باید بیش‌تر روی خود‌ کیریم تمرکز کنم.

دلم‌ می‌خواد از کوی دانشگاه برم. واقعا اگر درست بشه و بتونم برم حالم بهتر خواهد شد.

خیلی حالم بده، خیلی.
امیدوارم بتونم برای خودم اندازه یک مورچه احترام قائل باشم و دیگه با کسی حرف نزنم. تقریبا هر آدمی الان دورمه دگوریه و داره بهم می‌رینه.

اینستا و توییترو پاک کردم که مغزم کم‌تر گاییده بشه.

راستی اینم داره چاپ می‌شه.

واقعا از دست این روزها خسته‌م.
خدایا کمک.

عجیبه.

عجب آدمی بودم.

کاش ارشد قبول شم.
بریدم دیگه.

کاش بتونم همین قبرستون بمونم و نرم علامه.

خب مقاله‌م رو یه جا سامبیت کردم.
از ته‌ته قلبم می‌خوام بشه.

چرا باید مقاله رو تو فرمت ژورنال آماده کنم وقتی قرار نیست چاپ بشه.

خیلی ناامیدم.

می‌گذره درس می‌شه، ولی نترس دیگه.

تنها رویکردم نسبت به بگاییا.

از فردا می‌رم جوری درس می‌خونم که کونم پاره بشه.

این پسره جواب پیاممو نداده دیگه. احتمالا همه چیز تموم شد. وای چقدر بد.

متنفرم از اینکه آدم‌ها بهم این حس رو بدن که بلد نیستم زندگی کنم. بلد نیستم تصمیم بگیرم.

لبه‌ی تیغم واقعا.
میام تو اجتماع، اون تیغه می‌ره تو کونم.

نمی‌دونم تا کی می‌تونم این همه اضطراب رو با خودم بکشم.

خیلی با وجود این جوش‌های تخمی احساس زشتی می‌کنم. خدایا بس کن دیگه.

چرا هیچی به سرانجام نمی‌رسه؟

چقدر من واسه این پسره‌ی عن ارزش قائل بودم و فکر می‌کردم دوست خوبیه. از فردا جوری کونشو پاره کنم که تا همیشه یادش بمونه.

فدات بشم من.

فردا هشت صبح کنکوره و پرنسس تازه مرور رو شروع کرده.

قبول شم عین سگ خوش‌حال می‌شم.

خیلی استرکس دارم جوونا.

وای اگر نشه خیلی ناراحت می‌شم.

واقعا شواهد چیز درستی نمی‌گه، ولی بنده عین سگ امیدوارم. می‌خوام با امیدواری کون خودمو پاره کنم تقریبا.

شاهزاده برو کنکور بده جای من.