“แล้วเจอกัน ฮามะซัง!” สุมิเระโบกมือ ก่อนเธอจะแยกตัวออกไปเพื่อหาลายเซ็นต่อ
(ตัดจบตรงนี้เลยก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่โรลด้วยกันนะคับ🤩)
Posts by 牧野 すみれ_Sumire [3-C]
มองอีกฝ่ายเอาดอกไม้ทัดผม เธอกระโดดเด้งด้วยความดีใจที่มีลายเซ็นเพิ่มอีกหนึ่ง
“มีลายก้อนเมฆด้วย!” เธอยิ้มเมื่อรับกระดาษคืนมา เมื่ออีกฝ่ายวางมือลูบหัว เธอขยับศีรษะถูไถเบาๆ
“ขอบคุณนะคะฮามะซัง” วันนี้เธออาจจะเลิกเล่นพิเรนท์หาวิธีมองดูหน้าเขาสักวัน
“ใช่ มันง่ายมาก มีอะไรบ้างที่สุมิเระจะทำไม่ได้!” มือของเธอถูจมูกรู้สึกภูมิใจถึงจะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างการหาดอกไม้ก็ตาม
เธอวางดอกไม้สีขาวดอกเล็กบนมืออีกฝ่าย
“แบบนี้ ถือว่าสำเร็จภารกิจแล้วใช่ไหม? อย่าลืมที่บอกไว้ด้วยนะ” ยืนเขย่งไปมา หยิบกระดาษลายเซ็นถือไว้
อ่านไม่ออก... เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นกระดาษที่เด็กสาวยื่นมา รอยเปื้อนปัดจนมองไม่เห็นชื่อ ถึงมี ถ้าไม่ใช่คนที่เธอรู้จักกันก็คงไม่รู้อะไรมากกว่านี้หรอก
สายตามองเด็กสาวทั้งสอง ก่อนจะยิ้มเมื่อคิดอะไรได้
“เอ๋ ฉันก็อยากเซ็นให้อยู่น่า แต่ว่า...ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก ต้องทำตามที่ฉันบอกอย่างหนึ่งก่อน ตกลงไหม?”
เหวอนิดหน่อย เมื่อสุมิเระได้ยินเด็กสาวผมสั้นตอบตรงๆ แต่เธอก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะยังไงก็ไม่มีกฏบังคับเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่ามีเฉพาะนักเรียนหรือไม่
“น่าสงสัยชะมัด” เธอพึมพำเมื่อเห็นทั้งคู่คิกคักเหมือนมีความลับกันแค่สองคน แต่ถามซักไซ้ไปก็ไม่คิดว่าได้คำตอบ ต่อมความอยากรู้ก็ไม่คลี่คลายง่าย ใครฝากมานั้น...
+
‘นั้นดอกไม้!’ เธอเห็นดอกไม้สีขาวเล็กๆที่เนียนอยู่ใกล้ต้นไม้ เท้าวิ่งเดินไปเด็ดดอกไม้โชว์ให้ปลาจิ๋วดู
“เห็นไหมๆ คุณปลาจิ๋ว ฉันได้ดอกไม้แล้ว เรากลับกันดีกว่า!” เธอหันกลับรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาฮามะซัง
สุมิเระตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นปลาจิ๋วที่อีกฝ่ายเสกมาวนเวียนอยู่รอบตัว ถึงเธอจะอยากเอานิ้วจิ้มด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาหาดอกไม้
เธอเดินแยกจากอีกฝ่ายไปทางเรือนกระจก แต่สายตาก็มองหาเผื่อจะมีดอกไม้สีขาวบานอยู่ระหว่างทาง
+
เมื่อรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด เธอขมวดคิ้วมุ่น เผลอขยับหัวจนผมที่อีกฝ่ายวางมือยุ่งหมด
“อะไรกันน่า ดอกไม้สีขาว สีขาว“
จะบอกว่าที่ผมเขาก็มีดอกไม้สีขาวคงจะโดนบอกว่าไม่ใช่ สุมิเระหันมองไปรอบๆ เผื่อจะเห็นดอกไม้สีขาวสักดอก แต่มีเพียงทางเดินและสนามหญ้าโล่งๆ เธอคงต้องเดินหา
“ก็ได้ ฮามะซังห้ามหายไปไหนนะ ถ้าไม่ใช่เพราะลายเซ็น ฉันไม่หาดอกไม้ให้หรอก”
สุมิเระก้มมองกระดาษตัวเอง สลับกับเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“ฉันไม่มีโจทย์คนมีเกล็ดอ่า ฮามะซัง” เธอเบ้ปากด้วยความเสียดาย แต่ก็ใช่ว่าจะจะไม่มีข้อไหนที่ไม่ตรงกับเขาซะทีเดียว
“แต่ฉันต้องการคนใส่แว่นเหลี่ยมนะ ขอหน่อย ขอหน่อย~”
( แวะมาปักก่อนนะคะ มาจุ๊บลายเซ็นพี่จ๋า 🤩 )
#MSG_nyugaku #MSG_3-C
10:05 | คาบโฮมรูมห้อง 3-C
เสียงปรบมือดังขึ้นแปะๆเป็นสัญญาณว่ากำลังเริ่มคาบ
"เอ้าๆ ในนี้คงคุ้นหน้าฉันกันไม่น้อย มาทบทวนวิชาเรียนกันดีมั้— ฮ่า ล้อเล่นน่า"
"ไม่กวนแล้ว งั้นขอแนะนำตัวอีกรอบ"
ขีดเขียนกระดานอยู่สักพักก่อนจะหันมาพร้อมกับนกตัวน้อยที่บินกลับมาหลังจากทักทายเด็กๆในห้องจนพอใจ
(นักเรียน 3-C สามารถโควทแนะนำตัวได้เลยนะคับ🥳)
เมื่อได้ยินแบบนั้น มือของเธอถูปลายจมูก “ใช่ ฉันเจ๋งสุดๆไปเลย” ท่าทางเธอเหมือนคนภูมิใจที่สามารถผ่านขึ้นอีกชั้นปีมาได้
เธอเบ้หน้าเมื่ออีกฝ่ายยีหัวเธอจนยุ่ง
“ผมฉันยุ่งหมดแล้ว” มือลูบผมที่ไม่ค่อยจะเป็นทรงของตัวเอง เธอเงยหน้ามองเขา
“แต่โดเก็นซัง ดูเศร้านะ...” เธอนึกได้ว่าปีนี้เขายังอยู่ คงไม่พ้นซ้ำชั้นอีกครั้ง “ปีนี้คุณต้องทำได้แน่ๆ!” เธอให้กำลังใจ
สุมิเระกำลังเดินเล่นในบริเวณโรงเรียนหลังจากงานปฐมนิเทศ เธอค่อนข้างดี๊ด๊าเป็นพิเศษ เมื่อขึ้นชั้นมาอีกปีเป็นปีสุดท้ายแล้ว เธอสุดยอดจริง ๆ
ระหว่างทางเธอสะดุดกับแผ่นหลังร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่คุ้นตา เธอรีบเดินเข้าไปหาตามประสาคนรู้จัก
“โดเก็นซัง ยืนทำอะไรอยู่- เอ๊ะ” เธอค้างไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาดูต่างจากที่เป็นทุกครั้ง
#GSM_slooflirpa
TW : Capcutวันสุดท้าย
ในเช้าวันที่ 1 เมษายน ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง แต่คุณกลับตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างออกจากปกติเล็กน้อย
หลังจากตื่นนอนคุณทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างเคย ล้างหน้าล้างตาหรือกระทั่งพูดคุยกับรูมเมทของคุณเหมือนเคย
แต่แล้วพวกคุณมองหน้าสลับกันไปมา ก่อนที่คุณจะเริ่มรู้ตัวว่าอีกคนมีบางอย่างแปลกไป??!?
(ตัดจบได้เลยค่ะ ขอบคุณที่แลกลายเซ็นเช่นกันนะคะ💕)
สุมิเระตื่นตากับลายเซ็นอีกฝ่าย ในขณะที่เธอรับกระดาษกลับมาดู
“ลายเซ็นคุณดูเท่ชะมัด !” เธอก้มหัวขอบคุณ
“ขอบคุณนะคะ เมอาซัง ขอให้โชคดีเหมือนกันนะคะ !” เธอโบกมือ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปตามประสานิสัยมาไวไปไวของเธอเอง
(ขอบคุณสำหรับลายเซ็นนะคะ ตัดจบตรงนี้เลยก็ได้นะคะ)
(ปักนะคะ เดี๋ยวแวะมาแจมค่ะ !)
น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่แฝงความสงสัยตามธรรมชาติของคนที่ชอบพูดคุยกับคนอื่น เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนพยายามนึกว่าเคยเห็นเด็กสองคนนี้มาก่อนหรือเปล่า
“แล้วกระดาษลายเซ็นนั่น… ได้มายังไงเหรอ? มีใครฝากพวกเธอมาหรือเปล่า?”
แม้จะถาม แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธ กลับดูเหมือนสนใจมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อได้ยินคำขอลายเซ็น สุมิเระยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรทันที
“อืม… ได้สิ”
สุมิเระชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสองคนวิ่งตรงเข้ามา ดวงตากลมใสกะพริบอย่างประหลาดใจชัดเจน
“เอ๊ะ…?”
เธอก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาใกล้กับเด็กทั้งสอง ก่อนจะสังเกตเห็นกระดาษลายเซ็นในมือพวกเธอ
“เดี๋ยวนะ… พวกเธอไม่ได้ใส่เครื่องแบบมาโฮชิกิใช่ไหม?”
+
“ทีนี้ถึงตาคุณแล้วนะ อย่าลืมล่ะ สัญญาแล้วนี่”
เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่กำลังเล่นเกมแล้วกำลังได้แต้มเพิ่ม
“ฉันกำลังตามหาคนจาก หอฤดูหนาว พอดีเลย… ดูเหมือนจะโชคดีที่ได้เจอคุณ“
“ได้เลย เรื่องแค่นี้เอง”
เธอรับปากกามาหมุนเล่นเล็กน้อยตามนิสัยคนชอบขยับมืออยู่ตลอด ก่อนจะก้มลงเซ็นชื่อตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมตกแต่งเล็กน้อยตามประสา ลายมือค่อนข้างลื่นไหลและดูมั่นใจ
“เรียบร้อย!”
สุมิเระยื่นกระดาษกับปากกาคืนให้ พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร
+
สุมิเระรับกระดาษมาดูตามที่เขาชี้ ก่อนจะกะพริบตาเล็กน้อยเมื่อเห็นหัวข้อ
“คนที่ผมสั้น…?”
เธอใช้นิ้วจับปลายผมของตัวเองแล้วยกขึ้นมาดูเหมือนเช็กความยาวอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจสถานการณ์ทันที
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว”
น้ำเสียงของเธอยังคงสดใสเหมือนเดิม ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าเขินอะไร กลับเหมือนกำลังสนุกกับกิจกรรมมากกว่า เธอพยักหน้าหนึ่งทีอย่างกระตือรือร้น
+
“ถือว่าแฟร์ดีนะ เราแลกกันพอดีเลย”
สุมิเระก้มลงเซ็นชื่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว ลายมือค่อนข้างคล่องและดูรีบเล็กน้อยตามนิสัยคนพลังงานเยอะ แต่ยังไม่ลืมตกแต่งอีกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นกระดาษคืนให้
“เรียบร้อย~ ขอบคุณนะ !”
สุมิเระรับกระดาษมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วนิดหนึ่งเมื่อเห็นหัวข้อที่ถูกชี้ไว้
“หืม… คนที่ส่วนสูงน้อยกว่า งั้นเหรอ”
เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ถือสา แถมยังยืดตัวขึ้นโดยสัญชาตญาณเหมือนจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง ก่อนจะยอมแพ้เองอย่างง่ายดาย
“โอเค ๆ ยอมรับก็ได้ ฉันแพ้หัวข้อนี้จริง ๆ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ไม่ได้ดูเขินหรือเสียความมั่นใจอะไร กลับเหมือนจะขำกับสถานการณ์มากกว่า
+
#MSG_nyugaku *ได้รับอนุญาตจากทางคอมมูแล้วค่ะ
(สวัสดีค่ะ เราได้ทำเว็บไซต์สำหรับกิจกรรมล่าลายเซ็นให้ทุกคนได้สามารถเล่นได้อย่างทั่วถึงได้มากยิ่งขึ้นค่ะ เนื่องจากผู้เล่นในคอมมูค่อนข้างเยอะ การตามหาโพสต์โรลเปิดที่ตรงตามเงื่อนไขของตัวเองนี่มันยากจังเนอะ! เพราะงั้นเลยสร้างเว็บที่ทุกคนสามารถค้นหาผู้เล่นที่ตรงตามโจทย์ที่ได้ในใบล่าลายเซ็นขึ้นมาค่ะ>w< สามารถเพิ่มข้อมุลลงในเว็บเองได้เลย!)
สุมิเระเดินมองหาผู้คนตามสถานที่ต่าง ๆ เธอพึ่งได้ลายเซ็นมาแค่หนึ่ง ยังเหลืออีกหลายช่องที่ว่างเปล่า ฝีเท้าเดินมาหยุดแถวหาดมิโอริ
ก็มีเสียงหนึ่งดึงความสนใจเธอและคำถามที่ปนกับความช่วยเหลือ
"อ๊ะ ได้สิ ! อะไรเหรอ ?"
เธอพิจารณาเขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะนึกอะไรได้
"ถ้าฉันช่วยแล้ว คุณก็ต้องช่วยฉันเหมือนกันนะ !" เธอพูดอย่างอารมณ์ดี
#MSG_nyugaku | #MSG_เปิดโรล | แยกรูท
ภายหลังจากรับกระดาษมา ฮิบิกิก็ใช้เวลาพิจารณาโจทย์อยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าบ่งบอกถึงความสนุกชัดเจน
ทุกข้อดูไม่ยาก อาจจะยกเว้นลายเซ็นของคนใหญ่คนโตท่านหนึ่งล่ะนะ
“นี่ คุณตรงนั้นน่ะ“
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับ [คุณ] ที่อาจจะแค่เดินผ่านมา หรือจ้องเขาอยู่แต่แรก
“สนใจมาแลกเปลี่ยนกันหน่อยไหม”
(มา + ได้เลยนะคะ จะแลกหรือขออย่างเดียวก็ได้)
(แวะมาปักนะคะ)
“พอจะให้ลายเซ็นหน่อยได้ไหม? รับรองว่าไม่เสียเวลาแน่นอน ฉันหาคนตรงเงื่อนไขนี้อยู่ตั้งนาน น่าเสียดาย ฉันเซ็นชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยสิ” เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี
สุมิเระขยับกระดาษกับปากกาในมือเล็กน้อย เหมือนพร้อมจะยื่นให้อีกฝ่ายทันที ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง
“ถ้าต้องการให้ฉันช่วยเซ็นอะไรตอบแทนก็บอกได้นะ ฉันก็ยังตามเก็บไม่ครบเหมือนกัน”