این استاده یک خانم بسیار خوشگل، خوش‌لباس و منظمه؛ خودم تو این فکر بودم که این درس رو حذف کنم چون هرچی خانم این تیپی دیدم بدجنس بودند که تهش از حضور «دانشجویان دختر» کلاس بصورت ویژه تشکر کرد و گفت برای یافتن پوزیشن‌های شغلی می‌تونن باهاش تماس بگیرن.

اینجا هر چقدر داخل خونه‌ها زیادی ساده و افسرده است، بیرون خونه‌ها و خیابون، زیبا و فرح‌بخشه؛ واسه همینه برعکس ایران، بمونی تو خونه افسرده میشی.

خلاصه که بنفشه‌هاش نه، ولی خر تو خری وطن، هنوز همه جا با ما است.

اینجا خونه گیر نمیاد، سرش واقعا جنگه. دیدیم یه شرکتی یه برج ساخته برای پنج ماه بعد داره واحدهاشو اجاره میده. طمع کردیم به خونه نوساز، گفتیم صبر می‌کنیم ولی همین رو می‌گیریم. چهار هفته مونده به موعد تحویل اطلاع دادند نتونستن مجوز ایمنی بگیرن، اصلاحات اساسی خورده، قرارداد فسخ شد! اینم شانس ما.

خب؛ داشتم از نظم کاری این کشوره می‌گفتم؛ یه روز شنبه‌ای امتحان داشتیم به زور شب بیداری خودم رو رسوندم و رفتم سر جلسه امتحان، دیدم سیصد تا آدم پشت در مونده‌ان چون سرایدار یادش نبوده اون روز تعطیل نیست و رفته سفر؛ امتحان لغو شد.

عاقبت ما رو بخیر کنه :))

حالا بری بررسی کنی میبینی نصف نیروی کارشون مهاجرن و قشنگ، فرهنگ کاری رو از کشور خودشون آوردن اینجا.

تو این کشور که اساس خیلی از کارهاش مبتنی بر پسته، نامه‌ها یکی در میون برگشت میخوره! قراردادی که با پست فرستاده بودم به دفتر این شرکته، بعد از دو هفته برگشته پیش خودم، الان خودم دارم میرم اون شهر، دستی تحویل‌شون بدم.

مشکل اینه تو ایران با هزار تومن میتونی بشاشی ولی اینجا پنجاه هزار تومن برات آب می‌خوره.

گاهی یادشون میره زیبایی سرمایه رو به زواله.

یه زنیکه‌ای هم با لباس عرف ایران و روسروی، وسایلش رو همون دم در واگن، جلوی ورودی پهن کرده و راه رو بند آورده بود. نسشته بود سرش تو گوشی، داشت متن فارسی میخوند، یه کم بعد هم شروع کرد با گوشیش قرآن خوندن. نفهمیدم از گاوهای هم‌وطن بود یا مال کشور همسایه.

سوار قطار شدم دیدم کلی آدم دارن به زبون فارسی حرف میزنن؛ ایرانی و افغانی. یه آن حس کردم مترو تهرانه، انتظار داشتم یکی دور بگرده، سیم شارژر و هندرفری بفروشه.

چه تنهایی خوشمزه‌ای :))

اکانت نتفلیکس گرفتم ننه، اکانت نتفلیکس قسمت همه.

به نظر من ارزشش به همینه که کاربرهاش، خودشون هستند؛ بی‌نقاب زرین، بی مراعات‌کردن‌های ریاکارانه، بی‌رواداری مزورانه، بی ادبیات مصنوعی مطنطن، بی‌اهداف متعالی قلمبه و نامتناجس با شخصیت‌شون و … ؛ کاربرانی بصورت کاملا «واقعی» که شبیه دوستانت وقتی که با پیژامه کنارت مینشینن و حرف میزنن.

سلامتی دوستان …

زنگ زدم ایران با دو تا از رفقا صحبت کردم؛ در ظاهر چیزی نگفتن ولی اینقدر ته صداشون غم داشت که چند روزه حالم خوب نمیشه.

قربونت :**

«من و اینهمه خوشبختی محاله»

به وقت آخر هفته ایران مستم.

بی‌بلا :)

نکن اینکارو، واقعا چیپه.

یک روز پرمشغله دیگه رو خواب‌آلود شروع کردم.

گرررمه!

گردنم جوری تو آفتاب سوخته انگار یک هفته داشتن بهم پس‌گردنی میزدند.

خارج از بازی اسم-فامیل، چیزی از احمدرضا احمدی نشنیدم.

مثلا دیروز اینقدر تو مسیر آدم لخت دیدم، اصلا آفتاب رو حس نکردم؛ رسیدم خونه دیدم دست‌ها و گردنم سوخته.

حتی اینجا هم گرمه، فرقش اینه ملت لخت میان بیرون کمتر حس میکنن.

خیر سرم نیم ساعت هم زودتر راه افتادم تا صندلی کنار پریز گیرم بیاد.

نیمه پر لیوان.