˖⁺✧₊~˚₊‧* — PIN — *‧₊˚~₊✧⁺˖

神代 光生 ✦ คามิชิโระ โคเซย์
17 yrs ✧ สึโบมิ 1-C | วิถีมายา
ชมรมวิจัยความรัก🫶✨

🐾 มีแมวหนึ่งก้อนชื่อ มิมิมารุ aka มี่จัง

doc : bio
talk , co , role , dm — 24/7

#MSG_Commu

#MSG_Songkranfes

ท่านเคยได้ยินเรื่องเล่าของนางสงกรานต์กันหรือไม่

เขาเล่ากันว่าเหล่านางนั้นเป็นธิดาของเทวดาองค์หนึ่ง

หรือบางก็ว่าพวกนางนั้นเป็นนางฟ้าแห่งสวรรค์

#MSG_Songkranfes

(เธอตรงนั้นน่ะ มาให้ฉีดซะดี ๆ !🫵🏻✨🐾)

(ยังไม่ทันทำอะไรเบย อันนิฟิลเต้อไม๊😔)

"ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

ทั้งรอยยิ้มทั้งแววตาแทบทำเอาต้องหยีตาอีกสักรอบ รู้สึกจะสดใสซะจนอยู่ในระดับที่แสบตาไปหน่อยสำหรับเธอ

"ฉันมีชื่อนะคะ จริงๆ เลย.."

มิเรย์ยืนกอดอกอีกครั้งอย่างหลวมๆ แม้สีหน้าจะไม่ได้เปลี่ยนไปอะไรนักแต่มุมปากกลับยกขึ้นนิดน่อย คงจะนึกเอ็นดูอยู่แหละ

"แล้วนิชิโซโนะซังจะไปหาต่อไหมคะ"
"เหลือนิดเดียวนี่คะ?"

(เย้ย อยากมัดแกละด้วยมั้ยคะ มาน่ารักกันเถอะ><)

CMS : Ikai Fafa

永夜幻 夢月 เอย์ยะเก็น มุสึกิ
166/56 • 17Y

ไคกะ ห้อง 2-A
หอพักฤดูใบไม้ร่วง วิถีมายา
ชมรมคิวโด

Doc : shorturl.asia/eMY3O

(กลายเปนสาวน้อยโดขิโดขิแล้วน่าแก้งอะ)

(ยังไม่มีปักหมุดแต่แว้บมาลง cv ก่อนค่ะ🙌
เส้น : สาวออฟฟิศ นอสอปอ
credit cv : www.youtube.com/watch?v=iR3s...)

" ง่วงจัง~ วันนี้เราปิดร้านกันเถอะ "

( มาแปะ ๆ ชุดด้านในค่ะ นึกได้ก็เลย ✍️🌸🍊

ปกติชุดร้าน ด้านในมีทั้งแขนสั้นแขนยาวและแขนกุด แต่ยูซุระ(และอีกคน)จะเลือกใส่แบบนิ้เพราะสบายตัวดี .ชี้ๆ )

(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)

(น่ารักจังเยยค่ะะ🥺)

((ตามมาแปะร่างจิ๋วอีกคนค่ะ ><))

“ เอ้ะ เห็นฉันตอนอยู่ในเมืองด้วยเหรอคะ คราวหน้าทักกันด้วยนะ ! ”

( ซีรี่นอกเครื่องแบบนักเรียนของจุเอยิ้คับ สำหรับจ็อกกิ้ง พาร์ทไทม์ ไปรเวท🌻 )

เอ..

เพราะเหมือนว่าจะไม่ได้ตอบเลยนึกสงสัย แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะไปถามเซ้าซี้อะไร มิเรย์มองตามอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นจนมาอยู่ในระดับสายตาที่คุ้นเคยดังเดิม

"ไว้ฉันจะบอกริมารุจังให้นะคะว่าโทโมนาริซังฝากทักทาย"

พูดจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"ขอบคุณนะคะที่เซ็นให้"

โค้งศีรษะให้เล็กน้อยแล้วก้าวถอยหลังไปหน่อย ได้เวลาต้องไปหาคนอื่นต่อแล้ว

(ไม่เป็นไรค่ะะ ตอบตามสะดวกได้เลยนะคะ🥺)

มิเรย์เบิกตากว้างขึ้นนิดหน่อยในจังหวะที่คุกกี้ที่ยื่นมาให้ใกล้กว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พูดอะไรจนอีกฝ่ายดึงมือกลับออกไปเอง เธอเลยกลับมาทำหน้าตาปกติ

"ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกนะคะ ฉันเข้าใจ"

เจ้าตัวยิ้มเล็กน้อยอย่างนึกเอ็นดู แม้ตาจะไม่ได้ยิ้มตามด้วยก็ตามที

"ถ้างั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ?"

พูดจบก็แบมือทั้งสองไปข้างหน้าคู่สนทนาพร้อมไกว่มือน้อยๆ

( มาแปะหม๋าจิ๋วด้วยค่ะ>< ตอนเด็กน่าจะชอบวิ่งจนหกล้มบ่อยมากๆค่ะ🤣🥺 )

(แพะจิ๋ว เขายังมะขึ้น🍘🐐)

(เย้ย>< /ชูแขน สูงจางเยย)

(เย้ย มัมหมีอุ้มๆหน้อย🥺)

(คิคิ คุนหนูน้อยมาป่าว มาน่ารักกัน😽)

(รอเลี้ยงจูริน้อยแล้ว อยากเปนอุนป้าอุ้มเค้ง😍😍)

"ไม่ได้เหรอคะ"

มิเรย์ที่เห็นเด็กหนุ่มสำรวจสภาพตัวเองเธอก็มองตามด้วย ก่อนจะพูดต่อหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง

"พูดตามตรงฉันเองก็ไม่เข้าใจหัวข้อนี้เท่าไหร่ค่ะ แต่ว่า.."

เธอคิ้วขมวดนิดหน่อยเพราะจะเรียกชื่ออีกฝ่ายแต่ดันไม่รู้ชื่อ สุดท้ายก็เลยใช้คำเรียกแทนชื่อไป

"รุ่นพี่ดูเปล่งประกายน่ะค่ะ"
"ไม่ใช่แค่เรื่องภาพลัษณ์หรอกนะคะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะอธิบายยังไงดี"

ระหว่างที่คนตรงข้ามตัวเองแสดงท่าทีราวสับสน มองกระดาษสลับกับใบหน้าเธอเองอยู่หลายหน มิเรย์เอียงศีรษะราวสงสัยอย่างใสซื่อ

ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเพราะดูเหมือนจะยังใช้ความคิดกับอะไรบางอย่าง เธอยืนนิ่งกะพริบตาปริบๆ ในระหว่างที่รอ จนสุดท้ายเจ้าตัวก็พูดออกมาทำลายความเงียบ

"? ใช่ค่ะ"

เธอยืนยันคำเดิมโดยไม่มีความลังเล แม้สีหน้าของอีกฝ่ายจะตรงกันข้ามกับการแสดงออกของเธอ

+

"เอ๊ะ"

เธอเงยหน้าขึ้นทันที่ถูกเรียกด้วยชื่อเล่นตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ชอบอะไรหรอก แค่ตกใจน่ะ

"ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันไม่มีอะไรให้นอกจากลายเซ็นจริงๆนะคะ?"

เผลอยืนกอดอกระหว่างตอบชั่วครู่หนึ่ง แต่หลังจากพูดจบก็หยิบปากกาขึ้นมาอีกระลอก

"ได้สิคะ ส่งมาทางนี้ได้เลยค่ะ"

เจ้าตัวหยิบกระดาษมาเขียนยุกยิก ไม่นานนักก็เสร็จ

"เรียบร้อยแล้วนะคะ"

พูดจบก็ยื่นกลับคืนให้

"?"

เห็นไม่ยอมยืดตัวขึ้นมาก็จ้องมองอีกฝ่ายราวกับสงสัย เส้นยึดเหรอ? หรือจะขาชาไปแล้วกันนะ?

แต่พอได้ยินสิ่งที่อีกคนพูดก็นิ่งไป ใช้ความคิดประมวลผล เธอยกมือไว้รองคางตัวเองระหว่างมองคนตรงหน้าไปด้วย

"แปลกแล้วมันดีไหมนะคะ"

เธอถามด้วยความสงสัย แต่เรื่องใหม่ที่โผล่มาก็ทำเอาหูผึ่ง

"อ๋อ เด็กคนนั้นวันนี้ไม่ได้มาด้วยค่ะ"
"ริมารุจังบอกว่าวันนี้ขี้เกียจ เลยไม่ได้พามาด้วยน่ะค่ะ"

บางช่วง.. มีทั้งเวลาที่ได้พักผ่อนบ้างแล้วก็มีช่วงที่งานเยอะใช่ไหมนะ

"อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วค่ะ"

หลังจากฟังที่คนตรงหน้าพูดก็พยักหน้าหงึก ดูท่าว่าน่าจะสบายใจขึ้นที่เหมือนเจอคนพูดไม่เก่งเหมือนกัน แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยนก็เถอะ

"อืม.."
"ชาจืดได้ไหมคะ"

มองตามมือที่ผละออกคล้ายนึกเสียดาย แต่ก็กลับมาตั้งใจฟังอีกฝ่ายที่เอ่ยสนทนากับตัวเอง

เหมือนเธอจะชมฉันอีกแล้ว ใช่ไหมนะ?

"ขอบคุณค่ะ.."

น้ำเสียงซื่อๆ ตอบคนตรงหน้าเหมือนยังงงอยู่นิดหน่อย แล้วค่อยพยักหน้าตอบประโยคต่อมา

"จริงด้วยนะคะ ถ้างั้นยูคาวะซังจะไปหาต่อแล้วใช่ไหมคะ"
"เหมือนฉันจะรั้งไว้ซะนานเลย ขอโทษนะคะ"

(เป็นตัวจิ๋วไว้ให้ทุกคนเอ็นดู😭😍 จูริน้อยมาม้ายคะ!?)

(แวะมาวาดเด็กน้อยด้วยค่ะ🏃)

(โอ๋เอ๋)