ทิ้งช่วงสักพัก แล้วมันก็หันกลับไปมองคุณเช่นเดิมก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

"แล้วคุณรุ่นพี่คิดว่าไงล่ะ?"

ไร้ซึ่งแววจะยียวนประสาท หากแต่เป็นคำถามที่เปี่ยมความฉงนสงสัย

"อ๊ะ ยังไม่ได้ขำนะ"

แล้วค่อยเคลื่อนมือสองข้างออกจากเจ้านก—ยกขึ้นสูงทัดหูคล้ายโจรมอบตัว...

อันนี้เหมือนกวนนิดนึง ตัดเลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย

กระนั้นน้ำเสียงของมันไร้ซึ่งวี่แววจะกวนประสาทโดยสิ้นเชิง

กลับกัน—เหมือนจะถูกใจคำตอบของคุณอยู่มากไม่น้อย

"แต่ก็น่าคิดดีว่ามันคุ้มจริงมั้ย"

มันเบี่ยงหน้ากลับไปมองลานกว้างเช่นเดิม—แต่เหมือนจะไม่ได้โฟกัสอะไรเลยซะมากกว่า

"ไอ้การที่พยายามมีชีวิตสุดตัว แต่ก็กลายเป็นได้แค่สินค้าซื้อขายเนี่ย"

+

ตั้งแต่คุณเริ่มเอ่ยตอบจนถึงปลายสาย มันก็ไม่เคยเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่นแต่กลับมองคุณซะนิ่ง สิ่งที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงคงเป็นดวงตาที่เลิกหรี่—กลับมาเปิดอ้าเช่นเดิม

พร้อมกับคิ้วที่เลิกขึ้นหน่อยเมื่อคุณกล่าวถึงความสุดยอดของแซลมอนที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย

"แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่'อาหารจานโปรด'ของใครหลายคนนี่นา"

"ดิ้นรนแทบตาย แล้วก็ขาดใจบนเขียง"

+

#MSG_Songkranfes
"เติมน้ำราคาถูก เอาหน่อยมั้ย"
"ไม่เอา?" .ยิง

แต่พอเห็นตากลมๆผสมกับรอยยิ้มแป้นแบบนั้น ก็ถึงกับหรี่ตามองด้วยความเหลือจะเชื่อ

"...🧍"
"นี่กะให้อยู่สุดห่วงโซ่อาหารเลยรึไง"

มันบ่นอุบอิบพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางคางลงบนหัวเจ้านกอย่างเบาแรง—กอดมันกลมประหนึ่งตุ๊กตา

ขณะหรี่มองคุณด้วยความไม่สบอารมณ์หน่อยๆ

ในตอนที่คุณเอ่ยทำนองว่าจะหาตัวเปรียบเทียบที่ดีกว่ามาให้ มันก็ค่อยวางเจ้านกลงบนตักเช่นเดิมพร้อมหัน 45°ไปมองคุณที่กำลังจรดมองหมู่เมฆ

"ก็หวังว่าจะไม่เลือกอะไรแปลกๆ-"

แซลมอน

"..."
"ถ้าจะล้อเล่นก็ให้มันน้อยหน่อย ฮาท้องแข็งเลยแหละงี้"

ถามเอาชัวร์เผื่อว่าอาจจะเป็นทริคหลอกให้ตกใจเล่น
+

อากัปกิริยาของเจ้านกอ้วนทำเอามันฉงนเล็กน้อยจนต้องหันมาสบมองมันแทน แต่หลังจากดูท่วงท่าการสื่อสารเพียงอึดใจก็แกะประโยคออกมาได้แสนง่าย

ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่สนทนาโดยไร้เสียงนี่นา

กระนั้นหลังจากที่เจ้านกสื่อสารเสร็จสรรพครบถ้วน มันก็ยังคงไม่ละสายตาไปไหน

"แกนี่แปลกดีชะมัด"
"ก็ไม่ใช่ประโยคต่อว่าหรอกนะ""

แล้วก็ยกเจ้านกขึ้นมาระดับสายตาด้วยสองมือ—หยำน้วยแก้มมันซะเลย
+

"เอ้อ ละไอ้เจ้านกนี่..."

มือทั้งสองช้อนใต้เจ้านกอ้วนขึ้นมาเล็กน้อยพลางหันหน้า 45° ไปหาคุณ กระนั้นมือก็ยังบีบๆเจ้าก้อนนุ่มไม่เว้นช่วง

"แค่วางมือแปปเดียวก็พุ่งมามุดเสื้อเลยแน่ะ"
"อยากได้ขนมเพิ่มอีกรึไง"

ก้มมองจอมตะกละลูกอม แล้วก็เงยขึ้นมามองคุณด้วยความฉงนแทน

มือที่ลูบขยำเล่นกับเจ้านกก็เพิ่มไปอีกหนึ่งข้าง ถึงจะถูๆไถๆประหนึ่งเซ็งที่ได้ยินคุณเอ่ยแบบนั้นออกมาแต่ก็ยังคงเบามือตามที่ว่าไว้

"ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนทักเหมือนไอ้ปลาหน้าบูดนั่นหรอก"

"แต่ถ้าจะคิดสร้างสรรค์ ขออะไรที่มัน...ไม่รู้ดิ 'ดูดีกว่านี้อีกสักหน่อย'งี้"

คำเอ่ยก็หยุดไปชั่วขณะ พลางกลอกลูกตามามองคุณโดยไม่หันไปสบเสียตรงๆ ดูเป็นนัยยะว่ากำลังสบถด้วยความเซ็งอย่างไงงั้น
+

แล้วมือที่ชะงักหยุดก็กลับมาลูบเจ้านกต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แม้คุณจะหันมาเอ่ยกล่าวแล้วกลับไปจรดมองที่แผ่นกระดาษอีกครั้ง มันก็ไม่ได้ปริพูดอะไรออกไป

เพียงแค่มอง—และฟังสิ่งที่คุณเอ่ยออกมาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งปลาพระอาทิตย์ถูกกล่าวถึง

"..."
"เดี๋ยวเหอะ อย่าเอาไปเทียบกับไอ้ปลานั่นสิเห้ย"

แล้วก็พลันหันหน้าขวับ—หนีกลับไปทอดสายตามองลานกว้างตรงหน้าแทน
+

(ไดโจบุเดสเน เค้าก็ตกหล่นหลายรอบเซมๆ...🧎‍♂️)

พอโดนทักท้วงเรื่องเป็นคนหัวเก่าอนุรักษ์นิยมไป มือที่ลูบหยำเจ้านกก็ถึงกับชะงักไปนิดเป็นอีกครั้ง ถึงกับจรดจ้องมองคุณซะเขม็ง...แม้สายของคุณจะไม่ได้สบกลับมาก็ตาม

แล้วก็ได้เห็น—ถึงประกายแสงทองจากนัยน์ตาคู่ตรงหน้า หมุนวนไปมาราวกับจักรวาลทั้งผืนกระจุกอยู่ภายในนั้น

ราวกับมองย้อนจากหลุมดำออกไปสู่ห้วงอวกาศอย่างไงงั้น
+

[ #MSG_2-C ]

" ม.. ไม่นะ เราจะ.. เข้าร่วมไม่ได้ " ( สวมแว่นดำ )

.
.

" HEY M๋ANNNNN WELCOME TO OUR CLASSROOMHUH ? "

จอยทูมายเวิลด้วยการใส่แว่นดำกันเถอะ ♥️

"ถือว่าเคลียละเนอะ"

ก่อนจะเว้นช่วงไปครู่หนึ่งพลางยื่นมือกลับไปนัวกับเจ้านกอ้วนต่อ พร้อมกับสายตาที่ทอดมองผ่านคุณไปด้านหลัง...คล้ายกำลังนึกบางอย่าง

—และเหมือนจะนึกออกแล้วด้วย

"แล้ว...
"ตัวตนของผมผ่านลายเซ็นนี้นี่..."
"มันเป็นแบบไหนล่ะ?"

พลางเอียงคอมองด้วยความใคร่รู้อีกครั้ง

(แย้ปยาวมาก ขอโทษก่ะ🧎‍♂️)

"รับงานเสริมเป็นคนทวงหนี้รึไง"

น้ำเสียงออกไปทางยียวนอีกครั้ง แล้วมือซ้ายก็ควักสื่อเวทย์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อกันหนาว—เคนดามะ

ปลายจิ้มไปที่ตรงหน้า—สร้างรอยแยกสีนิล—คุ้ยโพสต์อิทออกมาแล้วจึงปิดมันทิ้งไป

ถึงจะกระทันหัน แต่ก็ควักปากกาออกมาเซ็นแล้วยื่นให้คุณไปในท้ายสุดอยู่ดี

drive.google.com/file/d/1X-0N...
+

จนคุณหันเอียงพร้อมสายตาที่กลับมาจรดมอง และด้วยคำเอ่ยต่อเช่นนั้น มันก็ค่อยกลอกเกลื้อนนัยน์ตากลับไปสบพบคุณ

"..."

แม้ไม่มีสีหน้าที่แสดงอย่างแจ่มชัด กระนั้นบรรยากาศรอบๆมันก็เปลี่ยนไปเพียงนิด

ครั้นคุณสลับตัดกลับมาดื้อดึงเรื่องลายเซ็น เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของมันก็เผลอหลุดออกมา

เพราะคำพูดก่อนหน้า หรือความงอแงอยากได้ลายเซ็นกันนะ?

+

เหมือนกับคุณเลยละ แววตาของมันไม่จรดมองที่ใดหนึ่ง แต่สำหรับมันนั้นกลับคล้ายว่าถูกหมอกภวังค์ความใคร่คิดลงซะหนาทึบอย่างไงงั้น

กระทั่งคุณขึ้นหัวข้อใหม่ก็เลยได้เบี่ยงความสนใจสักนิด แต่สายตาก็ยังคงทอดไปที่ลานกว้างเช่นเดิม

"ก็มีเหตุผล เล่นซะขนาดนี้นี่เถียงไม่ได้เลยแฮะ"
"ไม่ยักคิดว่าจะมีมุมแบบ'รุ่นพี่ผู้ผ่านโลกมาเยอะ' หรืออะไรทำนองนั้นด้วยนะนี่"

+

ทั้งในแง่ระยะทาง ความสัมพันธ์ หรือสถานะ

และสิ่งที่คุณพูดมานั้น มุมมองแบบนั้น มันคนละฟากฝั่งความรู้สึกกับที่เขาเข้าใจมาตลอด

ชะงักไปเลยละ แบบว่าชัดเจนเลย

แล้วมันก็หันหน้า—ทอดสายตาออกไปที่ลานกว้างแทน มือถือเคยหยุมเล่นกับเจ้านกก็ร่นถอยอย่างเชื่องช้า ลดระดับลงมาวางแน่นิ่งบนพื้นที่ว่างของม้านั่งแทน

+

ไม่นานนักก็ถูกสวนกลับด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ทดเดาไว้ในใจอยู่แล้ว แอบคิดไว้อยู่แล้วละว่าคนทริคแพรวพราวแบบคุณคงรู้ทางหนีทีไล่แหง

แต่ที่ไม่ได้คาดคิด...คงจะเป็นเรื่องของภาพถ่าย

ที่ผ่านมาก็มองภาพถ่ายเป็นเพียงสิ่งที่บอกเล่าเรื่องราวได้ดีอันดับต้นๆ หน้าที่ของพวกมันคือทำให้เรายังสามารถจดจำใบหน้าคนรู้จักแม้ห่างเหินได้

+

"อ๊ะ แต่ยังไม่ได้บอกนี่ว่าจะ'ไม่ให้'—"
"หรือจะ'ให้'ลายเซ็นน่ะ"

น้ำเสียงเริ่มออกรสยียวนกวนเล็กน้อย คล้ายนิสัยเก่าเริ่มเล็ดรอดออกมาบ้าง กระนั้นมือก็ยังลูบๆแปะๆเล่นกับเจ้านกอ้วนไม่ปล่อยถอยไปไหน

"ถ้าอยากเก็บเป็นความทรงจำ กะอีแค่ถ่ายรูปก็ได้ไม่ใช่รึไง"
"อย่างน้อยก็จดจำใบหน้าได้นี่?"

เอียงคอมองด้วยความฉงน ทั้งที่มีรูปถ่ายที่บันทึกได้ง่ายแท้ๆ ไหงเลือกลายลักษณ์อักษรแทนกันนะ

"ไม่เถียง เข้าเงื่อนไขที่ว่าจริงแหละ"
"แต่เงื่อนไขว่าไว้ 'ถ้าให้เล่นกับนก ก็อีกเรื่อง' นี่เนอะ"

"ไอ้'ก็อีกเรื่อง'ที่ว่า..ไม่ได้มีคำจำกัดความนี่นา"

มันก็พลางค่อยหรี่ตาลงต่ำขณะสบพบคุณ คิ้วทั้งสองค่อยขมวดตาม—ราวกับกำลังยียวนกวนคุณเป็นการเอาคืนที่มาตุกติกใส่...กระนั้นฝีปากก็ยังนิ่งเป็นขีด

เหมือนสุมให้ฉุนกว่าเดิมอีกหน่อย

"หลุมเบ้อเร่อเลยแหละ เนอะ?"
หมายถึงกับดักน่ะ
+

เพียงแค่ชั่วครู่—ชั่วครู่ที่เปลือกหวานปรกรอยยิ้มของคุณพลันหายไป นัยน์ตาของมันก็ขยายขึ้นเพียงนิด...นิดจริงๆจนแทบมองไม่เห็น อันเนื่องด้วยความฉงนที่ถูกคลี่ออก

คิ้วก็ขมวดเพียงนิด...กระนั้นก็ไม่ได้ทักท้วงไปซึ่งหน้า เพียงแค่ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

หากแต่คำถามใหม่ที่ผุดขึ้นนั้นแสนฉงนกว่าเก่า :

แล้วแสงประกายภายในตาคู่นั้นล่ะ ใช่จริงแท้หรือแค่ห่อหุ้ม?

...

วุ้ย คิดอะไรเยอะแยะ
+

(ถ้านายอยากลองเชิงละก้อ(⁠θ⁠‿⁠θ⁠)... ก็มาสิ๊ ระวังโดนกัดแหว่งแน🤤)

พิรุธแบบตะโกนเลยเถอะ ทักแค่นี้ถึงกับหลบตา

แต่แบบ โว้ย เกิดหยังขึ้นน้อ

"เมื่อกี้ก็กินไปก้อนนึงแน่ะ"
"ตอนนี้ก็ครั่นตัวอยากกอดคนไปทั่ว แขยงตัวเองชะมัด"

สำเนียงนิสัยเก่าเหมือนออกมาหน่อยๆ ก็ถอนหายใจทีนึง

"วุ้ย ชิ่งเลยละกัน ชักจะหนักข้ออีกละ"

ปลีกตัวไปหาที่สงบๆอยู่คนเดียวซะงั้น

(ขอตัดจบก่อนนะครับ ขอบคุณที่แวะมาจอยนะครับ! เฟิสอิมเพรสทั้งคู่คือปั่นมาก✌️😭💔เค้าเกือบสำลักน้ำหลายรอบ55445)

(ไม่เหลือแล้วสต่งสติ เอกซเรย์ไปเจอแต่หัวโล่งๆ😭💔โดนข้าวปั้นเร่นเข้าให้แร้ว..ว...🙏💔 .#ข้าวปั้นสยอง .#พี่จ๋าช่วยหนูด้วย .#ค่าสติติดลบ)

พลันยกนิ้วชี้ขึ้นมากระดิกซ้ายขวาใส่ แต่ก็ไม่หันไปมองคุณอยู่ดี

"แอ่ด—แอ่ด— อาจจะยังไม่ช่าย"

เหมือนจะปั่น จริงๆคือนิสัยเก่าแผลงฤทธิ์น่ะ ไม่ได้จะกวนประสาทจริงๆนะรุ่นพี่คุง

"วาฬน่ะเบ้อเร่อกว่านี้นา เผลอๆคนละจังหวัดเลย"

"ถึงจะยังไม่เคยเจอตัวจริงก็เหอะ"

ไอ้นี่🧍‍♂️

"แต่ว่านะ...ไอ่ที่บอกว่าเปล่งประกายก่อนหน้านี้อ่ะ"
"คือไงนะ? ขนลุกชะมัด"

คราวนี้ใช้หางตามองคุณแทน ก็ยังไม่กล้าสบอยู่ดีละ

(คืนนี้บ้านอาจจะหนาวหน่อยนะครับ🧍‍♂️หลังคาโบ๋นิดนึง

อ๊ะ ไม่คืนให้หรอกนะ .เผลอวิ่ง)

ลูบคาง ลูบหน้า สักพักก็กัดเล็บเหมือนขบคิด

"นั่นสิเนอะ ถ้าลิงคงจะสั้นไปหม่าง"
"แต่ก็ไม่ได้ระบุว่ามีกี่ยูนิต...อืม..."

เริ่มใช้ศัพท์เกมเม่อ ไม่ยักรูัว่าข้าวปั้นลดค่าสติด้วย

"อืม..."
"อื้ม...!"
"เอาเป็นของวาฬละกัน"

ห๊ะ

"เอ้อ ละพึ่งรู้ตอนเด็กจ๋าๆว่าวาฬกับโลมาไม่ใช่ปลาแฮะ"

ห๊

"จะว่าไป ครีบวาฬนับเป็นแขนได้มั้ย?"

❓

ยื่นมือไปทำท่าจะหยุมๆลูบๆหัวเจ้านกอ้วน แล้วสายตาก็ทอดตามไป

"แล้วจะเอาไปทำไม ลายเซ็นน่ะ"
"จะเก็บของทุกคนลงสมุดบันทึกรึไง น่ารักดีนี่"

แซะแซวติดตลกไปทีนึง ถึงน้ำเสียงและสีหน้าจะไม่เอื้อสักนิดก็ตามที

"เป็นรุ่นพี่ที่ลูกไม้เยอะจริงเนอะ..."
"อุ-เมะ-ฮา-ระ-จัง"

ทุกคำกล่าวที่เว้นช่วงนั่น มันก็ค่อยๆขยับขึ้นจากนั่งพิงกลับมาที่ท่าเดิม

และแม้จะเป็นน้ำเสียงธรรมดาเดิมๆ แต่ก็เหมือนจะมีน้ำหนักขึ้นหน่อย

อีกอย่าง ไหนๆก็เรียกลงท้ายแบบนั้นแล้วนี่เนอะ ถ้าจะใช้เรียกแบบเดียวกันก็คงไม่ติด

"ก็แอบเดาตั้งแต่แรกแล้วละ ว่าคงเป็นคนมีทริคเยอะ"
"แต่น่าจะเยอะกว่าที่ทดไว้"
+

คำเฉลยจากคุณนั้นทำให้มันถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา แผ่นหลังเอนติดกับม้านั่งพร้อมทั้งเงยหน้าชี้ฟ้า

ภาพเพียงชั่วขณะนั้นแสนคุ้น อย่างกับม้วนเทปเก่าพลันถ่ายทอดย้อนอดีตทันใด

แม้ในใจลึกๆจะแอบตั้งข้อสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

"..."
"ได้กับผีอ่ะดิ"

ก่อนจะค่อยๆหันกลับมาจรดมองคุณอีกครั้ง พร้อมทั้งถอนหายใจอีกครา
+