#MSG_Bunkatsu #MSG_Kitakubu
ในสถานที่ที่เหล่านักเรียนไม่สามารถกลับบ้านตัวเองได้ ก็คงจะมีแต่หอพักหลังโรงเรียนเท่านั้นที่รอคอยให้พวกเขาได้กลับไป
เพื่อทดแทนความรู้สึกของการกลับบ้าน จึงเป็นเหตุให้ชมรมกลับหอนี้ก่อตั้งขึ้น!! นอกจากนั้นแล้วพวกเรายังบันทึกความทรงจำหลังรั้วโรงเรียน ไม่ให้เลือนหายไปตามกาลเวลาอีกด้วย
ถ้าสนใจล่ะก็ มาพบกันที่ห้องชมรมสิ!
ดอค : shorturl.at/p8yt5
#MSG_bunkatsu #MSG_โรลเปิด
ณ ย่านการค้า ขณะที่กำลังเข้ามาทำภารกิจในยานบ่ายนี้
สายตา [คุณ] ก็พลันเห็น
เด็กสาวในชุดพนักงานร้านคาเฟ่
ขณะกำลังตักสตรอเบอรี่ของลูกค้า
ด้วยแววตาสดใส
แต่ทันทีที่เธอสบตากับคุณ
เธอนิ่งไปราวกับถูกจับได้ ก่อนมองไปด้านหลังสลับกับใบหน้าคุณ
แล้วยกปลายนิ้วที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ
ก่อนยกมือไหว้ทำเป็นอ้อนวอน
ไม่สายตาไปจากคุณราวกับกำลังรอคำตัดสิน
#MSG_bunkatsu
/เพราะยังไม่มีชมรมเลยเดินเล่นไปเรื่อยใครใช้ก็ทำ /
(แวบมาทิ้งไว้เก็บแสตมป์ ลืมปั่นนTT)
#MSG_bunkatsu | ช่วงเตรียมกิจกรรม
โทวาดะ ทาคุมะเลือกที่จะฝึกสแครชแผ่นฝึกเป็นดีเจ
เพื่อความคูลของชมรมวารสารและเสียงตามสาย
#MSG_Songkranfes
((พามาร่วมขบวนสงกรานต์ด้วยคนค่ะ><))
#MSG_3E
( ขณะนี้ห้อง 3-E ได้ประกาศคณะกรรมการห้องแล้วพร้อมด้วยตำแหน่งอื่นๆอีกมากมาย(ความลับ)
หัวหน้าห้อง : ชินไค มารินะ | รองหัวหน้าห้อง : โมจิซุกิ อากินะ
ขอทำการเปิดระบอบแว่นอย่างเป็นทางการ ขอบคุณทุกท่านที่รักและไว้วางใจแว่นนะคะ พวกเรามาใส่แว่นกันเถอะค่ะ👓☝️)
“แล้วคุณขึ้นไปบนนั้นได้อย่างไรรึ?” เขาเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ แต่แน่นอนว่าตนก็ยินดีจะยื่นมือเข้าช่วย
(แวะมาบวกนะคะ!)
คิริเดินเข้าโรงเรียนอย่างปกติ
จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงใครบางคนขอความช่วยเหลือ…
เขามองไปตามเสียง
ใบหน้าของเขายิ้มอ่อน… หันกลับไปแล้วถอดแว่นมาเช็ดสักครั้ง ก่อนที่จะหันกลับไปดูคนที่ติดอยู่บนต้นไม้อีกครั้ง..
…
มีคนติดอยู่บนต้นไม้จริงด้วย
( ◠‿◠ )
+
(คนอื่นตัวหด ทางนี้เผลอตัวโตค่ะ555555 เป็นมารินะในอีก5ปีข้างหน้า🤫 ขอเอามาลงเก็บไว้!><)
แต่แล้ว!!
เจ้าหมาอ้วนนั่นก็วิ่งชาร์จเข้ามา เพราะคิดว่าคิริกำลังชวนเล่นซะงั้น??!!
กลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าหมานั่นเข้ามาใกล้กว่าเดิม ไม่พอยังวิ่งวนอีก
เขามองตามทิศทางที่ปลายนิ้วของชายผู้นี้ไป
. . .
สุนัขล่ะ อ้วนซะด้วย ดูไร้พิษภัยสิ้นดี อยากน้วยพุงชะมัด— แต่เขาก็ได้แต่เก็บความคิดนี้ไว้ในใจ
คิริมองเจ้าตูบ สลับกับเจ้าแมว(?) แล้วผ่อนปรนลมหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ด้… ก็โทวะซังเป็นแมวนี่นะ
“ชิ่ว ชิ่ว”
“ไปได้แล้วครับ” เขาเอ่ยพร้อมกับปัดมือไล่
+
เขาพยักหน้าตอบ..ทั้งสองคำถามนั่นแหละ ( ◠‿◠ )
“อยู่มา.. ตั้ง แต่ แรก”
“เลยครับ” คิริตอบพร้อมกับยิ้มอ่อน แถมยังเน้นคำอีก
“ซ้อมบทอะไรอยู่รึ โคอิซุมิซัง” ไม่ลืมที่จะถามต่อให้หายข้องใจ
ก่อนที่จะเดินไป เขาไม่ลืมที่จะหันกลับมาแล้วยกยิ้มบางให้อีกฝ่าย
”ยังไงก็สู้สู้นะครับ“ ไม่ลืมที่จะให้กำลังใจ
ก็ดูเป็นสิ่งที่มาซากิควรได้รับล่ะนะ..
สู้เข้า มาซากิคุง!
(นี่แหละคับความลับของผม ผมจ้องฟ้อนต์ละเขียนตามเขามาฮะ 😭)
“ยูเมะซากิ คิริ”
“ยินดีที่ได้ช่วยเหลือครับ โคอิซุมิซัง“ เขาเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับก้มหัวให้ 45 องศา
ภาพที่เกิดขึ้นตอนนี้ดูยังกับการสมัครงานแหนะ ไม่เห็นจะเหมือนบทสนทนาของนักเรียนม.ปลายเลย(??!!)
“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เช่นนั้นผมต้องขอตัวก่อนนะครับ“ คิริเอ่ยต่อพร้อมกับยันตัวขึ้น และปัดฝุ่นบนกางเกงของตัวเองเบา ๆ
+
ไม่นานเกินรอเขาก็ทำการลงชื่อของตนเองเรียบร้อย ยื่นกระดาษใบนั้นคืนพร้อมกับยิ้มบางให้
“เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วครับ“ เขาพูดขณะที่เก็บปากกาไป
“ผม ยูเมะซากิ คิริ ยินดีที่ได้รู้จัก” และไม่ลืมที่จะแนะนำตนเองด้วย
(มาแปะด้วยค่ะ! ลูน่าวัยกำลังโต ที่เหมือนจะกินเยอะเป็นพิเศษ 💪)
ย้อนไปสมัยวัยรุ่น
สึบาเมะที่กำลังจะเดินทางไปอีกจังหวัดเพื่อไปเรียนต่อ ได้แวะมาบอกลาเพื่อนสนิทของตนก่อนต้องจากกันหลายปี
(ขอบวกนะคะ!)
คิริที่เดินผ่านมาได้ยินเสียงของใครบางคน นึกได้ว่าอาจจะได้เจออะไรน่าสนใจจึงขอเดินเฉียดไปดูสักหน่อย จึงพบว่าเป็นเอ็นชิคุงจากห้องเดียวกันนี่เอง
ยืนอยู่ได้ไม่นานอีกฝ่ายก็รู้ตัวนี่สิ
“คึกคักเชียวนะครับ โคอิซึมิซัง“ เขาเอ่ย ยกยิ้มบางขึ้นเป็นการทักทาย
(พาฝูงไก่มาทักทายจ๊าาาาา)
(สุขสันต์วันเกิดน้าคับเมลวินคุง!)
“ เค้กก้อนใหญ่จังครับ “
” ขอบคุณครับ “ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม
( วันนี้เกิดแล้วนี่นา สุขสันต์วันเกิดเมลวินนะครับ 💖✨🎂🥳)
(ตัวจิ๋วมากคับ 😭)
(เห็นปัจจุบันดูเฟรนลี่ แต่ตอนเด็กนี่ขั้วตรงข้ามมากนะ//แปะยูวซังตอนเด็กคับ)
#MSG_Songkranfes
ลมเย็นพัดแผ่วแผ่วต้องเงาจันทร์
ครั้นสบพักตร์พลันใจสั่นดังต้องมนตร์
ดุจกลีบบุปผาแรกแย้มแฝงเร้นบน
กลางหทัยที่เงียบงันพลันเบ่งบาน
กลิ่นละมุนอุ่นอวลยวนให้หลง
ประหนึ่งองค์นวลนางกลางห้วงฝัน
เพียงได้ยลก็ฝากรักทั้งชีวัน
แม้มิอาจเอื้อมถึงกันก็ยอมตรม
“ขอบคุณครับ” เขารับโอมาโมริมาจากอีกฝ่าย หยิบมันขึ้นมาดูอย่างพินิจและยกยิ้มบางขึ้น
“ถูกทำมาอย่างดีเลยนะครับ” เมื่อเห็นงานฝีมือที่ถูกทำมาอย่างประณีตก็อดที่จะเอ่ยชมไม่ได้
และเมื่อฟุยุมาสะชี้ที่กระดาษล่าลายเซ็น เขาก็ตรวจสอบของตนเองอีกครั้ง
“เอ..งั้น”
“เป็นข้อนี้แล้วกันครับ”
— คนที่มีสีตาคล้ายกัน
คิริก้มดูกระดาษของตนเองอีกครั้ง
“ครับ ไม่มีเลยจริง ๆ” เขาเอ่ยตอบอย่างเสียดายเล็กน้อย
“แต่ถ้าผมช่วยอะไรคุณได้ ผมก็ยินดีทำครับ“ ตนยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย
เมื่อโดนถามว่าเอาเหมือนเดิมไหม ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาก็ปรากฏยิ้มบางขึ้นมาพร้อมกับหูที่กระดิกเล็กน้อย
“ครับ” เขาเอ่ยตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น
เฝ้าดูลีลาการผัดข้าวสุดโปรทีไรเป็นต้องประทับใจทุกที หากไม่มีคนครัวแล้วนักเรียนจะอยู่กันยังไงนะ
”ขอบคุณครับ“ รับข้าวผัดนั้นมา แต่ยังไม่เดินไปไหน
”ตอนปิดเทอม ทันโจโอสึรุซังได้พักบ้างไหมครับ?” คิริเอ่ยถาม ออกจะเป็นห่วงหน่อย ๆ
“อืม…” เขาทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยกับข้อเสนอของเธอ
แต่สุดท้ายก็ยอมรับอยู่ดีนั่นแหละ
“ได้ครับ นับว่าเท่าเทียมดี” เขาเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มบาง มือยื่นไปหาอีกฝ่ายเป็นเชิงว่าขอกระดาษเพื่อเซ็นชื่อ
“อา เจ้านี่งั้นรึ” เขาดันที่สะพานแว่นของตนเองเบา ๆ
“คงได้โจทย์ว่าแว่นแฟนซีสิยะครับ”
“ผมว่าเจ้านี่ก็คงนับแบบนั้นได้อยู่นะ” คิริเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มบาง
