ส่วนนี่ก็นั่งกินข้าวผัดไข่แบบไม่ช้าหรือเร็วมาก เทียบกับคนตรงหน้าแล้ว มันก็ต่างกันจนน่าเกาหัว
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธคำที่อีกฝ่ายยื่นมาด้วยสายตาที่เป็นประกาย ...แต่พอเคี้ยวข้าวผัดที่มีรสจัดกว่าจานของตนแล้วก็นึกขึ้นได้ ว่าเขาพึ่งกินช้อนเดียวกับคนที่เขารักไป
วินเซนต์หยิบทิชชูมาเช็ดปากเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะตักข้าวผัดไข่ขึ้นมายื่นให้ทางนั้นบ้าง
"อา คุณเอวาลองกินไหมครับ?"
Event 03 : กีฬาท้าชน
#TWD_Sportdays
รายละเอียด : bit.ly/TWDSportdays
"เอาสิครับ"
ตกลงไปด้วยความอยากนั่งกินข้าวด้วยกันนาน ๆ -ใบหน้าของเขาที่พยายามจริงจังในขณะที่แก้มโดนบีบคงดูตลกไม่น้อย
...ไม่นาน พวกเขาก็รับจานข้าวผัดมา ก่อนจะไปที่โต๊ะ ซึ่งแน่นอนว่าของคุณเอวามากกว่าเขาหลายเท่า
ใครมาเห็นคงแปลกใจว่าอีกฝ่ายกินขนาดนั้นได้ยังไง แต่วินเซนต์ก็ชินกับภาพที่คาดไม่ถึงนี่แล้ว
ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ดีด้วย ยิ่งกินเยอะก็จะยิ่งมีแรงไปต่อในช่วงบ่ายล่ะนะ
(เมื่อมีคนสงสัยว่านายวินหน้าเหมือนน้องสาวแค่ไหน คำตอบที่ได้อาจจะชวนใจสั่นมากกว่าที่คิด
ผปค.ขุดกาวเก่ามาลงค่ะ ดูแล้ว การบ้านวิชาปรุงยาน่าจะได้ส่ง 1 ชั่วโมงก่อนเดดไลน์ 💪)
ถ้าวันหลังเขารู้ความหมายนั่นเข้า คงไม่พ้นการมองหน้าอีกฝ่ายไม่ติดเพราะอายจนทำหน้านิ่งแบบทุกทีไม่ได้
"เอาน่ะ คุณเอวากินหมดทันอยู่แล้ว"
ให้กำลังใจ (?) แล้วก็เดินทางไปโรงอาหารด้วยกันในสภาพที่อีกฝ่ายเกาะหลังอยู่ ระหว่างทางก็มีคนบางส่วนหันมามองพวกเขาบ้าง แต่วินเซนต์ไม่ใส่ใจกับมันนัก
เมื่อถึงที่หมายก็พบว่าคนยังไม่น้อยลงนัก ยังดีที่มันหาโต๊ะได้ง่ายอยู่
"-คุณเอวาว่าจะกินอะไรดีล่ะครับ?"
"อ๋า..."
เดี๋ยวว่าง ๆ ไปอ่านข้อมูลของมันคงไม่เสียหาย -ดูเจ้าพวกนี้แล้วรู้เลยว่าถูกเลี้ยงไว้อย่างดีแน่ ๆ สภาพดีกันทั้งพุ่มแบบนี้
เดิมทีวินเซนต์ไม่ได้สนใจในเรื่องดอกไม้นัก แต่บางทีเขาก็อยากจะค้นคว้าเกี่ยวกับมัน แน่นอนว่าแรงปลุกใจนั้นคือแฟรี่แห่งพืชตรงหน้า
"ถ้างั้น... เราไปโรงอาหารด้วยกันไหมล่ะครับ คุณเอวายังไม่ได้ซื้ออะไรใช่ไหม?"
จากนั้นก็เริ่มเป็นบทเรียนสั้น ๆ ที่สอนวิธีถือกล้องนิ่ง ๆ วิธีกดที่หน้าจอเพื่อไม่ให้เป้าหมายมันเบลอ และวิธีหามุมที่ถ่ายแล้วจะดูโอเคมากที่สุด
ผ่านไปสักพักก็ได้ภาพที่ไม่เบลอออกมา ทางนั้นเป็นคนเรียนรู้ไวอยู่แล้วนี่นะ
"...จะว่าไป ดอกไม้พวกนี้คือดอกอะไรนะครับ?"
ดูแล้วก็เป็นดอกไม้ที่มีทรงระฆังชนิดหนึ่ง แต่เขาก็มีความรู้ด้านนี้น้อย ถ้าจะให้บอกชื่อก็บอกไม่ได้
ไม่ว่าจะโดนกอดกี่ครั้ง เขาก็ตั้งตัวกับมันไม่ได้สักที- สุดท้ายก็ลูบหลังอีกฝ่ายระหว่างที่ฟังคำอธิบายไป
เมื่อเห็นภาพที่...เบลอใช้ได้ในจอ เขาก็พอจะรู้ว่าปัญหามาจากอะไร
"ไม่เป็นไรหรอกครับ เท่านี้ก็อิ่มแล้ว"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ประหม่าจนหลบถุงไว้ด้านหลัง -ตั้งใจว่าจะวางตัวดี ๆ เพื่อที่ทางนั้นจะไม่ต้องกังวลอะไร แต่ก็ล้มเหลวจนได้
"-ยังไงก็เปิดกล้องอีกทีสิครับ เดี๋ยวผมช่วยชี้ให้ว่าต้องทำอะไร"
ช่วงพักเที่ยงนั้น วินเซนต์ว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศ ไปกินแซนด์วิชอย่างสงบ ๆ ที่สวนพฤกษศาสตร์
และเขาคาดไม่ถึงว่าจะเจอกับคนที่คุ้นเคยเหมือนกัน
"คุณเอวา?"
ถ้าให้เดา แฟรี่ที่ดูหัวหมุนกับโทรศัพท์ในมือน่าจะพยายามถ่ายภาพหรืออัดวิดีโออยู่
"จะถ่ายภาพหรอครับ? มีอะไรให้ผมช่วยไหม?"
ดูใจดีผิดปกติ จนถ้าคนรู้จักคนอื่นมาเห็นคงถามว่านี่ใคร -แต่มันก็เพราะคุณเอวาเขาเป็นกรณีพิเศษนี่นะ
Event 02 : แฮปปี้บีนส์เดย์
#TWD_Happybeans
รายละเอียด : bit.ly/TWDHappybeans
ลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรม : bit.ly/TWDHappybeansT
#TWDclass01
สำหรับการบ้านวิชาประวัติศาสตร์ วินเซนต์ได้สัมภาษณ์เพื่อนร่วมชั้นกับเพื่อนร่วมหอบางส่วนไป
ที่ทำแบบนี้ ก็เพื่อดูว่าสุดท้ายแล้วคำตอบของใครจะเขียนออกมาได้ดีที่สุด และถ้ามีเนื้อหาที่คล้ายกัน เขาก็จะได้เอามันมาขยายเพิ่มเติมในส่วนหลักได้
ซึ่งล่าสุดในห้องนอนของหออิกนีไฮด์ วินเซนต์ก็พิมพ์ฉบับร่างเสร็จสักที ต่อไปก็เหลือแค่เขียนจริง ...แต่ก่อนจะเริ่ม เขาว่าเขาควรเอาเจ้านี่ลงจากไหล่ก่อน
[Vincent G.]
ถ้าผ่านทางกันก็เชิญเลย แค่อย่าเสียงดังหรือขยับตัวเร็วไป ไม่งั้นเจ้านี่จะลอยหนี
"อา เดี๋ยวฉันต้องไปทำความสะอาดต่ออีก"
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างโอเค วินเซนต์ก็ลุกขึ้นมา แต่ก่อนจะกลับเขาก็หันมาหาอีกฝ่าย
"ยังไงก็ขอให้เธอมีคืนที่ดี และก็ขอให้ปีนี้ผ่านไปได้แบบราบรื่นล่ะ โดโรเรล"
...แม้ว่าตนนี่แหละที่เป็นตัวการปัญหาที่มารบกวนรุ่นน้องคนนี้ วินเซนต์ก็ยังอยากจะพูดสิ่งที่สมในฐานะรุ่นพี่ก่อนจะเดินออกไปจริง ๆ
(ไหน ๆ ก็จะจบโรลแล้ว ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ 🤝)
#TWD_Halloween
/เหตุการณ์ก่อนเก็บบูธ
“ เอ้า! ทุกคน!! “
” ชีสสสสสสสสสส~~ “
[Special Event]
15.11
19.00 น. - 22.00 น.
วันนี้ที่บริเวณท่าเรือเกาะแห่งปราชญ์มีเทศกาลประจำปี ชาวบ้านมากมายออกมาลอยโคมขอพร นักเรียนไนท์เรเวนส่วนนึงก็ออกมาลอยโคมขอพรเช่นกัน
สามารถซื้อโคมได้ตามร้านค้าบริเวณท่าเรือ
[Vincent G.]
อาจารย์บอกแบบนี้ขนาดมาตรฐานแล้ว แต่ฉันว่าเจ้านี่ใหญ่กว่านั้น
#TWDmagicame
#TWDclass01
[Vincent G.]
วัน ๆ เอาแต่นั่งเหม่อกับนอน ไม่เหมือนกันสักนิด
(จริง ๆ แล้วนิสัยคล้ายกันมาก แต่นายวินแกแค่ไม่อยากยอมรับความจริงว่าสภาพของตัวเองที่ไม่มีภาระอะไรจะเอื่อยเฉื่อยได้ขนาดนี้)
"หืม?"
รู้ตัวอีกทีก็เสร็จแล้ว พอลองดูเวลาก็พบว่ามันผ่านมา 10 นาทีได้ -ไวเกินคาด
เมื่อรับกระจกมาดู วินเซนต์ก็ประหลาดใจกับฝีมือของอีกฝ่าย จนสิ่งที่คิดในใจหลุดปากออกมา
"...นี่สินะมืออาชีพ"
ถ้าเป็นเขาแต่งในระดับนี้ 10 นาทีก็ไม่พอ -นั่นเป็นเพราะมือเขาชอบสั่น ทำให้บางทีมันเบี้ยวจนต้องเริ่มใหม่
วินเซนต์เดินไปหาอีกฝ่าย แต่ก่อนจะนั่งลงเขาก็นำลูกอมกำหนึ่งออกมาวางไว้แถวนั้น
"-ยังไงก็รับนี่ไปสิ ถือเป็นค่าตอบแทน"
พูดจบก็นั่งลงพร้อมหลับตาตามที่ตนตรงหน้าบอก
ในเทศกาลนี้ เขาได้ของหวานมามากจนกินได้หลายวันอยู่แล้ว ถ้าแบ่งให้คนอื่นไปสักกำสองกำก็ไม่มีปัญหาอะไร นอกจากนี้มันยังเป็นค่าเสียหายสำหรับเรื่องก่อนหน้าด้วยล่ะนะ
"เข้าใจแล้ว เธอเองก็ด้วย ถ้ามีปัญหาอะไรที่ฉันช่วยได้ก็มาบอกกันได้เสมอ"
เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายจัดการกับปัญหาต่าง ๆ ได้ดีกว่ากันแน่ ๆ แต่วินเซนต์ก็ยังพูดสิ่งที่สมฐานะรุ่นพี่ไป
แต่เขาก็หมายความอย่างที่ว่าจริง ๆ แม้หลังจากนี้พวกเขาอาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ตาม
"ฉันต้องขอตัวไปก่อน... ยังไงก็ขอให้มีคืนที่ดี และขอให้ปีนี้ผ่านไปได้แบบราบรื่นล่ะ ลิเวียน"
ว่าแล้วเขาก็ตรวจดูว่าตนลืมอะไรไว้ไหมก่อนจะกลับ
เป็นรุ่นน้องจากหอพอมอย่างที่เดาไว้จริงด้วย ถ้าตัวเขาตอนปี 1 มาเห็นตัวเองในตอนนี้คงจะผิดหวังน่าดู อุตส่าห์ตั้งมั่นไว้ว่าจะกลายเป็นรุ่นพี่ที่น่านับถือทั้งที
"ขอบใจ... แต่จะดีหรอ? เดี๋ยวเธอต้องไปทำอะไรต่อหรือเปล่า?"
เขาพูดออกมาด้วยความเกรงใจระหว่างที่เช็ดหน้า แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปตรง ๆ ทางนั้นเสนอมาแล้วทั้งที
ถึงเอาเข้าจริงเขาจะปล่อยหน้าสดไปเลยก็ได้ ไม่ได้ทำงานอยู่ฝ่ายที่ต้องพบปะผู้คนนี่นะ
#TWD_Halloween
“นี่…มาเล่นกันเถอะน้า…”
“บู!”
(ลงย้อนหลังฮาโลวีส ผีน้อยตัวนี้แหละที่ไปวิ่งไล่จั๊มสแกร์ชาวบ้านในบูธหออิก—)
#TWD_Halloween
"..เห้อ..ป ไปกันได้สักที.."
“ถึงจะส- เสียดายที่แต่งมาขนาดนี้ก็เถอะ”
“แต่.. ไม่ไหวล่ะ.. ฮื่อ//////”
(ย้อนหลังแบบตะโก๊น)
วินเซนต์ได้ยินมาว่าลิเวียนอยู่ปี 2 ก็จริง แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีวันที่ตนถูกหัวหน้าหอเรียกว่ารุ่นพี่ แถมใจกว้างแบบที่เทียบกันไม่ติดอีก -คิดแล้วก็เก็บลูกอมในมือกลับไป
"จะว่าไป นี่ฉันรบกวนเวลางานของเธอหรือเปล่า?"
ดู ๆ แล้วนี่น่าจะเป็นเวลาพักของอีกฝ่าย แต่ก็ถามไว้ก่อนเพื่อความแน่ใจ เพราะถ้าใช่ขึ้นมาก็จะรู้สึกผิดอยู่ล่ะนะ
...เอาเข้าจริงเขาเองก็หยุดทำความสะอาดเพื่อไล่ตามผ้านี่มาได้สักพักแล้ว
วินเซนต์ก็แปลกใจกับทักษะการแต่งหน้าของอีกฝ่ายมาก มันต่างกับเขาที่มือสั่นตอนแต่งจนเสียเวลาไปสุด ๆ
"ส่วนฉันวินเซนต์ ปี 3 จากหออิกนีไฮด์ -ขอบคุณนะลิเวียน"
ดูแล้วก็เหมือนที่แต่งไว้ตอนแรกไม่มีผิด นี่สินะมืออาชีพ
"อา ใช่ รับนี่ไปสิ ถือว่าเป็นค่าตอบแทน... และก็ค่าเสียหายจากเรื่องเมื่อกี้ด้วย"
ว่าแล้วก็ค้นดูของในกระเป๋า ก่อนจะยื่นลูกอมที่เขาได้จากแต่ละกิจกรรมกับที่ซื้อไว้ออกมาประมาณกำหนึ่ง
"เอ๊ะ?? อา... อืม"
แม้จะสับสนว่าอีกฝ่ายจะพาไปไหน วินเซนต์ก็ตกลงไป ยังไงทางนั้นก็เป็นผู้เสียหายอยู่แล้ว ถ้าปฏิเสธก็ไม่สมควรเท่าไหร่
-แต่เขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าอีกฝ่ายจะแต่งหน้าให้
"นี่ จริง ๆ เธอไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวไปล้างออกก็พอแล้ว..."
พูดออกมาด้วยความเกรงใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่มุ่งมั่นของคนตรงหน้าแล้วเสียงเขาก็ค่อยลงเรื่อย ๆ จนเงียบลง และยอมรับชะตากรรมของตนในที่สุด
นอกชื่อและหน้าที่พอจะจำได้ วินเซนต์ก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับหัวหน้าและรองของหออื่นนัก
ดังนั้นถ้าวันก่อนเขาไม่ได้เห็นอีกฝ่ายตอนไปทำกิจกรรมที่หอสมุด เขาจะไม่รู้เลยว่านี่คือใคร สีผมมันต่างจากที่จำไว้นี่นะ
"อีกเดี๋ยวก็ หายเหนื่อยแล้ว- ไม่ต้องห่วง"
หยิบทิชชูมาเช็ดเหงื่อแล้วเห็นว่าเครื่องสำอางติดมาด้วย -ลืมไปสนิทเลยว่าแต่งไว้
"พอดีผ้าคลุมฉันมันลอยไปไหนมาไหนไม่หยุดสักที ...จนสุดท้ายก็มาลงที่เธอนี่แหละ"
"-อา ต้องขอรบกวนด้วย"
ส่วนตัววินเซนต์จะไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเขายังไง -แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอมาแบบนั้น แถมเดินนำไปก่อนแล้ว เขาก็ไม่ปฏิเสธ
เขามีน้ำยาล้างเครื่องสำอางก็จริง แต่ไม่ได้พกติดตัวไว้ ถ้าจะใช้นี่ต้องกลับไปที่หอเลยล่ะนะ
"จะว่าไป เธอชื่ออะไรนะ? ฉันวินเซนต์... อยู่ปี 3 ขอฝากตัวด้วย"
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ระหว่างทางเขาก็แนะนำตัวสั้น ๆ ไปด้วยเลย
#TWD_Halloween
"Oh~, Did you wake me up?"
.
.
"Haha.. Welcome to my nightmare"
"I think you're going to like it, My Dear."
เห็นชุดมาตั้งแต่ไกล เขาก็เดาไว้แล้วว่านี่คนจากหอพอมฟิโอเร่แน่ ๆ
แต่พอมาถึงแล้วมองดูดี ๆ วินเซนต์ก็หน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ตกที่ไหนไม่ตก ดันมาตกใส่หัวหน้าหอเนี่ยนะ-
"ขอโทษที่- ตะโกน- ไปแบบนั้น"
ระหว่างที่เขาพูดทั้ง ๆ ที่ตนหายใจหนักจากความเหนื่อยอยู่ เขาก็หยิบผ้าคลุมของตัวเองออก โดยระวังไม่ให้มันไปกระทบเสื้อผ้าหน้าผมของอีกฝ่าย
"...เธอเป็นอะไรไหม?"