"ขอบคุณสำหรับลายเซ็นนะ แล้วเจอกัน."

แล้วโบกมือทั้งสองรั่วๆในระดับไหลก่อน พร้อมเดินจากไปด้วยรอยยิ้มเช่นตอนแรก

"ฉันก็อยากเห็นสักครั้งเหมือนกันนะ"
" แล้วก็..อย่าลืมสัญญาล่ะ ไม่งั้นฉันจะปลดยศเพื่อนซี้ของนายทิ้งแน่ๆ โซมะ"
เธอขู่สำทับด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงด้วยแววตาที่ดูจริงจัง

ว่าจบ เธอก็ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้พร้อมกับคืนปากกา

"อะนี่... ผลงานระดับมาสเตอร์พีซตามที่ขอ"

เมื่อรับมันไปแล้ว เธอก็เก็บกระดาษของตัวเองเข้ากระเป๋า เตรียมตัวกลับไปตามหาเจ้านกอ้วนตัวปัญหาต่อ และไม่ลืมที่จะกล่าวลาเพื่อนซี้

"แต่ฟังดูแล้ว... ก็สมกับเป็นนายดีนะ เหมือนพวกนักผจญภัยแห่งสายลมที่ไม่มีวันหยุดพักอะไรแบบนั้น."

โรเซ่ชกปากกาจากมือโซมะ ก่อนใช้มันบรรจงจรดปากกาลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ ไม่ใช่แค่การตวัดส่งๆ แต่เป็นการใช้ทักษะการเขียนที่เน้นความประณีต

ตัวอักษรภาษาอังกฤษค่อยๆ เรียงตัวกันเป็นระเบียบ
ทว่าแฝงความพริ้วไหวในแบบฉบับของเธอ และไม่ลืมที่จะวาดรูปดาวดวงเล็กๆ ประดับไว้ข้างชื่อ

เธอกระพริตาถี่ๆก่อนมองไปทางอื่น เงยหน้ามองนก
มองไม้ มองพื้น แก้เก้อพลางบ่นพึมพำ แสร้งทำเป็นขำกลบเกลื่อน แล้วเปลี่ยนไปสนใจกระดาษลายเซ็นที่โซมะยื่นมาแทน

เธอรับกระดาษลายเซ็นมา ก้มลงมองความว่างเปล่าที่รอการเติมเต็มพลางนึกถึงคำนิยาม 'โลกที่ไม่เคยหยุดนิ่ง' ของเขา มุมปากหยักยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ละมุนขึ้นกว่าเดิม

โลกของเธอหยุดหมุนไปชั่วคร่าว โรเซ่ยืนนิ่งพร้อมรอยยิ้มที่ได้รับฟังบรรยายภาพผ่านดวงตาของเขาผ่านท่อนคำที่ดูเรียบง่าย
เธอคงรอยยิ้มดั่งตอนต้น พร้อมกับหลบตาลง
จิตนาการถึงสิ่งที่พูดถึง ท้องฟ้า หมู่เมฆ โลกที่ไม่หยุดหมุน
ความรู้สึกรมรื่นได้ก่อตัวขึ้นเงียบๆ

กระทั่งเมื่อเอ่ยถึง 'กาแล็กซี' ใบหน้าที่สงบพลันตื่นขึ้น ราวกับว่าเขาแตะสิ่งที่เธอพยายามซ้อนเสมอ

"อ อ่า ตาฝาดหรือเปล่า?"

สักพักเมื่อใบหน้าขี้สีเลือดฝาดจาง ๆ ก็ผละมือออก
เธอได้ทำสิ่งที่เธอเข้าใจเรียบร้อยแล้ว
และ ค่อย ๆถ่อยตัวออกห่างออกคุณ
เพื่อกลับไปยังจุดเดิมของตัวเอง

โดนที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ต้องเช็ดหน้าตัวเองต่างหาก??????

ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะที่คุณนั่ง
วางมือข้างหนึ่งค้ำตัวเองลงโต๊ะ
โน้นตัวเข้าใกล้คนตรงหน้า...

เป็นความใกล้ที่ข้ามผ่านพื้นที่ส่วนตัว
จนอาจจะได้กลิ่นโรสแมรี่อ่อน ๆ
แทรกกลิ่นเย็นของด้วยยูคาลิปตัส จากเธอ..

มือข้างที่ถือผ้าเช็ดหน้าวางลงบนผิวแก้มของคนตรงหน้า
อย่างแผ่วเบาราวกับกลัวจนทำของล้ำค่าเป็นรอย

มันเป็นเพียงไม่กี่วินาทีใบไม้นอกหน้าต่างค่อยๆตกลงสู่พื้น
เป็นช่วงเวลาที่แสนยาวนานสำหรับเธอ.

ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้ว ก่อนค่อยๆคล้ายออก
หรือว่าเขากำลังใช้โอกาสนี้เพื่อบริการพิเศษ???
พนักงานสาวเริ่มมีหน้าลำบากใจ
พลางมองผ้าเช็ดหน้าสลับกับใบหน้าคุณอย่างมึนงง

มือข้างหนึ่งรับผ้าเช็ดหน้ามาก่อนเลี้ยงมองที่ไหนสักแห่งราวกำลังทำใจครู่หนึ่ง สำรวจคนในร้าน โชคดีที่ไม่ได้มีคนมากนักและจุดที่อยู่ก็เงียบสงบ...

"ฉันจะยอมทำก็ได้ค่ะ"

เธอกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่แผ่วเบา

เมื่อถามถึงเมนูแนะนำแผ่นหลังเล็กก็ยืดตรงพลัน
ทว่า...ดวงตากลับเบิกกลมขึ้นเรื่อย ความรู้สึกภายในค่อยๆตื่นตัวกลับคำกล่าวที่ว่า 'อดทนไม่ไหว' และนิ่งไปราวกับได้พบเรื่องประหลาดใจ

ในตอนนี้เธอเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองเป็นลูกไก่ในกำมือ
คนตรงหน้าเสียแล้ว

กระทั่งผ้าเช็ดหน้าถูกยื่นมาตรงหน้า สายตาพลันมอง
เปลี่ยนความสนใจสิ่งที่อื่นมาแทน

?

ทว่าเธอกลับไม่ได้เข้าใจว่าเขายื่นมาทำไม

เธอยังคงไม่กล้าสบตาผู้พบเห็นเหตุการณ์
และอีกทั้งยังขยับปลายเท้าราวกับกังวนจนแสดงออกแบบนั้นโดนไม่ทันรู้ตัว

กระทั่งคุณเอ่ยขึ้น ขณะที่เจ้าตัวไม่ทันได้เตรียมใจไหล่เล็กพลันสะดุ้งมองออกไปนอกหน้าต่างกรอบไม้ เห็นในภาพเดียวกันกับคุณ

"... อ่า ใช่ค่า 'คุณน้า'ตั้งใจดูแลสวนมากๆเลยค่ะ"
เธอทำตัวสุภาพราวกำลังหดตัวเองให้เล็กลง
เพื่อขอความเห็นใจแก้เด็กสาวตัวเล็ก??

(>< อ๊ายยย เดี๋ยวตามไปนะะะะ )

(อบอุ่นนนน 🥺 )

"งั้นก็ต้องคว้าโอกาสนนั้นไว้แล้วล่ะ ก็วันนี้ยูจังจะทำอาหารนิ ฉันคงไม่พลาดแน่นอน"
เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนชี้ไปที่ถุงกระดาษที่คุณถือ

"ยูจัง เกร็งเกินไปแล้ว ฉันเป็นชาวต่างชาติ น่ะ
ถึงยอมให้เรียกเชื่อต้นง่ายๆ แต่ยูจังกลับยอมให้เรียกทั้งที่พึ่งรู้จักแบบนี้ เป็นคนที่มีเอ็มพาทีสูงสิะ"

"รู้สึกของคุณหัวหอมนั้นเลยล่ะ ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน"

มือที่กุมอยู่ขยับทักทายสองสามครั้งจึงปล่อยแล้วไพล่หลังตัวเอง ขยับมายืนข้างเผชิญหน้าไปในทางเดียวกัน หมายจะเดินไปพร้อมกัน

นึกถึงคนในครอบครัว ท่าทางเขินอาย ไม่ถนัดทำความรู้จัก
เรียกว่ายู ติดเกร็งเพราะให้เรียกชื่อต้น ถ้ามีโอกาศจะทำให้

ความเขินอายไม่ถนัดกับการวางตัวกับคนที่พึ่งรู้จัก
ทั้งการพูดที่ดูเกร็งจนโรเซ่เองก็สัมผัสได้
แต่ก็ยังเป็นความเกร็งที่ยังดูกล้าที่จะยื่นมือมาทำความรู้จัก
ราวกับเป็นคนที่มีทั้งความกล้าและความกลัวอยู่ด้วยกัน

ยกมุมปากยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่อะไร
แค่เอ็นดูเสียจนอดไม่ได้ที่จะแสดงออกผ่านรอยยิ้มนั้น

#MSG_bunkatsu

ระหว่างที่รูมเมทกำลังนอน ยามิจังกับเหล่าสมุน(?) ก็แอบเตรียมตัวสำหรับการโปรโมทชมรมอย่างตั้งใจ✨

#MSG_Commu 🖋️

”……“
[ ผมบอกว่าสวัสดีครับ ]
< ทราบแล้วเปลี่ยน >

所司 豊 • Shoji Yutaka
- โชจิ ยูทากะ

ชั้นปีไคกะ • อายุ 15 ปี
จิตวิญญาณ​แห่งฤดูหนาว วิถีสุรเสียง

“ ___ ” : พูด
[ ___ ] : เขียน (วิธีสื่อสารหลัก)
< __ > : ส่งให้ได้ยินเฉพาะคน (สกิล)

___ : บรรยาย
( ___ ) : ผปค.
Co, Role, Q&A, etc.— DM

สวัสดีครับผมมาเปิดผับ

เธอพยายามตีเนียนปรับสีหน้าให้ธรรมชาติที่สุดแบบที่เคยทำ ไม่ให้อีกฝ่ายจับได้ ทำทีเป็นไม่สังเกตสายตาที่หรี่มอง

"เอ๋? เสร็จแล้วเหรอ"
"สมกับเป็นมินะจังจริงๆเลยนะ จัดการทุกอย่างได้รวดเร็วชะมัดเลย"

เมื่อถูกถามว่าอยากช่วยไหม เธอก็ค่อยๆหันหน้าไปมองพร้อมรอยยิ้มจากหน้ากากน้ำตาล ไม่เร่งตอบ....เพราะคิดไม่ออกจะตอบอะไรดี

"อะ... นั้นสินะ ก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิก็เป็นรุ่นพี่นี่นาาา"
ฮ่าๆๆ....

"แต่เดี๋ยวฉันพาไปนะคะ"

สิ้นเสียง พนักงานสาวก็วิ่งเข้าไปในครัว หยิบช้อนและถาดใหม่นำเมนูก่อนหน้านี้ไปเสิร์ฟอย่างหน้าตาเฉย

ทำไมกันนะ?

ระหว่างที่คุณกำลังยืนรออยู่ อาจเกิดความสงสัยหลายๆอย่าง ภายในร้านก็กว้างขวาง แต่พนักงานเสิร์ฟกลับมีเพียงแค่คนเดียวที่ทำงานอยู่

และไม่นานนักพนักงานสาวก็เร่งกลับมาหาคุณ โดยหลงลืมหลักฐานที่ยังไม่ทันได้จัดการออกไป

ทันทีปลายนิ้วชี้ไปยังพาเฟ่ต้นเรื่อง พนักงานสาวก้าวมาบังวิสัยทัศน์ราวกับปกปิดหลักฐานชิ้นสำคัญ

"คะ คือ.. เออ ฉันเปล่าจริงๆนะ ฉันอธิบายเรื่องนั้นได้"

เร่งเอ่ยขึ้นมาด้วยความรนทั้งที่แก้มและเสื้อยังมีร่องรอยของวิปปิ้งครีมอยู่

เธอไม่ตอบเรื่องโปรโมท เบนสายตาไปทางมุมสงบของทางร้าน คล้ายกำลังหาทางหนีทีไล่

"คุณเป็นนักเรียนของมาโฮชิกิใช่ไหมคะ คือถ้ายังไงร้านเรามีมุมสวยให้สำหรับ VIP ด้วยนะ"

"มันเอากระดาษฉันไปไหนก็ไม่รู้ งอแงจะให้ซื้อพิซซ่าให้"

ขณะที่คุณอาจกำลังเกิดคำถามเกี่ยวกับนกตัวนั้น เสียงหนึ่งดันขึ้นจากทางด้านหลัง ปลายรองเท้าส้นสูงกระทบฝืนหญ้า เส้นผมสีชมพูลอยปลิวตาสายลมอย่างโอนอ่อน

แล้วสายตาก็พลันมองยังร่างสูง ที่สูงเสียงจนภาพย้อนแสง

"ยูอิจิ?"

เธอเอ่ยขึ้นพร้อมหยุดฝีเท้าไม่ทันได้สังเกตเจ้านก

"เห็นเจ้านกอ้วนที่อยู่กับฉันในคาบโฮมรูทไหม"

จังหวะเดียวกันนั้นเอง เจ้านกดีดตัวขึ้นมุดชายกางเกงราวกับมามันตัวเล็กพอจะเข้าไป

(UwU งั้นขอไปอยู่ด้วยคน เหงาเหมือนกานนน)

( UwU อาจจะมีมังกรตัวขาวๆม่วงๆก็ได้นะคะ คิๆๆๆๆ)

ก่อนจะพยายามฝืนทนกล่าวต่อแม้ว่าเลือดฟาดจะเริ่มกระจายไปทั่วใบหน้าแล้ว

"เพราะงั้น อย่าพูดแบบนั้นอีกนะคะ "

แววตาเกิดอาการผิดปกติของพลังเวทย์ เกิดทางช้างเผือกสีชมพูหมุดวนระยิบระยับ ก่อนสะท้อนภาพเด็กสาวตรงหน้าเธอ

นี่มันเรื่องบ้าอะไร ฉันใจเต้นกับคนที่พึ่งเจอไม่พอ และดันเป็นผู้หญิงด้วย ฉันเป็นเลสเบี้ยนหรอ?!?—เป็นเพียงเสียงในหัวของเธอเอง

เสียงหอบหายใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ก่อนส่ายหน้าเรียกสติกำจัดภาพงานแต่งงานกับเด็กสาวตรงหน้าออก

เธอพลันกัดริมฝีปากไม่กล้าจะกล่าวต่อ มือยังคงกำแน่นราวกับกำลังกดอาการผิดปกติที่อกไว้ตั้ง

พริบตาต่อมา ก็เค้นคำพูดที่เตรียมมาอย่างดี ทว่ากลับไม่ได้พูดไปอย่างที่เตรียมไว้

"ฉันใจเต้นแรงมากเลย อย่าทำตัวน่ารักแบบนั้น อย่าหลบสายตาแบบนั้นสิคะ!? ฉันใจเต้นจนแทบจะวิ่งหนีไปแล้ว "

ไม่ได้กะจะพูดแบบนั้นโว๊ยย

เอ๊!... เธอช๊อคที่ได้ยินแบบนั้นราวกับสถานการณ์ไม่เป็นไปอย่างที่คิด อาการที่หัวใจเต้นแรงเมื่อได้เห็นเด็กสาวตรงหน้าก็ว่าหนักหนาแล้ว แต่กลับต้องเจอภัยพิบัติระดับสึนามิอีก

เพราะอีกฝ่ายก็ดันมารู้สึกแบบเดียวกัน ทั้งการหลบสายตานั้น และคำพูดที่ชวนให้รู้สึกโรแมนติกพวกนั้น

โรเซ่เริ่มก้าวถอยจากอีกฝ่ายอีกหนึ่งก้าว

"มะ ไม่ได้นะ ถึงจะเป็นผู้หญิงด้วยมันจะเป็นเรื่องปกติก็เถอะ ต แต่...."

โรเซ่หันกลับไปหายูซึกิ กดคิ้วราวกับเกรงใจที่ต้องมาทะเลาะกับเจ้านกต่อหน้าเธอ

"ขอโทษนะยูซึกิ เจ้านี่แกล้งอะไรเธอหรือเปล่า?"