แม้จะถาม แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธ กลับดูเหมือนสนใจมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อได้ยินคำขอลายเซ็น สุมิเระยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรทันที

“อืม… ได้สิ”

สุมิเระชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสองคนวิ่งตรงเข้ามา ดวงตากลมใสกะพริบอย่างประหลาดใจชัดเจน

“เอ๊ะ…?”

เธอก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาใกล้กับเด็กทั้งสอง ก่อนจะสังเกตเห็นกระดาษลายเซ็นในมือพวกเธอ

“เดี๋ยวนะ… พวกเธอไม่ได้ใส่เครื่องแบบมาโฮชิกิใช่ไหม?”
+

“ทีนี้ถึงตาคุณแล้วนะ อย่าลืมล่ะ สัญญาแล้วนี่”

เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่กำลังเล่นเกมแล้วกำลังได้แต้มเพิ่ม

“ฉันกำลังตามหาคนจาก หอฤดูหนาว พอดีเลย… ดูเหมือนจะโชคดีที่ได้เจอคุณ“

“ได้เลย เรื่องแค่นี้เอง”

เธอรับปากกามาหมุนเล่นเล็กน้อยตามนิสัยคนชอบขยับมืออยู่ตลอด ก่อนจะก้มลงเซ็นชื่อตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมตกแต่งเล็กน้อยตามประสา ลายมือค่อนข้างลื่นไหลและดูมั่นใจ

“เรียบร้อย!”

สุมิเระยื่นกระดาษกับปากกาคืนให้ พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร
+

สุมิเระรับกระดาษมาดูตามที่เขาชี้ ก่อนจะกะพริบตาเล็กน้อยเมื่อเห็นหัวข้อ

“คนที่ผมสั้น…?”

เธอใช้นิ้วจับปลายผมของตัวเองแล้วยกขึ้นมาดูเหมือนเช็กความยาวอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจสถานการณ์ทันที

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว”

น้ำเสียงของเธอยังคงสดใสเหมือนเดิม ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าเขินอะไร กลับเหมือนกำลังสนุกกับกิจกรรมมากกว่า เธอพยักหน้าหนึ่งทีอย่างกระตือรือร้น
+

“ถือว่าแฟร์ดีนะ เราแลกกันพอดีเลย”

สุมิเระก้มลงเซ็นชื่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว ลายมือค่อนข้างคล่องและดูรีบเล็กน้อยตามนิสัยคนพลังงานเยอะ แต่ยังไม่ลืมตกแต่งอีกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นกระดาษคืนให้

“เรียบร้อย~ ขอบคุณนะ !”

สุมิเระรับกระดาษมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วนิดหนึ่งเมื่อเห็นหัวข้อที่ถูกชี้ไว้

“หืม… คนที่ส่วนสูงน้อยกว่า งั้นเหรอ”

เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ถือสา แถมยังยืดตัวขึ้นโดยสัญชาตญาณเหมือนจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง ก่อนจะยอมแพ้เองอย่างง่ายดาย

“โอเค ๆ ยอมรับก็ได้ ฉันแพ้หัวข้อนี้จริง ๆ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ไม่ได้ดูเขินหรือเสียความมั่นใจอะไร กลับเหมือนจะขำกับสถานการณ์มากกว่า
+

#MSG_nyugaku *ได้รับอนุญาตจากทางคอมมูแล้วค่ะ

(สวัสดีค่ะ เราได้ทำเว็บไซต์สำหรับกิจกรรมล่าลายเซ็นให้ทุกคนได้สามารถเล่นได้อย่างทั่วถึงได้มากยิ่งขึ้นค่ะ เนื่องจากผู้เล่นในคอมมูค่อนข้างเยอะ การตามหาโพสต์โรลเปิดที่ตรงตามเงื่อนไขของตัวเองนี่มันยากจังเนอะ! เพราะงั้นเลยสร้างเว็บที่ทุกคนสามารถค้นหาผู้เล่นที่ตรงตามโจทย์ที่ได้ในใบล่าลายเซ็นขึ้นมาค่ะ>w< สามารถเพิ่มข้อมุลลงในเว็บเองได้เลย!)

สุมิเระเดินมองหาผู้คนตามสถานที่ต่าง ๆ เธอพึ่งได้ลายเซ็นมาแค่หนึ่ง ยังเหลืออีกหลายช่องที่ว่างเปล่า ฝีเท้าเดินมาหยุดแถวหาดมิโอริ

ก็มีเสียงหนึ่งดึงความสนใจเธอและคำถามที่ปนกับความช่วยเหลือ
"อ๊ะ ได้สิ ! อะไรเหรอ ?"

เธอพิจารณาเขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะนึกอะไรได้

"ถ้าฉันช่วยแล้ว คุณก็ต้องช่วยฉันเหมือนกันนะ !" เธอพูดอย่างอารมณ์ดี

#MSG_nyugaku | #MSG_เปิดโรล | แยกรูท

ภายหลังจากรับกระดาษมา ฮิบิกิก็ใช้เวลาพิจารณาโจทย์อยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าบ่งบอกถึงความสนุกชัดเจน

ทุกข้อดูไม่ยาก อาจจะยกเว้นลายเซ็นของคนใหญ่คนโตท่านหนึ่งล่ะนะ

“นี่ คุณตรงนั้นน่ะ“

เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับ [คุณ] ที่อาจจะแค่เดินผ่านมา หรือจ้องเขาอยู่แต่แรก

“สนใจมาแลกเปลี่ยนกันหน่อยไหม”

(มา + ได้เลยนะคะ จะแลกหรือขออย่างเดียวก็ได้)

(แวะมาปักนะคะ)

“พอจะให้ลายเซ็นหน่อยได้ไหม? รับรองว่าไม่เสียเวลาแน่นอน ฉันหาคนตรงเงื่อนไขนี้อยู่ตั้งนาน น่าเสียดาย ฉันเซ็นชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยสิ” เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

สุมิเระขยับกระดาษกับปากกาในมือเล็กน้อย เหมือนพร้อมจะยื่นให้อีกฝ่ายทันที ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง

“ถ้าต้องการให้ฉันช่วยเซ็นอะไรตอบแทนก็บอกได้นะ ฉันก็ยังตามเก็บไม่ครบเหมือนกัน”