"แบบนั้นเองสินะครับ"

"ก็คงขอให้โชคดีนะครับ"

"วันนี้คุณทำได้ดีนะครับพักผ่อนก่อนได้นะครับ"

ตัวของเขาก็ยิ้มตามนิสัยคนยิ้มเก่ง

"ทำหน้าบึงตึงแบบนั้นมีเรื่องลำบากใจหรอครับ"

ตัวของเขาที่เห็นนักกีฬาเดินออกมาในฐานะที่เป็นฝ่ายสวัสดิการเลยหยิบกล่องแซนวิชแล้วเดินไปหา

"ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ"

(ขอโทษทีมาอวยพรช้าครับ🤣)

(สุขสันวันเกิดครัยถจะขอโทษด้วยครับ😭)

"งั้นคงไว้เจอกันครับ"

จากนั้นตัวจองเขาได้โบกมือและเดินจากไป

"งั้นก็คงขอให้โชคดีนะครับผมจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมดเลย"

"แล้วผมจะซื้อขนมให้นะครับ"

"ได้ครับ"

"งั้นหาของกินมั่ยครับ"

ตัวของเขาได้ถามกับอีกฝ่ายดู

"ผมว่าจะกลับฮอกไกโดนะครับ"

"แล้วจะไม่กลับมาจนกว่าจะเปิดเทอมร์นะครับ"

ตัวของโควกะได้พูด

"แล้วคุณเอรินะละครับ"

"ชอบครับ"

ตัวของเขาตอบกลับไป

"แล้วคุณชอบมั่ยครับ"

"แบบนั้นเองสินะครับ"

"งั้นเราเดินเล่นกันมั่ยครับ"

ตัวของเขาได้ตอบกลับไปเพราะแค่เดินเล่นเองคงไม่มีอะไรแต่ในใจไปไหนก็ได้นะ

"ผิดปกติหรอครับ"

"ก็ไม่นะครับ"

เจ้าตัวยิ้มตอบกลับไปแบบเป็นมิตร

"ตอนนี้ก็ปกตินะครับรุ่นพี่อาจจะแค่แปลกในสายตาคนอื่นก็ได้'

"ส่วนผมมองว่ารุ่นพี่ดูแล้วเป็นคนมีสเน่ห์นะครับ"

"ไม่เหมือนใครดี"

"ดูน่าสนุกจังเลยนะครับ"

"คุณชอบเทศการสินะ"

ตัวของเขามองความร่าเริงของเธอใกล้ๆและเดินไปด้วย

"ขอโทษด้วยครับ"

ตัวของก้มหัวขอโทษ

"แต่รุ่นพี่เนี่ยดูเป็นคนจริงจังดีนะครับ"

"ผมริวซากิโควกะครับ"

"ได้สิครับ"

เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าอยากกินอะไรเขาก็ไม่ปฏิเสธ

"งั้นไปกันเถอะครับ"

"อ่าวจริงด้วย"

ตัวของเขามองดูตัวเองก็พึ่งนึกได้

"คงจะเป็นแบบนั้นละสิ"

"พอดีนัดคนรู้จักแต่เจ้าตัวมีธุระอื่นนะ"

ตัวของหัวเราะแห้งๆเพราะดันมาเสียเที่ยวนะ

"โควกะเองครับ"

ตัวของเขาโบกมือและเปิดไฟฉ่ายให้เห็นหน้าตัวเอง

"สวัสดียามดึกนะครับ"

(มาปักครับ)

[ขอปักนะครับ]

ตัวของชายในชุดกิโมโนร่างสูงในมือมีอดอกไม้ไฟว่าจะมาแล้วไปแต่เจอคนเข้าก่อน

"สวัสดีครับแต่แต่งมาเต็มยศเลยนะครับเนี้ย"

"ไม่เป็นไรครับ"

ตัวของเขาได้ตอบกลับไปเพราะชุดของอีกฝ่ายมันดูดีไม่ใข่การชมเพราะมารยาทแต่เป็นการชมอย่างจริงใจ

"ขอบคุณนะครับที่มอบเวลาของคุณให้กับคนอย่างผม"

ตัวของเขายิ้มตอบกลับไปให้อีกฝ่าย

"รุ่นพี่เอรินะมีที่อยากไปเป็นพิเศษมั่ยครับ"

"ได้นะครับผมก็ชอบเหมือนกัน"

ตัวของโควกะตอบไม่ลังเล

"ของคาวก็ได้นะครับอูด้งนี่อร่อยดีนะครับ"

"ส่วนผมชอบทงคัตสึกับแกงกะหรี่ครับแต่อน่างอื่นกินได้หมดครับบ"

"ไปกันเถอะครับ"

เมื่อที่ร้านโมริยะมีงานเข้ามาด่วนจึงให้น้องสาวไปที่งานชมดอกไม้ไฟคนเดียวก่อนแล้วเขาจะตามไปทีหลังแทน เมื่อมาถึงที่งาน น้องสาวก็บอกว่ามีเพื่อนเดินแล้วไม่ต้องห่วง เขาก็เลยหาอะไรทำ เดินเที่ยวคนเดียวจนมาเจอร้านขายหน้ากาก ซื้อหน้ากากเสร็จเจ้าของร้านก็ไม่อยู่แล้ว เขาจ่ายเงินทิ้งไว้แล้วยืนข้างๆร้าน พื้นที่ตรงนี้ก็เงียบสงบดีก็เลยเลือกจะอยู่ที่นี่ซักพักก่อนเดินงานต่อ แต่ความสงบก็ถูกทำลายลงเมื่อมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นข้างๆตัวแถมชวนเขาคุยด้วย เขายกหน้ากากมาปิดหน้าตัวเองเพราะไม่อยากสนใจและขี้เกียจคุย จนมีคนเดินเข้ามาเสียงพวกนั้นก็หายไป

#THK_EVENT04 #THK_ดอกไม้ไฟ
[ #THK_โรลเปิด | แยกรูท | 19:00 น. ]

เสียงเจี๊ยวจ๊าวเล็กๆแว่วตามสายลม คล้ายกับเสียงเด็กเล็กกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่เดินเข้าไปใกล้กลับพบเพียงแค่ชายคนนึงที่ยืนอยู่เพียงคนเดียวข้างร้านขายหน้ากากที่ไร้ซึ่งเจ้าของร้าน

มือเรียวลดหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าออกเพื่อดูใครคนตรงหน้าเป็นใคร เขามองมาที่คุณโดยไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มให้

+

"ขอบคุณนะครับแต่การที่เจอคนหลายแบบมีทั้งดีและไม่ดีผมว่ามันก็ให้ข้อคิดนะครับ"

ตัวของเขาที่พูดก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเจอและคนต่างๆในชีวิตทั้งดีและไม่ดี

"แต่ผมดีใจที่เจอคนแบบคุณนะ"

"แต่เจอกันแบบนี้ดีนะครับแบบบังเอิญเจอลุ้นดีนะครับ"

(ขอบคุณเช่นกันครับบ)

"ไม่เป็นไรหรอกครับผมว่าก็เหมือนทำเนียมนะครับ"

ตัวของโควกะได้ยืนมองอีกฝ่ายที่นั้ง

"ได้สิครับ"

"แล้วรุ่นพี่ชอบกินอะไรหรอครับ"

"อ่อจำได้แล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอกครับแค่ช่วยคนที่ลำบากเอง"

"ทางนี้ก็ดีฝจที่มีคนเจอนะครับ"

"เพราะได้ช่วยก็ถือว่าดีแล้วครับ"

ชายหนุ่มหลังจากเดินในงานมาจนเบื่อแล้วว่าจะกลับแต่เจอรุ่นพี่คนนึง

"สวัสดีครับ แต่รุ่นพี่ชื่ออะไรนะครับ"

ตัวของเขาเหมือนจะจำชื่อรุ่นพี่ไม่ได้นะสิ

ก่อนจะทำหน้าแบบซื่อบื้อใส่

"สังเกตแล้วสินะครับ"

"ใช่ครับแต่คุณเอรินะแต่ยังไงก็ดูดีนะครับเป็นคนที่แต่งอัไรก็ดูดีหมดจริงๆ"

ตัวของเขาพูดกับอีกฝ่ายและชมไปด้วย

"จะว่าไปอยากไปไหนมั่ยครับแบบเดินเล่นนะ"

พ่อค้าที่ของน้อยครับ #THK_RPG