(CVนายเบลซ)

(ได้เลยค่า ถ้าอยากนัดโรลก็ได้เช่นกันนะคะ ทางนี้พ้อมมาก อิ__อิ)

“เอาสิคะ”

เสียงหัวเราะแผ่วดังคลอออกมา, นอกจากปั้นดวงดาวแล้วหล่อนยังปั้นพระจันทร์ให้เป็นของคู่กันอีกด้วยก่อนที่จะจับมันไว้พลางเผยยิ้มออกมาให้เห็นราวกับว่าเจ้าตัวดูถูกใจอยู่พอตัว

“ฟังดูน่าสนุกดีค่ะ ฉันชอบความคิดนี้นะ”

“แต่ว่า..ถ้าให้ปั้นเป็นรูปอื่นด้วยฉันอาจจะไม่ชำนาญเท่าไหร่นะ คงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะ”

เอสเตลลาตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายพูดพลางมองท่าทีนั้นไปด้วยในระหว่างที่มือก็ยังคงสาละวนอยู่กับหิมะชิ้นเล็กของตัวเองไปพลาง

เธอมองตามมือของคุณที่ตอนนี้บีบมันให้เป็นรูปทรงรีเล็ก ๆ อย่างฉงนและคำตอบนั่นก็ทำเอาสาวเจ้ายกคิ้วขึ้นเมื่อได้รับคำตอบ

“เรื่องราว..?” เธอทวนคำก่อนที่จะตั้งใจคิดตามที่คุณพูดออกมา ครอบครัว ? มนุษย์หิมะ ? สัตว์หลาย ๆ ตัว ..?

ฟังแล้วก็ให้ความรู้สึกที่น่ารักดี

(+)

“แต่ว่าถ้าหากไม่ได้เป็นรูมเมท คุณก็สามารถทักทายฉันได้ตลอดเลยนะคะ”

ดวงตาหล่อนโค้งปิดก่อนที่จะขยิบตาส่งไปให้อย่างหยอกล้อกับคู่สนทนาตรงหน้า

“เพราะฉันเองก็ชอบคุยกับคนที่คุยสนุกแบบคุณมินนี่เหมือนกันค่ะ”

อาเร้ะ..

คล้ายกับว่าพอถามออกไปกลายเป็นว่าเหมือนหล่อนได้เห็นเจ้าหนูมินนี่ไปเสียแทน—คำตอบก็คงพ้นคำว่าไม่รู้งั้นสินะ เธอยกมือขึ้นป้องปากอมยิ้มขำน้อย ๆ

“คุณมินนี่ต้องทำได้แน่นอนค่ะ บางทีของแบบนี้สัญชาตญาณอาจจะนำขึ้นมาก็ได้นะคะ เหมือนแบบว่า..ตอนที่กำลังล่าเหยื่อ” เธอแตะคางคล้ายครุ่นคิดเป็นตุเป็นตะ “ฮะฮะ นั่นสินะคะ ถ้าได้คุณมินนี่เป็นรูมเมทคงสนุกมากแน่ ๆ”

(+)

พอเห็นท่าทางดีใจของสาวเจ้าก็ทำเอาหล่อนเผลอหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู, พอเห็นท่าทางเริงร่านั่นก็พลอยทำเอารู้สึกดีขึ้นมาด้วย

“ได้สิคะ ถ้าแบบนั้น..อืม ขอแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อได้มั้ยคะ จะได้ติดต่อด้วยกันได้ง่าย ๆ น่ะ” เธอควานหยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าขึ้นมา “ถ้าคุณมิเรล่าอยากได้เพื่อนคุย ทักฉันมาได้ตลอดเลยนะคะ”

“ฉันเป็นคนชอบกินค่ะ ถ้าหากคุณอยากได้เพื่อนเข้าไปด้านในนั้นฉันยินดีนะ ไม่รบกวนเลยค่ะ”

เอสเตลลาเลือกที่จะพูดออกไปไม่ให้หญิงสาวตรงหน้ารู้สึกกังวล, หล่อนเอ่ยพร้อมกับระบายยิ้มน้อย ๆ ส่งไปให้ ก่อนที่เสียงใสนั้นจะเอ่ยทวนพึมพำในคำพูดของเธอ

เจ้าตัวพยักหน้าอีกครั้งเพื่อยืนยันคำตอบ

“ใช่ค่ะ เป็น - เพื่อน”

(+)

นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองหล่อนเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะยิ้มโค้งปิดไปให้เป็นเชิงขอบคุณ, เธอใช้เวลาเพียงไม่นานก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์

”คิดว่าคงอีกสักพักเลย..งั้นกินอันนี้กันก่อนเถอะค่ะ“

เอสเตลลาหยิบส้อมขึ้นมาก่อนที่จะกดจิ้มไปทางซาชิมิที่หล่อนสั่ง, กดจิ้มน้ำจิ้มแล้วเอาเข้าปาก มือยกขึ้นมาบังเหนือริมฝีปากอย่างเคยชินเวลาทานอะไรกับคนอื่น

อื้อ..

อร่อยจัง

”ถูกปากมั้ยคะ?“

(จบแล้วววว 🥺🥺🥺 ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ! คุณริสน่ารักมาก ๆๆๆ ไว้จะมาทักทายอีกแน่นอนค่ะ 💜💜💜)

เอสเตลลากดเบอร์โทรศัพท์ของคุณก่อนที่จะเมมบันทึกไว้, เธออมยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่จะหยัดกายลุกขึ้นหลังจากที่เก็บข้าวของตัวเองเสร็จเรียบร้อย

”ได้เลยค่ะ ทางนั้นก็ด้วยนะคะ“ หล่อนขยิบตา ”ถ้าหากเหงาหรืออยากได้เพื่อนไปกินข้าวด้วย.. ไม่ก็ถ้าหากอยากได้เพื่อนเดินเล่น ส่งข้อความมาได้ตลอดเลยนะคะ“

”ไว้เจอกันค่ะ คุณริส“

แม้มันจะมืดไปสักหน่อยก็เถอะ, หล่อนผงกหัวหงึกสองสามที พวกแมวน้ำในตอนนี้เหมือนกำลังจะพักผ่อนอยู่ พอเห็นแบบนั้นแววตาประกายก็ปรากฎขึ้น นึกเอ็นดูสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่น่ารักตรงหน้าเหลือเกิน

“พวกเขาดูผ่อนคลายดีนะคะ”

เอสเตลลาเผยยิ้มออกมา, ก่อนหน้างานชุมพอตัวจึงทำให้ใช้เวลาว่างมากสุดก็คงเป็นอ่านหนังสือเล่มโปรดสักเล่มแม้ว่าอ่านได้เพียงครึ่งเล่มก็เถอะ

“ร้านอยู่ตรงตรอกลึกเข้าไปอีกนิดค่ะ ตรงนั้นมีของเยอะเลย” เรียกได้ว่าวันนั้นเธอดันบังเอิญหลงเข้าไปคงจะเหมาะกับคำนี้ซะกว่า ทว่ายังไม่ทันพูดจบดีเสียงเรียกก็สะกิดให้เธอหันไปมองตาม

อ๊ะ——
น่ารักจัง

(+)

”นั่นก็จริงค่ะ“ เอสเตลลาผงกหัวเป็นเชิงเห็นด้วย, หิมะที่นี่แทบจะตกตลอดจนบางทีถ้าหากเผลอคงแข็งตายก็เป็นไปได้—หล่อนนิ่งไปเล็กน้อยสำหรับคำถามก่อนที่จะตอบทันทีอย่างไม่ต้องคิด “สนุกค่ะ”

“แล้ว…“ เธอเว้นจังหวะ ”ทำรูปเทพธิดาสนุกมั้ยคะ“

(คุณดรุกน่าร้าก 😋 เดี๋ยวไว้เค้ามาเสิร์ฟอีก-)

(เดี๋ยวขอไปคลุกเสิร์ฟให้เจ้าหนูมินนี่ก่อนน้า 🏃‍♀️)

สองแขนขยับไพล่หลังอย่างเคยตัวพร้อมกับดวงตาที่โค้งปิดไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมอบไปให้คุณ

“ไม่รบกวนเลยค่ะ กลับกันแล้วได้มีเพื่อนเดินคุยไปด้วยคงรู้สึกสนุกมากกว่า” เธอหัวเราะแผ่วเบา “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ คุณมาริซอล”

หลังจากเอ่ยแนะนำตัวเสร็จสาวเจ้าก็เดินไปอยู่ที่ด้านข้าง จังหวะที่เดินไม่ได้รีบร้อน เธอก้าวไปอย่างช้า ๆ

“คุณมาริซอลได้ลองไปที่ไหนบ้างยังคะในอลาสก้า”

สองแขนของเอสเตลลาไพล่ไว้ที่ข้างหลัง, หล่อนขยับยิ้มน้อย ๆ จากนั้นก็พยักหน้าในขณะที่มองคุณด้วยท่าทางที่ดูเอ็นดู

“ค่ะ ฉันเองก็เป็นผู้ร่วมรายการ” เธอยื่นมือไปหาตรงด้านหน้าอีกฝ่าย “เอสเตลลาค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ”

สายตาสำรวจคนตรงหน้าไปพลางก่อนที่ศีรษะจะเอียงเล็กน้อย

“แล้ว—นั่นกำลังดูแผนที่อยู่เหรอคะ..?”

“เอ๋..?”

ดวงตากระพริบน้อย ๆ เมื่อเพื่อนสาวเปลี่ยนขึ้นมา, หรือว่าหล่อนแสดงท่าทางแปลก ๆ ออกไปงั้นหรือ—? แต่ว่ายังไงก็เถอะ นี่ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี

สองมือของเอสเตลลาประกบเข้าหากันพร้อมรอยยิ้มกว้างและดวงตาที่หยีลง

“วิเศษไปเลย ~ ถ้างั้นเอาปูอลาสก้า ซุปครีมหอยลายแล้วก็..ปลาค็อดดำหมักซีอิ้ว”

(เตรียมปั้นก้อนคุณโมเน่อีกก้อนแล้วค่ะ 😋)

เธอหย่อนกายลงนั่ง, วางกระเป๋าลงให้เรียบร้อยจากนั้นก็เปรยถึงหัวข้อก่อนหน้าขึ้นมา

“ถ้าแบบนั้นฉันขอช่องทางติดต่อคุณโมเน่หน่อยได้มั้ยคะ เผื่อพูดคุยกันผ่านทางเมล..หรือไม่ก็บางทีนัดเจอกัน?“

เรียวนิ้วยาวเคาะเบา ๆ แต่ไม่ได้ให้เกิดเสียง จากนั้นก็แหงนหน้ามองพนักงานแล้วส่งรอยยิ้มเล็ก ๆ ปล่อยให้หญิงสาวจัดการกับออเดอร์ที่สั่งโดยที่ไม่ลืมสั่งเพิ่มของตัวเอง

”แล้วก็—ขอคุกกี้ช็อกชิพจำนวนสี่ชิ้นด้วยนะคะ“

หล่อนเป็นคนชอบกินหวานมาก..และบางทีออกจะดูหวานเกินไปเสียด้วยสิ เธอหันหน้าไปหาสาวเจ้าข้างกาย

“งั้นคราวหน้าขอฉันลอกเมนูของคุณโมเน่หน่อยนะ”

เธอพยักหน้าสองสามทีจากนั้นก็ไปนั่งตรงที่ว่านั่น, ท่าทางคล่องแคล่วของโมเน่ทำเอาอดคิดไม่ได้ว่านี่คือหล่อนยามปรกติงั้นหรือ ดูพลังงานล้นเหลือดีจัง

“ขอบคุณนะคะ”

(+)

มีเพียงแวบนึงที่เธอเผลอคิดว่าหญิงสาวผมบลอนด์นี่เหมือนนักข่าวภาคสนามเลยหรือไม่ก็เป็นคนที่เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูการกระทำเล็ก ๆ นั่น

แต่ก็ว่าไม่ได้..เอสเตลลาเองก็เก็บสมุดโน้ตไว้ข้างตัวเสมอเพื่อเอาไว้จดอย่างสถานการณ์ในตอนนี้

“ยินดีค่ะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม, มุมปากขยับขึ้นขำเล็ก ๆ กับสิ่งที่คนตรงหน้าพูด “เอ..งั้นขอชาเขียวมัทฉะลาเต้หวานร้อยแล้วกันค่ะ”

(+)

(โมเน่จัง ! ! ! 😭😭🫵🫵 ก้อนอ้วมน่ารักอ้ะ ฮื่อ อยากจับปั้น 🫵🫵)

“ ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ ส่วนคุณแอสเตลลา เดี๋ยวชั้นรบกวนจดชื่อร้านให้ชั้นหน่อยนะคะ”

สมุดและปากกาที่เน๊บไว้ในกระเป๋ากางเกงถูกหยิบขึ้นมาราวกับนักข่าวที่พร้อมเก็บข้อมูลสัมภาษณ์ดารา

ก่อนจะเดินตามไปที่โต๊ะซึ่งยังว่างอยู่

“อะ ขอบคุณค่ะ ยังไงก็อุส่าพาชั้นมาด้วยนี่นา”

เธอยิ้มร่าดีใจที่ข้อเสนอถูกรับตามที่หวังไว้

(+)

“การพูดคุยกับคุณสนุกมากจริง ๆ ค่ะ“ เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง, เรียวนิ้วเคาะเบา ๆ ที่ริมสระพร้อมกับขาที่กวักน้ำเบา ๆ “ไว้ถ้ามีโอกาส..ฉันเองก็อยากคุยกับคุณอีกนะ”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาลอดออกมา

”ถึงจะน่าเสียดายไปสักหน่อยแต่ฉันว่าคืนนี้คงต้องไปพักก่อน ขอให้ฝันหวานค่ะ“

พอได้ยินคำว่าเหมือนผิวหนังแบบปรกติก็ทำให้หล่อนพยักหน้าโดยง่าย, แสดงว่าไม่สามารถเทียบเคียงผิวหนังที่บอบบางได้ แต่ว่านั่นมันก็จริง—ถ้าหากมันดูบอบบางแบบนั้นคงลำบากน่าดู

เธอเพียงคิดในใจก่อนที่จะเรียบเรียงสรุปในหัว

“แบบนี้นี่เอง..“ เธอเว้นจังหวะเล็กน้อน, ขยับยิ้มเล็ก ๆ ส่งไปให้คุณก่อนที่จะยันตัวขึ้นจากสระเพื่อขึ้นมานั่งด้านบนหลังจากอยู่ในนั้นได้สักพัก

(+)

(คุณริสน่าร้ากมาก 🥺🥺🥺 หนุ่มน้อยนู้มฟู)

(แวบมาลงริสร่างซี วาดโดยคุณผปค.เลิฟ

ฮือแง ขอบคุณที่วาดสานฝันนุที่ตัวแตก 😭 เป็นหนุ่มฮิกันบานะก็น่ารักดีแฮะ--- )

“ถ้าแบบนั้น..เรามาพูดคุยอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ให้เงียบดีมั้ยคะ” เธอพูดขึ้นมาต่อ, ใบหน้าแหงนมองเล็กน้อยจากนั้นก็ปลายสายตามองไปทางหางเสือฟูฟ่องสลับกับอีกฝ่าย

“อย่างเช่น..อืม..คุณชอบกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ?“