Mini Event : การเรียน
#TWDclass01

รายละเอียด : bit.ly/TWDClass01

-

ส่งการบ้าน bit.ly/TWDHomework
ตรวจ bit.ly/TWDEventR

(ขอบคุณค่า เปงพี่สาวล่ำๆ🔥✨)

#TWD_โรงเรียนสตรีไนท์เรเวน

(มาแบบเลทๆค่ะแหะ)

Mini Event : ชมรม
#TWD_Club

รายละเอียด : bit.ly/TWDClub

“เพราะจำเป็นเหรอ..?”

เกรย์เอ่ยในขณะที่จัดเรียงหนังสือกลับเข้าในกระเป๋าสัมภาระดังเดิมและยืนสนทนากับอีกฝ่ายหนึ่ง

“ถึงอย่างนั้น คุณก็มีความรู้รอบตัวที่เป็นประโยชน์มากเลยล่ะครับ”

ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่อิลเลย์”

“ถ้ามีอะไรที่อยากให้ผมตอบแทนก็สามารถบอกได้เลยนะครับ”

ชายหนุ่มกล่าวกับอีกฝ่ายด้วยความยินดี เขาสังเกตเห็นคนข้างๆ นั่งตัวขดจนดูตัวเล็กลงไปอีก แต่กระนั้นเกรย์ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรักษาระยะห่างด้วยความเคารพรุ่นพี่อยู่ดี

เกรย์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะรับหนังสือเล่มนั้นมาอยู่ในมือด้วยความทะนุถนอม

“ยังไงก็ขอบคุณนะครับ ที่เอามาให้”

เขายังคงเอ่ยตอบอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกขอบคุณ เพราะแม้ทีแรกจะโดนแกล้งนิดหน่อย แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่หยิบมาให้เขาก็คงลำบากเหมือนกัน

“ผมเกรย์ วาเลนโทวิช ปีสอง คุณ..?”

#TWD_Orientation

[ โรลเปิด : โกงเวลา : แยกรูท : บวกได้ทุกคน ]

ดวงตาเขาปิดสนิท ขนตาพริ้ม ราวกับต้องนิทราทั้งหน้าเปื้อนยิ้ม ผู้ใดใคร่สัญจร เดินผ่านไปผ่านมาอาจคิด ว่ารองหัวหน้าหอสคาราเบียกำลังนอนหลับอู้งานไปแล้ว

เสียที่ไหนเล่า

ดวงตาของนูรีฮานเปิดกว้างอีกครั้ง เขามองมาที่ [คุณ] จากนั้นจึงเริ่มยิ้ม

" วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ ? "

“อ้อ..ครับ โชคดีนะครับ”

เกรย์จัดระเบียบทั้งกระเป๋าสัมภาระใส่หนังสือและจัดระเบียบตนเองให้เรียบร้อย เพื่อก้าวเดินกลับหอพักของตนต่อไป

(จบโรล)

”อาจจะ ?“

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยกขึ้นมาต่อหน้าก็มั่นใจได้ในทันทึ แต่กลายเป็นว่าพอเห็นรอยยิ้มขี้เล่นแบบนั้นที่ไม่ได้ไม่เป็นมิตรแบบนั้นก็ทำเอาเจ้าตัวแข็งกระด้างใส่ไม่ลง จะให้คว้าหนังสือกลับมาทันทีก็กระไรอยู่ เขาอยากจะคงความสุภาพของตนไว้

”เอ…ผมว่านั่นน่าจะของผมนะครับ”

ร่างสูงเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างคาดหวัง

“เกรย์ วาเลนโทวิช ปีสอง”

เขาตอบสั้นๆ ในขณะที่เซ็นชื่อตนเองลงไป เขาเหลือบมองช่องว่างลายเซ็นที่เหลือบนกระดาษ พบว่าในระยะเวลาเท่านี้ แต่อีกเพียงช่องเดียวก็ครบสามแล้ว คงนับว่าอีกฝ่ายตามหาลายเซ็นได้รวดเร็วพอสมควร

“คุณเองก็…ถ้ามีปัญหาอะไร ไม่ต้องกลัวที่จะเข้าหาผมนะครับ”

เกรย์ส่งมอบบัตรกระดาษใบนั้นคืนแก่อีกฝ่าย

“เก่งมากครับ ไพเราะมากเลย“

ร่างสูงเอ่ยอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าเขาจะได้มอบภารกิจที่เหมาะกับอีกฝ่ายไปโดยบังเอิญ แต่นั่นก็คงถือว่าดีแล้วล่ะนะ

“ผมขอรู้จักคุณอีกหน่อยสิ..ชื่อ? อะไรแบบนั้น”

เกรย์เอ่ยถามอีกฝ่ายโดยไม่มองหน้า เนื่องจากตนที่กำลังหยิบบัตรกระดาษออกมาพร้อมปากกาด้ามเล็กที่พกติดตัวเพื่อกำลังจะเซ็นชื่อให้แก่อีกฝ่ายตามที่ตกลงกันไว้

#TWDCommu

“ ฉันจะแสดงให้เห็นถึงความงดงามที่แท้จริงว่ามันเป็นยังไง “

Livienthina Desaulnear | Y2
Pomefiore Dorm Leader 👑
——————————
Doc: in Bio
Co | Role | DM24/7

“ร้องเพลงให้ผมฟังซักฮุคหนึ่งสิ”

มุมปากยกยิ้มบางๆ ตอบรับรอยยิ้มของชายหนุ่มรุ่นน้อง

”ไม่ยากใช่ไหม?“

น้ำเสียงของเกรย์ดูเรียบจนไม่แน่ใจว่าเขากำลังเป็นห่วงอีกฝ่ายจริงหรือไม่ แต่ที่แน่นอนคือดวงตาคู่นี้ฉายแววความคาดหวังและตั้งใจฟังพอสมควร

เกรย์รับบัตรเซ็นชื่อมาราวกับคนว่าง่าย เขาพินิจที่บัตรกระดาษนั้นสลับกับใบหน้าของชายรุ่นน้อง

ก่อนจะ ‘เก็บ’ บัตรนั้นไว้ในอกเสื้อแทนที่จะเซ็นมัน

”…ถ้ามีเงื่อนไข คิดว่ารุ่นน้องคงจะสนุกกว่าสำหรับกิจกรรมนี้สินะครับ“

แม้จะไม่ได้ยิ้มออกมาตรงๆ แต่ในแววตานั้นฉายความสนอกสนใจราวกับกำลังสนุกอย่างไรอย่างนั้น

“…“

เกรย์ชะงักไปเมื่อทราบเงื่อนไขที่อีกฝ่ายตามหา เอาเข้าจริง เขาเปลี่ยนรูปแบบการใส่ต่างหูให้เข้ากับทุกชุดที่ใส่ราวกับมันคือแฟชั่นที่ขาดไม่ได้ ไม่นึกว่ามันจะมามีประโยชน์กับคนอื่นเสียอย่างนั้น

”ส่งบัตรมาสิ“

เกรย์ไม่ซักไซ้อะไรเรื่องที่อีกฝ่ายไม่ต่างการให้ตอบแทน คิดเพียงแต่ว่าหากมีโอกาสครั้งหน้าก็คงไม่พลาดที่จะตอบแทนอยู่ดีนั่นเอง

“มีเทคนิคแบบนั้นด้วยนั่นเอง..เข้าใจแล้วครับ ผมจะลองไปทำตาม”

เขาพึมพำด้วยความสนอกสนใจเมื่อได้ยินคำแนะนำที่ดูเป็นประโยชน์เช่นนั้น

“หรือว่าคุณราสคาลก็ชอบอ่านหนังสือเหรอครับ?”

“…”

ชายหนุ่มดูทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของคนที่นั่งยองอยู่ข้างๆ ใจหนึ่งก็เกรงว่าอาจจะเป็นของอีกฝ่ายที่หน้าตาคล้ายกัน ใจหนึ่งก็ไม่แน่ใจว่าใช่ของที่ตนกำลังตามหาไหม

“หนังสือเล่มนั้น..ของคุณเหรอ ?”

ดวงตาสีหม่นจดจ้องไปที่หนังสือเล่มนั้นในมืออีกฝ่ายอย่างเพ่งพินิจ แม้จริงๆ จะมั่นใจไปแล้ว 80% ว่ามันคือของตนก็ตาม

”หน้าโรงเรียนงั้นเหรอ..เกือบไปแล้วจริงๆ แฮะ“

เกรย์รับหนังสือเล่มนั้นมาถือไว้อย่างทะนุถนอมพร้อมกับพยักหน้าอย่างไม่หืออือ ยอมรับแต่โดยดีว่าอีกฝ่ายพูดถูก ใช่ว่าจะมีคนใจดีเก็บให้ตลอดเสียเมื่อไหร่

“ครั้งนี้ผมโชคดีเพราะคุณเลย ขอบคุณนะครับ”

เขาโค้งหัวเล็กน้อยอีกครั้งด้วยความเคยชินจากนิสัยติดสุภาพ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่เอ็ดมัน”

เขาโค้งหัวลงเล็กน้อยอีกครั้งอย่างเคยชินในความติดสุภาพของตน

จริงๆก็แอบรู้สึกจักจี้สำหรับคำว่าเด็กน้อยน่ารักอยู่เหมือนกัน คงเพราะไม่ได้ยินคำนี้มานานตั้งแต่เริ่มตัวโตนั่นแหละนะ

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ”

(( มีคุณรองหอเป็นไอดอลคับ💖 ))

“อ่า..สายัณห์สวัสดิ์?”

หลังจากตนเพิ่งจัดระเบียบสัมภาระคร่าวๆ และออกมาเดินยืดเส้นยืดสายภายในหอ ร่างสูงเหลือบมองชายหนุ่มรุ่นน้องที่เดินเข้ามาทักตนด้วยความสงสัย

ทันใดนั้นความทรงจำตอนปี 1 ก็ลอยเข้ามาทันที…หรือว่าจะเป็นล่าลายเซ็น?

“มีอะไรรึเปล่าครับ?”

#TWD_Orientation

(เด่กปีสองบ้านสคา ยืนเข้าแถวปฐมนิเทศค่ะ❤️✨)

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

เกรย์รับหนังสือเล่มหนามาจากอีกฝ่ายหนึ่งด้วยความยินดี

“ผมเกรย์ ปีสอง ไม่แน่ใจว่าขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ..เผื่อว่าจะได้ตอบแทน?“

เขาเอียงคอเล็กน้อยมองคนตัวเล็กกว่า หนังสือหายากเล่มสำคัญเช่นนี้หากหายไปคงนั่งซึมอยู่หลายวัน จึงคาดหวังว่าตนจะได้ตอบแทนอีกฝ่ายบ้าง

“อ้อ ผมชื่อเกรย์ เกรย์ วาเลนโทวิช ปีสองครับ”

เขาตอบกลับอย่างสุภาพแม้ในทีแรกเหมือนจะทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อถูกชวนคุย

“รุ่นพี่..?”

” ? “

เกรย์หันศีรษะมองกลับไปยังต้นเสียง

”โอ้ ใช่ครับ ขอบคุณมากๆ เลย“

สีหน้าของชายหนุ่มดูโล่งอกโล่งใจขึ้นไม่น้อย เขาโค้งคำนับอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“คุณเจอมันได้ยังไงน่ะ?”

“ตั้งแต่ออกจากบ้านผมยังไม่ได้เปิดกระเป๋าเลยครับ คาดว่าตัวล็อคกระเป๋าคงเสีย”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา หนังสือเล่มนั้นมีอายุมาก ไม่มีตีพิมพ์ใหม่แล้ว เขาตามหาแหล่งอยู่นานเลยล่ะกว่าจะได้มา

เขาตัดใจแล้วเรียงกองหนังสือกลับเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อยดังเดิม

"ว่าแต่…อ๊ะ" เมื่อหยุดพักจากการย้ำคิดย้ำทำตรงหน้า ดวงตาเขาก็เหลือบไปสังเกตกับหนังสือในมืออีกฝ่ายที่เหมือนกับที่ตนกำลังหา

เกรย์สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังนั่งลงข้างๆ แต่ด้วยความกังวลนั้นทำให้เขาไม่ทันได้หันไปสังเกตว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“หนังสืออ่านเล่นน่ะครับ คิดว่าตัวเองน่าจะหยิบมา แต่ก็..”

ฝ่ามือหนายังคงหยิบกองหนังสือที่วางซ้อนในกระเป๋ากันออกมาเช็คซ้ำๆ

ขวับ

“หา..?”

ทันใดที่รู้สึกถูกวัตถุเคาะที่หลังศีรษะ แวบหนึ่ง ดวงตาสีหม่นฉายแววความโกรธเคืองราวกับมันเรืองแสงวาบชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือก ทว่าเมื่อเห็นว่าวัตถุปริศนานั่นก็คือสิ่งที่เขากำลังตามหานั่นเอง ใบหน้าชวนขนลุกนั่นก็กลับมาแลดูสุภาพเรียบร้อยดังเดิม อีกทั้งยังแฝงด้วยความดีใจเล็กๆ

”อ้อ ใช่ครับ“ เกรย์ลุกยืนขึ้นโค้งคำนับอีกฝ่ายเป็นการขอบคุณ

”ขอบคุณจริงๆครับ…คุณเจอมันได้ยังไงน่ะ?”