“ไหนดูซิ“
เมื่อกระดาษถูกยื่นมาตรงหน้า จึงโน้มศีรษะมองไล่ไปตามหัวข้อของอีกฝ่าย
”อยากให้ผมเซ็นช่องไหนให้ดีล่ะ”
ที่เข้าเค้าก็มีอยู่อันสองอัน แต่เขาก็ไม่อยากยัดเยียดลายเซ็นให้โดยไม่ถามหรอก
ระหว่างที่รอคำตอบจากรุ่นน้องตรงหน้า จึงเป็นฝ่ายพลิกกระดาษและยื่นไปให้บ้าง ปลายนิ้วจรดอยู่ตรงช่องคนหน้าตาดีที่ยังว่างเปล่า
“สำหรับลายเซ็นของจูเรียจัง ผมล็อกช่องให้ให้โดยเฉพาะเลยนะ”
(ยินดีที่ได้รู้จักอุโอกะจังนะคะ เซมไปน่ารักมาก😊✨️)
"อะ อุโอกะจัง-"
ยังไม่ทันได้รั้งไว้ อีกฝ่ายก็โดนฝูงชนกลืนหายไปเสียแล้ว ทั้งที่กะว่าจะถามรายละเอียดสถานที่กับเวลาเพิ่มสักหน่อย
ไม่มีช่องทางติดต่อด้วยสิ
แต่ถ้าเอาตามที่ถูกเสนอมา ศาลาก็คงมีไม่กี่ที่หรอก แถมอีกฝ่ายก็โดดเด่นเจิดจ้าขนาดนั้น ไม่ว่ายังไงก็คงหาตัวเจอแน่นอน
"ฮะฮะ"
เขาหัวเราะอย่างชอบใจ
ช่วยไม่ได้นะ คงต้องเตรียมคาสเทลล่ามาเยอะหน่อยแล้ว
(ตัดจบเลยไหมคะ👀)
"ถ้าเป็นที่ที่อุโอกะจังชอบไป ผมก็อยากเห็นบ้างนะ"
เขาตอบรวดเร็วราวกับไม่คิด แต่เพียงได้ยินคำว่าน้ำ เขาก็ปัดว่าน่าจะเป็นสถานที่ที่ดีแล้วล่ะ
"กลางน้ำก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ เพราะถ้าผมเสนอก็คงเป็นอะไรทำนองนั้นเหมือนกัน"
ที่นี่มีทะเลสาบไหมนะ เขาไม่ค่อยได้เดินสำรวจหรือศึกษาเมืองเท่าไหร่ แต่ถ้ามีก็คงเป็นคำตอบได้ไม่ยาก
"ชอบคาสเทลล่าไหม ถ้าชอบไว้เดี๋ยวผมเอามาด้วย"
[ รวมลิงก์ของห้อง 2-H ]
[ เพื่อความสะดวกของท่านที่ไม่สะดวกเข้าหรือติดต่อด้วยดิสคอร์ด ]
Cr Pin.ท่านแรงมัสตอย อนุมัติ
"ผ้าปิดตานี่น่ะเหรอ?…ถึงไม่ถอดออกผมก็มองเห็นปกติดีครับ"
"เลิกจ้องสักทีได้ไหม ผมไม่ถอดให้เธอดูหรอก"
°❀⋆.ೃ࿔*:･⋆˚ʚɞ
「 紅園 朔也 」โคเอ็น ซาคุยะ
• 19 ปี | 176/64
• มังไก (満開)
• จิตวิญญาณแห่งฤดูใบไม้ผลิ | วิถีชีวิต
• Doc shorturl.asia/SBQJ7
°❀⋆.ೃ࿔*:･⋆˚ʚɞ
Only for #MSG_Commu
( Roleplay | Co-Op | DM OK! )
#MSG_onigiri #MSG_nyugaku
เนื่องในโอกาสเปิดเทอมใหม่ ย่านการจึงอยากจัดกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้กำลังใจและสานสัมพันธ์กับเหล่าเด็ก ๆ สร้างบรรยากาศที่เป็นมิตร
ย่านการค้าจึงรวบตัวกันเพื่อทำ ข้าวปั้น สอดไส้ต่าง ๆ ไปแจกเด็ก ๆ ที่ต้องไปหาเปลือกหอยที่หาด จะปล่อยให้ท้องว่างไม่ได้หรอก!
แต่ก่อนเอาอาหารออกมาเสิร์ฟดันมีคนร่ายเวทย์ใส่ ทำให้คนกินเกิดอาการแปลก ๆ ซะงั้น?
+
#MSG_nyugaku
โจทย์การล่าลายเซ็นที่คุณได้คือผู้อำนวยการงั้นหรือ!!!!????
แล้วจะไปหาผู้อำนวยการมาจากไหนกันเล่า!? คุณคิดในใจพลางเดินหาไปทั่วโรงเรียน จนกระทั่งในที่สุดคุณก็เดินวนกลับเข้าไปในโรงยิมที่ซึ่งคุณจากมาตอนปฐมนิเทศ
โต๊ะและเก้าอี้ถูกตั้งเอาไว้หน้าเวที
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือผู้อำนวยการ
'โยชิอุมิ ซามิโกะ'
" อ๊ะ ท่านเดินตรงมาแบบนั้น- "
" อยากได้ลายเซ็นจากดิฉันสินะเจ้าคะ! "
(ขอบคุณที่มาแลกลายเซ็นกันนะคะ เพ้ทๆ เอ็นดูคานาตะคุง)
"ของที่ชอบเยอะเลยสินะครับ ไว้ไปกินด้วยกันในโอกาสหน้า ๆ เนอะ"
เห็นอีกฝ่ายกล่าวถึงขนมหวานอย่างออกรสก็อดหัวเราะตามไม่ได้ จะเรียกว่า...เอ็นดู ก็คงกึ่งหนึ่ง
"ผมไม่มีธุระต่อหรอก เป็นความคิดที่ดีเลยล่ะ"
อากาศร้อน ๆ แบบนี้ ถึงจะยังเหลือแรงวิ่งวุ่นเล่นกิจกรรม แต่เลือกได้ก็ไม่ค่อยอยากออกแดดเดินฝ่าฝูงชนหรอก
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───
ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง
กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา
การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
shorturl.asia/E2hN4
ถึงตัวเขาน่าจะเลือกการเดินเข้าหามากกว่ารอคอย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลย
"เรื่องแค่นี้เอง วิธีการก็เป็นเรื่องปัจเจก แค่สนุกกับกิจกรรมก็พอแล้วเนอะ"
ว่าพลางมองฝูงชนที่ไหลผ่านพวกตนไปแทบจะตลอดเวลา
"ยังไงยืนอยู่ก็ระวังเป็นลมล่ะ"
เมื่อเห็นจังหวะคนรอบตัวว่างลง จึงหันกลับมาโน้มศีรษะแสดงการร่ำลา
"อ้อ แล้วก็..เรียกผมว่าฮิบิกิเฉย ๆ ก็ได้นะ"
เอ่ยจบก็ทำหน้าราวกับคิดบางอย่างออก จึงกลับมาสบตาคุณอีกรอบ
"แต่ถ้าจะเลี้ยงล่ะก็ เอาเป็นของที่อุโอกะจังชอบดีกว่า"
"แบบนี้ผมจะได้ทำความรู้จักเธอด้วยไง"
"เอ๋ เกรงใจจัง แต่ในเมื่อพูดมา จะรับไว้ด้วยความเต็มใจครับ"
ความรู้สึกเกรงใจเป็นของจริง แต่ในเมื่อได้ข้อเสนอดี ๆ มา มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ
ไว้ค่อยตอบแทนคืนในรูปแบบอื่นก็ได้
"อืม ของที่ชอบเหรอ"
พึมพำและเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อถูกถาม ขณะเดียวกันนิ้วก็วาดไปมาบนอากาศเหมือนกำลังลิสต์รายการในหัว
"ไม่มีเป็นพิเศษหรอก แต่พวกของหวานก็ชอบนะ..."
(+)
ปฏิทินอีเว้นท์ประจำเดือนเมษายน
ช่วงที่เหล่ารุ่นพี่จะหาเด็ก ๆ เข้าชมรมมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ! แต่ก็อย่าจริงจังกันจนลืมเรื่องเรียนนะเจ้าคะเพราะว่าเดือนหน้านั้น...
และช่วงเดือนนี้สินค้าเกี่ยวกับซากุระจะได้รับความนิยมเป็นพิเศษ🐟🌸🩷
#GSM_slooflirpa
[ 1 เมษายน | หลังเลิกเรียน ]
เหล่าคณาจารย์ ผู้อำนวยการและชาวเมืองบางส่วนรวมตัวกันปรึกษาหารือเกี่ยวกับสาเหตุของเรื่องราวแสนฉงนที่เกิดขึ้นในวันนี้
ที่ยังไงก็ต้องมีผลมาจากเวทมนตร์อย่างแน่นอน ว่าแต่ใครกันที่จะมีพลังขนาดที่ใช้เวทมนตร์ให้มีผลต่อผู้คนมากมายได้ขนาดนี้?
“ขอบคุณมากนะ~กำลังคิดอยู่เลยว่าจะหาใครเซ็นช่องนี้“
เขารับกระดาษมาพร้อมกับส่งกระดาษคืนให้
เมื่อได้คืนมาแล้วจึงยัดเก็บใส่กระเป๋าเหมือนสัญญาณจบภารกิจแรก ก่อนจะหันกลับมาคุยกับคนตรงหน้าต่อ
“คานาตะคุง ใช่ไหม ยังไงก็ขอบคุณที่มาแลกกันนะ“
เอ่ยชื่ออีกฝ่ายที่แอบสังเกตจากหัวกระดาษพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
”ว่าแต่จะยืนอยู่ตรงนี้ต่อเหรอ ไม่ลองไปเดินหาสักหน่อยล่ะ?”
#GSM_slooflirpa
" มองอะไรฮะ !? -*- "
วันนี้ที่ร้านดูวุ่นวายเป็นพิเศษ
แต่ดูเหมือนเจ้าของร้านจะต้องนั่งพักอยู่แค่ตรงเคาน์เตอร์ซะแล้วสิ
ถ้าเดินไปมาแล้วโดนเหยียบจะแย่เอา UU
(ปลีกตัวมาปลูกส้มค่ะ-ย้าก555555🍊 )
(จับหมับ🤝❄️)
#GSM_slooflirpa
สายลมพัดมา ขนปลิวสยายลู่ลม
ก็ปกตินิ
"ไหนๆ แล้วก็ ผมขอลายเซ็นด้วยเลยก็แล้วกันนะ"
"สำหรับอุโอกะจัง เป็นช่องนี้น่าจะเหมาะดี"
ว่าพลางส่งกระดาษลายเซ็นให้ นิ้วชี้ไว้ตรงช่องที่ระบุว่า 'คนที่ตัวเองคิดว่าหน้าตาดี'
"ถือว่าแลกเปลี่ยนกันพอดีเนอะ"
"ฮะฮะ เดี๋ยวสักวันอาจจะนิยามตัวของผมได้ก็ได้นะ"
เห็นการคาดเดาเรื่อยเปื่อยของอีกฝ่ายก็อดรู้สึกสนุกขึ้นมาไม่ได้
"ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ"
เขาตอบกลับ รวมความถึงทั้งเรื่องทำความรู้จักและลายเซ็น ก่อนจะรับกระดาษมา
ปลายปากกาที่เป็นทั้งเครื่องเขียนและสื่อเวทย์จรดลงบนช่องเหลี่ยมเล็ก วาดลายนามของตนลงก่อนส่งคืน
(+)
drive.google.com/file/d/1rEOU...
(พิสูจน์มั้ยคะ🫳❄️)
(ก่อนหน้านี้เย็นสบายค่ะ ส่วนอันนี้เย็นจนหนาว)
(ปุ๊นไหนกัน มีแต่ปากกา🖋)
#GSM_slooflirpa
"หะ อะไรนะ”
“จ้องอยู่ได้ มันน่ารำคาญนะ”
(มาหย่อนในช่วงท้ายของวันค่ะ จากคุณชายสู่อะไรเอ่ย จริงๆ วันนี้วันเกิดฮิบิกิค่ะ อายุใหม่คนใหม่ที่แท้)
#GSM_slooflirpa
ชายฉกรรจ์ผู้สวมเสื้อเชิ๊ดทับด้วยฮากามะมองไปที่คุณ👊
((ย้อนหลังเที่ยง ผปค.เพิ่งตื่นเต็มตา wwwwwwwwww))
(+ทักทายโรลสั้นได้คัพ😘)
"เอ๋ ถามตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอ"
เขาสบตาคนตรงหน้า แววตาดูแปลกใจและลังเลไปชั่วขณะ แต่รอยยิ้มยังคงประดับไว้อยู่
จะพูดว่าตนเองแข็งแกร่งด้วยปากตนมันก็แลดูหลงตัวเองอยู่นะ
"อือ ไม่รู้สิ ตัดเรื่องกายภาพออกไปแล้วกัน"
ว่าพลางขำแห้งกับถ้อยประโยคยอมรับตรงไปตรงมา
"แล้วอุโอกะจัง มองว่าผมแข็งแกร่งด้านไหนรึเปล่า"
ในเมื่อกระดากปากที่จะพูด จึงโยนกลับไปให้อีกฝ่ายตอบเองเลย
เมื่อคนตรงหน้าผงกศีรษะเห็นชอบ จึงหยิบกระดาษของตนขึ้นมา ยื่นให้ตรงหน้าคุณ
“พอดีผมไม่มีช่องไคกะน่ะ แต่คิดว่าเธอน่าจะเหมาะกับช่องนี้นะ”
สายตาเหลือบมองดูปีกประดับศีรษะอีกฝ่ายอย่างสนใจ กล่าวพลางจิ้มไปยังช่องซ้ายล่างที่ระบุถึงคนที่มีปีก
ไม่ได้บอกว่าปีกตรงไหนนี่นะ
“ถือว่าแลกเปลี่ยนกันพอดี เนอะ”
เมื่อส่งมอบแนวจึงค่อยเปิดปากกาหมึกซึมและจรดขีดเขียนลายเซ็นของตนลงไป
#GSM_slooflirpa
" ใจที่ว่าพัง ยังไม่เจ็บเท่าตังค์ไม่มี "