แต่ก่อนจะได้เริ่มบทสนทนาอะไรใด ๆ ตามนิสัยของโควเซย์ เขาล้วงมือเข้ากระเป๋า ก่อนหยิบออกมา— เป็นบุหรี่ ตามด้วยไฟแช็คที่นำขึ้นมาเพื่อจุดไฟ

เสียงไฟแช็คดังอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่โควเซย์จะจิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ

ไฟแช็คดันไม่ติดน่ะสิ

สายตาหันไปมองคนข้างกาย ก่อนเอ่ยถามขึ้นตามประสา

“ ชิโรคุโมะ ”

“ มีไฟแช็ครึเปล่า ”

เมื่อจัดการทุกสิ่งเสร็จสรรพจึงเดินตามอีกฝ่ายออกมาจากร้าน เสียงที่เคยโหวกเหวกตอนนี้สงบขึ้นด้วยประตูที่ปิดลง พอไร้กำแพงขวางกั้น ลมเย็นในยามค่ำคืนจึงไม่พ้นพัดผ่านชายทั้งสอง

หนาวไปหน่อยสำหรับโควเซย์ ดังนั้นเท้าจึงเดินเข้าหาอีกฝ่าย หวังว่าการเข้าใกล้มนุษย์จะช่วยให้อุ่นลงได้บ้าง แต่ความจริงแล้วก็ดูจะไม่ช่วยนัก

“ ไปกันเถอะ ”

เอ่ยว่า ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวนำออกไป

โควเซย์ก้าวตามชิโรคุโมะไปไม่ไกล ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนสนทนากับเถ้าแก่ร้าน เฝ้ามองโดยไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก

เขารับใบเสร็จมาเพื่อจัดการค่าใช้จ่ายในส่วนของตัวเอง แต่เมื่อได้ยินคำถามจากเถ้าแก่พร้อมสายตาคาดคั้นถึงได้ชะงักไปเล็กน้อย — แต่เพราะความสนใจของเถ้าแก่ร้านถูกเบี่ยงเบน โควเซย์จึงไม่ได้ตอบอะไรออกไป เขาทำเพียงแค่ยกยิ้ม หัวเราะแผ่วด้วยความพึงใจกับสถานะพิเศษที่ตนได้รับ

โควเซย์ออกเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำหยอกล้อ

“ อืม ไปกันเถอะ ”

ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ ในขณะที่จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยไปพลาง

และสุดท้ายก็จบด้วยการเอื้อมหยิบแว่นเลนส์ใสที่ถอดทิ้งเอาไว้ขึ้นมาสวม ดวงตาสีดำเพียงเหลือบมองว่าอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาตอนไหน แล้วจะได้เดินลงไปด้วยกันเท่านั้น

“ ก็นะ จะถือว่าตอบแทนที่นายพาฉันไปส่งตอนนั้นก็ได้ ”

เขาพูดตามประสา ไม่มีความคิดจะเอ่ยเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา

ดังนั้นจึงชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอยากอยู่ด้วย ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกไม่ดีหรืออะไร แต่ก็แค่ยังไม่ชินกับการแสดงออกอย่างชัดเจนเช่นนั่น และคงจะไม่มีทางที่จะชินขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้

“ ... ”

“ อ่า — เหมือนกัน ”

จึงเอ่ยตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

...

ถึงอีกฝ่ายจะพูดมาแบบนั้น แต่การให้อีกฝ่ายได้เลือดเพิ่มดูจะไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับโควเซย์นัก — ยังไงซะก็ทำได้แค่ระวังไม่ให้พลาดล่ะนะ

...

“เอาสิ”

เขารีบเอ่ยตอบในทันที ถึงแม้ว่าบ้านของเขากับคุณจะอยู่คนละฝั่งกันเลยก็ตาม

โควเซย์ครุ่นคิด ไม่นานนักจึงเอ่ยปากว่า

“เดี๋ยวฉันเดิรไปส่งนายดีกว่า”

ไปส่งถึงบ้านแล้วค่อยกลับ ไม่ใช่เรื่องที่ยากลำบากอะไรนักสำหรับเขา จะดีด้วยซ้ำไปที่ได้ยืดเวลาอีกซักหน่อย

ที่วางทิ้งไว้ที่ฝั่งตัวเอง

“ว่าแต่...นายเดินมานี่ใช่มั้ย?”

เอ่ยถาม เพื่อยืนยัน ถึงแม้จะไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะขับรถมาเลยก็ตาม

ก็แค่อยากมั่นใจว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกันต่ออีกซักนิด จนกว่าจะต้องแยกทางกันนั่นแหละ

เมื่อคิดได้เช่นนั้นฝ่ายเขาก็เริ่มทวนย้อนสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้ สิ่งที่พูดคุย อะไรก็ตามที่คาดว่าจะได้พูดออกมา

ถึงจะไม่ได้เหมือนที่คาดไว้ แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย

...แต่ก็น่าอายซะจนอยากจะสั่งสาเกมาดื่มเพิ่ม

แต่ดื่มเยอะไปก็คงไม่ดีนัก

“คงอย่างนั้น”

เขาว่าตอบ ดวงตาสีดำหลุบลงต่ำ ท่าทางดูจะเสียดายเล็กน้อย ก็ถ้าเลือกได้เขาเองก็อยากจะอยู่ต่ออีกซักหน่อย จากนั้นจึงลุกขึ้นเพื่อไปหยิบผ้าพันคอและเสื้อโค้ท

เพราะเครื่องดื่มในเหยือกหมดลงเขาจึงเลือกปล่อยมันทิ้งไว้ที่เดิม ดวงตาสีดำพลันขยับไปสนใจคู่สนทนา ในขณะมือขยับมาเล่นกับต่างหูยาวของตัวเองเบา ๆ

“ให้ฉันเจาะหรอ?”

“...”

โควเซย์ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะว่าตอบ

“อืม เอาตามนั้นแล้วกัน — ฉันจะเจาะให้เอง”

“แต่ฉันไม่เคยเจาะให้คนอื่นมาก่อน ถ้าเบี้ยวหรืออะไรก็อย่าว่ากันล่ะ“

...

คงต้องกลับแล้วสินะ

แต่ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรออกมา

พึ่งจะเริ่มความสัมพันธ์แปลก ๆ นี่ได้ไม่นาน ให้เอ่ยชมเลยเขาคงยังไม่อยากทำเท่าไหร่ อายน่ะ

พลันจะยกสาเกขึ้นดื่มอีกก็ค้นพบว่า... หมดแล้วแฮะ

“อ่า...”

ไม่เหลือในเหยือกเลยซักหยด นี่พวกเขาพูดคุยมานานแค่ไหนกันนะ ?

“ได้หรอ?”

แต่เดิมทีที่เขาไม่เอ่ยเสนอต่างหูก็เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้เจาะหู — แต่ในเมื่อตัวเลือกมาอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าเขาย่อมเลือกสิ่งที่สวมใส่อยู่เป็นประจำ

“ถ้างั้นก็ต่างหู”

เขาว่าตอบ คงได้เวลาเปลี่ยนอันที่ใส่อยู่เป็นประจำแล้วสินะ ว่าแล้วก็ได้แต่คิดว่าควรจะหาต่างหูดีไซน์ประมาณไหน

“ถ้านายใส่ด้วยงั้นก็...ลายแมงมุมหรอ?”

คงจะเข้าน่าดูเลยแฮะ

โควเซย์ยกยิ้มเล็กน้อยให้กับภาพในหัวของตัวเอง

แต่เขาเองก็สนใจเครื่องประดับอยู่บ้าง ดังนั้นระหว่างที่พูดก็คอยครุ่นคิดไปด้วยว่าอะไรกันนะที่จะเหมาะสม ทั้งสองดันแต่งตัวต่างกันขนาดนี้ด้วยสิ...

ของที่พวกคู่รักชอบมีด้วยกัน บ้างก็สลักชื่อกันและกันเอาไว้ ไม่ได้แตกต่างจากตราประทับหรือปลอกคอแสดงความเป็นเจ้าของนัก

ว่าตามตรง เป็นของที่เขาเองก็อยากได้เป็นสิ่งแรก ๆ แต่ยังไม่ทันมีเวลาได้คิดอะไรนักเท่านั้นเอง

“เอาสิ”

“นอกจากงานตามวันปกติฉันก็ไม่มีอะไรทำนักหรอก”

“....อยากได้อะไรดีล่ะ กำไล สร้อย แหวน นาฬิกา?”

ถึงแม้โควเซย์จะไม่ได้ใส่อะไรบ่อยนักนอกจากต่างหู

“...”

“เหอะ”

สิ้นคำกล่าวว่าอนุญาตให้หอมแก้ม โควเซย์ก็ส่งเสียงออกมาเบา ๆ แต่ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจิบเครื่องดื่มในมือให้หมดจอก

ในความเป็นจริงแล้ว เขาทำตัวไม่ถูกนัก ที่กัดไปแม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะความคิดชั่ววูบและความหมั่นไส้ แต่อีกส่วนก็ไม่พ้นเป็นเพราะไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกเช่นไรด้วย มังงะโรแมนติกที่พอจะเคยอ่านมาบ้างก็ไม่เห็นช่วยเลยซักนิด

...

“ของคู่?”

เขาทวนคำพูด

เมื่ออีกฝ่ายผละออก ฝ่ายเขาถึงได้เก็บมือของตัวเองกลับไป มืออีกข้างลูบรอยกัดที่ได้รับมาเบา ๆ

ดวงตาสีดำมองกลับไปหาคนที่ลูบแก้มตัวเอง จะโทษก็ไม่ได้ ดันเป็นฝ่ายเขาที่ทำแบบนั้นไปซะก่อน

“ กัดแก้มอีกข้างซะดีมั้ยเนี่ย ”

โควเซย์บ่นพึมพำ

จะได้แดงมันซะทั้งสองข้าง (.)

แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มอีกครั้ง

“ จะบอกไปตามตรงเลยก็ได้นี่น — หืม ? ”

โควเซย์ชะงักเล็กน้อยเมื่อมือของตนถูกรั้งไว้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดขัดขืน เพียงแค่มองว่าคุณจะทำอะไรเท่านั้น

— ดวงตาสีดำเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่อชายตรงหน้ากดจูบ เพราะฝ่ายเขาแค่ทำตามความคิดชั่ววูบเลยตั้งตัวไม่ทันนักพอได้รับการตอบสนองเช่นนี้

“ ...ทำบ้าอะไร ”

คนผมสามสีเอ่ยปากบ่นเล็กน้อย แต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีสดกลับทรยศเขาเหมือนทุกครา

เพราะแบบนั้นมือถึงได้เอื้อมไปรั้งต้นแขน

ก่อนดึงคุณเข้ามาหา

โควเซย์เอื้อมตัว — กัดคุณลงที่แก้ม

ไม่ได้รุนแรงจนเลือดออก แต่ก็มากพอที่จะสร้างรอย บางทีคุณอาจจะต้องใส่มาสก์ปกปิดมันไปอีกหลายวัน

แล้วเขาก็ถอยออกมา สิ่งที่ตามต่อเป็นเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับสนุกสนานกับสิ่งที่ทำลงไปโดยที่ไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมานัก

“ หึ... ”

คนที่ทนเขาได้คงจะมีแต่คุณจริง ๆ นั่นแหละ (.)

โควเซย์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อสิ้นประโยคสุดท้าย นัยน์ตาสีดำจ้องค้างไม่ขยับไปไหน

“ เชิญชวนหรอ ? ”

เขาเอ่ยถามอย่างไม่คิด ยิ่งอีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อยิ่งทำให้ฝ่ายเขาไม่เข้าใจ — แต่ก็พอเดาได้อยู่บ้างว่าเป็นผลพวงจากแอลกอฮอล์

เพราะเขาเองที่เอ่ยเช่นนั้นไปก็เป็นผลจากสิ่งเดียวกัน

แต่ก็นะ ยังไงซะในตอนนี้โควเซย์ก็ไม่เหลือเหตุผลในการรั้งตัวเองเอาไว้แล้ว และยิ่งมีฤทธิ์เหล้าก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

จะโดนใครเกลียดก็ช่าง แค่คุณชอบก็พอแล้วล่ะ

โควเซย์พ่นลมหายใจอย่างอารมณ์ดี ปลายนิ้วกำลังจะเอื้อมไปหยิบจอกเหล้าอีกครั้งก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนกำลังอยู่ระหว่างการเล่นเกม

“ ... ยังอยากถามคำถามอะไรนั่นอยู่มั้ย ? ”

คนผมสามสีเอ่ยถาม ไม่มีความคิดจะขยับออกจากที่ที่พึ่งย้ายมาเท่าไหร่

เพราะถึงแม้เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม แต่การคิดว่าอีกฝ่ายเคยมีความรู้สึกหรือประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีนัก

ไอ้เขาก็ดันเป็นคนขี้หวงซะด้วยสิ โดยเฉพาะสิ่งที่เป็นของตัวเองน่ะ

“ หึ ก็ไม่แปลกใจ ”

เขาเอ่ยตอบกับคำพูดสุดท้ายของคุณ ก็แม้แต่ตัวโควเซย์ในตอนแรกเองยังไม่ชอบคุณนักเลย

( ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบใครเลยอยู่แล้วก็ตาม )

เอาเถอะ ตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ (.)

“ ...รู้แล้ว ฉันจะไปไหนได้กันเล่า ”

“ ถ้าอยากเห็นหน้าก็แค่โทรมา ฉันไปหานายได้อยู่แล้ว ”

ยังไงก็ไม่ได้อยู่ไกลอะไร แค่เจอหน้าใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก — และฝ่ายเขาเองก็คงอยากจะเห็นคุณไม่ได้ต่างนัก

ก็นะ ตราบใดที่ไม่ใช่เวลาทำงาน

โควเซย์นึกขำเมื่อได้รับคำตอบ คนอะไรสนใจแต่แมลงจนละเลยมนุษย์ด้วยกันเอง

แต่การที่ได้รับรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่มีความสัมพันธ์เช่นนี้กับอีกฝ่าย ก็รู้สึกดีไม่น้อย

แม้จะเขินอายนิดหน่อย แต่โควเซย์ไม่ได้ดูจะหลบสายตาหรือสับสนเหมือนก่อนหน้า

ยังไงซะคำว่า‘ปกติ’ก็ดูเป็นสิ่งที่ยากที่จะกะเกณฑ์สำหรับคนอย่างเขาล่ะนะ

“ ... “

“ แต่จะว่าไป อายุตั้ง 40 กว่าแล้ว ไม่มีประสบการณ์ซักหน่อยเลยรึไง ? ”

เอ่ยถามต่อ ทั้งต้องการหยอกล้อและสงสัย แน่นอนว่าเขาพอจะทราบอยู่ว่าคุณเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากในเรื่องนี้ แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้อยู่เล็กน้อยล่ะนะ

เมื่อมือทั้งสองขยับออกจากศีรษะของคนอายุมากกว่าเรียบร้อยแล้ว จึงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“ น่ารักดีแฮะ ”

เขาเอ่ยพึมพำ แต่ในระยะอันใกล้ชิด แน่นอนว่าคุณคงได้ยินอย่างชัดเจน

แต่ไม่ใส่ใจนัก จึงว่าต่อ

“ ยังไงนายก็ไม่มีทางไปไหน ใช่มั้ย ? ”

“ จะอยู่กับฉัน สนใจฉัน แล้วก็เป็นของฉันคนเดียว ”

“ เท่านั้นก็พอ ”

ตรงข้ามกับคำพูดที่ฟังดูยึดติด น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนโยนไม่น้อย

โควเซย์กระพริบตาปริบ

“ อย่างที่บอกไป ...แค่นายเป็นของฉันก็พอแล้ว “

“ เพราะงั้นก็เป็นแบบนี้ไปก่อนนั่นแหละ ”

ยังไงเสียก็เป็นเรื่องที่ไม่คุ้นเคยนัก และรีบร้อนไปก็เกรงว่าจะไม่ได้อะไรขึ้นมา

อีกอย่าง ถ้าได้เวลาปรับตัวมากขึ้นอีกหน่อยก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำตัวอย่างไร

มือข้างหนึ่งละออก อีกข้างช่วยพยายามจัดผมให้นิดหน่อยเมื่อเห็นว่าตนทำมันยุ่งเหยิงแค่ไหน

โควเซย์กรอกตาไปมาเพื่อคิดคำพูดสุดท้าย มือทั้งสองแม้จะไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่งแต่ก็หยุดลูบไปมาแล้ว

“ ...นายอยากให้เราคบกันรึเปล่าล่ะ ? ”

หายไปในวินาทีที่คุณเอ่ยตกลงจะเป็นของเขาแล้ว

เพราะมันคือความกลัวที่จะให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิต กลัวความยึดติดที่มากเกินไปของตัวเอง

แต่ในเมื่อตกลงเป็นของเขาไปแล้ว เขาก็ทำได้เพียงรับผิดชอบให้ดีที่สุดและหวังว่าชีวิตที่เขาฝากวางไว้บนบ่าของคุณจะไม่หนักหนาจนเกินไป

“ ฉันเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกนี้ อา... ”

แล้วยังไงต่อ การคบกันมันจะต่างกับตอนนี้มากน้อยแค่ไหน

อืม จะว่าไม่อยากขยับความสัมพันธ์ก็ไม่เชิง

ถ้ามีคำนิยามอะไรนั่นก็คงจะง่ายดายกว่าถ้าต้องการแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนอื่น

แต่พอเอาเข้าจริง ตัวเขาเองก็ค่อนข้างพอใจความสัมพันธ์ในตอนนี้

จะว่ายังไงดีล่ะ

“ สำหรับฉัน... ยังไงก็ได้ล่ะมั้ง ? ”

“ ไม่รู้สิ เรื่องคำนิยามหรือสถานะอะไรนั่น แค่นายเป็นของฉันก็พอแล้ว ”

ทั้งความไม่พร้อม ความลังเล และความกังวล พวกมันเกือบทั้งหมด

โควเซย์กระพริบตาปริบ มองท่าทางออดอ้อนของชายตรงหน้า เป็นสิ่งที่แม้จะเคยเห็นมาแล้วแต่ก็ยังไม่เคยชินมากนัก

แต่ว่า น่ารักชะมัด

ไม่ได้คิดอะไรมากมาย มืออีกข้างที่สัมผัสอกซ้ายจนถึงเมื่อครู่ย้ายตำแหน่งขึ้นมาลูบหัว

นิ้วมือสางไปกับเส้นผมนุ่มของคนอายุมากกว่า มืออีกข้างก็ยังคงอยู่ตำแหน่งเดิม เขาเล่นหัวผู้ใหญ่อย่างสนุกมือเลยล่ะ (.)

ในขณะนั้นจึงพิจารณาไปพลางว่าควรจะเอายังไงต่อดี

ก่อนจะชะงักไป

รอยยิ้มที่เคยมีตกลงกลายเป็นความฉงน โควเซย์เอ่ยถามด้วยความไม่คุ้นเคย

“ ... แปลว่าเราคบกันแล้วรึเปล่า ? ”

เพราะถึงจะรับรู้ถึงการครอบครองและความเป็นเจ้าของนี่เป็นอย่างดี — แต่ไอ้เรื่องความสัมพันธ์โรแมนติกอะไรนั่น

มันยังไงกันล่ะ

“ นายเองก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวด้วย ”

เขาไม่ใส่ใจถ้อยคำกวนประสาทของคุณมากนักในตอนนี้ ( แต่ถ้ามีมาอีกอาจจะเป็นอีกเรื่อง )

โควเซย์ถอนหายใจเบา ๆ

ไม่ได้ถอยหนีหรือขยับเข้าใกล้ มือข้างที่ว่างอยู่เพียงสัมผัสกรอบใบหน้าของคุณอย่างเบามือ นิ้วโป้งลูบไปมา ในขณะที่ดวงตาสีดำข้างที่ยังมองเห็นกวาดมอง‘ของของเขา’อย่างพึงพอใจ

มืออีกข้างที่สัมผัสอกเองก็ยังคงอยู่ตำแหน่งเดิมไม่ไปไหน