چیزه. فکر کنم یه کم زود بود.

در مورد مجتبی؟

کسانی که کنارشون می‌ایستم چرا. در تقبیح و تمسخر کسانی هم که بهشون می‌گفتم توهم توطئه دارید بیشتر تأمل می‌کنم.

یه تلفات جانبی بی‌اهمیته و تا جایی که می‌شه باید چاسه مقابله با امپریالیسم خرجش کرد من رو به این نتیجه رسونده که مطلقاً قطب‌نمای اخلاقی و ارزش بنیادینی وجود نداره براشون. چند استثنا که اثرگذاری‌شون قابل قیاس با عمق فاجعه‌ی عملکردشون نیست هم باعث نمی‌شه نظرم رو عوض کنم. تجدید نظری در ارزش‌هام نکردم ولی در

خیلی فکر کردم بعد از این همه مدت که این‌جا نبودم چی بنویسم. رفتار مفتضحانه‌ی رسانه‌هایی که قرار بود قواعد سردبیری حداقلی رو رعایت کنن در مورد ایران و برخورد شرم‌آور کسانی که هم‌جبهه‌ی خودمون تلقی می‌کردم باعث شده خیلی چیزها رو در نظر بگیرم. این که کماکان رفتارشون با ایران و ایرانی این شکلیه و به نظرشون

خواهش می‌کنم.

این رو من گرفتم و به نظرم با تستی که کردم بد نبود و به قیمتش می‌ارزید.
a.co/d/8TRKgLw

موارد جالب توش خیلی زیاده. به نظرم واضحه که داره چریک‌های ماگایی شاخه اقلیت رو کلید می‌زنه و بحث اصلاً بازگشت از ایده‌ها نیست.

اگه کیفیت مکالمه‌ی معمولی اوکیه به مدل‌های سونی هم یه نگاه بندازین.

این بازیافت MTG به عنوان حر مناطق کم‌تر برخوردار هم یه سطحی از خریت می‌خواست که گرچه دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید، مردان و زنانی از اردوگاه خودی به مرتبه‌اش نائل اومدن. از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم جداً.

باورم نمی‌شه سپینود دیگه نیست.

دانتان جاهای بخصوصی هستن که پاتوقن. حومه‌ها ندرتاً شلوغ باشن.

آخه مدعیان می‌گن همه‌چی بسته است و مثل شهرهای متروکه‌ی فیلم‌های وسترن بوته‌ی خار از وسط صحنه رد می‌شه.

چه مغازه‌ای؟ خرید مرید آره. ولی کافه و رستوران و بزن و بکوب و مسخرگی هستن همه.

من هم در تأیید حرفت گفتم.

دنیا بدون چارلی کرک قطعاً جای بهتریه. یکی دیگه هم فکر می‌کنه دنیا بدون من جای بهتریه. اوکیه تا موقعی که جدی نزنیم همدیگه رو بکشیم. این که با قتل و ترور مخالف باشیم دلیل نمی‌شه واسه مرگ همچین جرثومه‌ای عزاداری کنیم. به هیچ وجه جشن نمی‌گیرم ولی فقدانی هم احساس نمی‌کنم.

بعد به همین هم راضی نیستن و با یه حالت مرحوم گه خورده‌ای دارن از آدم ضدیهود پوتین‌خواه انزواگرا شمایل سمپات براندازی ج.ا درست می‌کنن.

جوانک رعنای ایرلندی ورزشگاه راجرز رو به غوغاکده‌ تبدیل کرد. حالا واسه سلیقه‌ی موشکل‌پسند شما شاید زیادی محسن یگانه باشه ولی من خیلی دوستش دارم. بعد مدت‌ها در مورد یه خواننده احساس کردم بششه‌ی معنه. تو وضعیتی که پابلیک فیگرها یکی‌یکی جا می‌زنن تو حمایت از اقلیت‌ها، با افتخار باز هم پرچم رنگین کمان رو آورد.

وضعیت کثافتیه. به مغز و دستگاه گوارش صدمات جبران‌ناپذیر می‌زنه.

کشته شدنش ناراحت‌کننده و نحوه‌ی کشته‌شدنش بسیار وحشت‌آفرینه. ولی این شمایل شهید بهش چسبوندن هم هنر آتئیست‌های شیعه‌ی پترسنه. بیاید برید تا نگفتم اون بچه‌هایی که تازه از پوشک گرفتن‌شون ولی تو مناظره آفتابه انداختن گردنش بیان بخورن‌تون.

تازه اون‌جاها فرهنگه. این‌جا یه مسأله تراکمه. اتفاقاً جاهای شلوغ یکشنبه‌ها هم بازن. تا دیروقت هم بازن. مشکل‌شون اینه که بلد نیستن راستش. می‌گن چرا تمام خیابون‌های حومه‌های این‌جا شبیه برِ خیابون فرجام نیست.

جالبه تو سوشال میدیا همه مطمئنن دارن منقرض می‌شن و دشمن‌شون داره دنیا رو تسخیر می‌کنه.

خوشبختانه داده‌ی کافی جمع‌آوری شد و می‌شه گفت فرمول با دقت مناسبی همینه.
یه خشک+چهار تا مرطوب+یه خشک=صدای استکان

تو ذهنم باهاتون صحبت‌های خیلی جدی می‌کنم. از اون بحث‌های پرحرارت که انگار داریم دعوا می‌کنیم. و همدیگه رو می‌فهمیم چون به حسن نیت هم شک نداریم.

خیلی تحقیرآمیزه دیدن این تصویر.

🖤🫂

کدوم سرش بسته بود؟ دیگه سربازتر از این هم مگه می‌شد گفت؟:)))

از چیزهایی که پزش رو می‌دم اینه که کل پروسه‌ی حق‌طلبی و شهادت رو بدون توهین به ایجنتی که تقصیری تو چیزی نداره پیش می‌برم.

نام سرخپوستی: جنگجوی کاستومر سرویس.

فکر کنم مقصد بعدی تاکر اون‌جا باشه.:))