ทำหน้าตกใจไปงั้นแต่ก็หยิบสมุดจดที่อยู่กับตัวออกมา เขียนวงเวทอย่างแม่นยำ ปิดวงเสร็จ น้ำตรงหน้าก็ก่อตัวเป็นบอลน้ำลูกกลางๆ พร้อมกับปลาว่ายวนในนั้นตัวหนึ่ง
"ท๊าดา—" เขาอวด
"ฮะฮะ วิถีเวทที่ผมถนัดมันใช้จับอะไรไม่ค่อยได้น่ะแถมจะทำให้ตกใจซะเปล่าอีก"
"ผ่านการประเมินยอดนักจับปลารึยังครับ"
"ได้เลย" ไม่รู้คนแก่จะมีท็อปปิคอะไรชวนคุย กลอกตาสองทีก็ได้คำตอบ
"จริงๆผมมาอยู่ที่นี่เพราะมาดูแลหลานชายแหน่ะ เรียนที่มาโฮชิกินี่ล่ะ" เขาหัวเราะเบาๆ "เป็นเด็กชายที่ตาเป็นดาว มีหูหางเสือ ถ้าแกไปซนในร้านคุณเข้าก็ขอโทษไว้ล่วงหน้าเลย"
เขาพยักหน้ารับเรื่องไม่ไปลึกขึ้น ก่อนจะกะพริบตาปริบตอนคุณบอกให้จับปลา นิ้วเรียวชี้หาตัวเอง
"ผมเหรอ"
"การชวนเล่นของวัยกลางคนหรือไรครับ"
(หนูลูก555555555)
(/ดับบุหรี่ให้เลย /เป็นตัวอย่างที่ดีให้)
“พี่ต้องทำ..ให้ได้นะ! แล้ว แล้วพอเป็นแบบนั้น ผมจะวาดรูปให้พี่เยอะๆเลยล่ะ แล้วแล้วก็ จะได้ไปเที่ยว!“
”ไปยืนดูรูปมะม๊าที่หน้า เอ่อ หน้าบ้าน!“
”เยอะแยะเลย“
”อือฮึ—เข้าใจแล้วล่ะ ไว้ถ้าทำได้ เราไปทำทั้งหมดนั่นกันนะ“
”อื้อ“
|
“พี่น่ะ จะเก่งให้พอ”
“พอเก่งแล้ว พี่คงสามารถทำอะไรสักอย่างมาทำให้เรา..กลับมาเห็นสีอีกครั้งได้” เขาเอ่ยบอก เอาหัวก้มชนอย่างแผ่วเบา
“แต่เก็น ต้องสัญญากับพี่ก่อน…”
“อื้อ”
“สัญญาว่าจะรอจนกว่าพี่จะทำมันได้ พี่อยากให้เราลองมันคนแรกเลย ได้รึเปล่า” เขาถาม เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก เอาหัวดันคนพี่
“สัญญาคับ”
“ครับต่างหากครับ” หัวเราะเอ็นดูในความยังพูดไม่ชัด
“ครับ สัญญาครับ”
ที่เขาได้จากแม่คงติดอันดับ
“....” เด็กชายเงยมอง แก้มพองขึ้นพร้อมมือที่กำเสื้อ “ผมก็อยากเห็นบ้างจัง ตาของท่านแม่น่ะ ไม่ยุติธรรมเลย”
“ตัวแค่นี้ไปเรียนคำมาจากไหนมากมาย ฮึ” เขาหัวเราะเอ็นดู ขยับไปลูบหัวปลอบพร้อมขยับเอาหน้าซุกอีกคน ก่อนจะจรดจูบอย่างแผ่วเบาข้างขมับ
น่าเอ็นดู
“นี่ พี่อยากสัญญาล่ะ”
“สัญญาอะไรเหรอ”
เขายื่นนิ้วก้อย ขยับเกี่ยวก้อยกับนิ้วมือน้องชาย แล้วขยับขึ้นลง
และน้ำเงินที่เหมือนกับสีของมหาสมุทร“ เขาขยับมือไปเปิดหนังสือภาพไล่อธิบาย แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าแบบนั้นคงไม่ทำให้เด็กชายเข้าใจได้อยู่ดี
”มันสวยรึเปล่า“
เด็กน้อยถามเสียงใส
”สำหรับพี่ —มันสวย สีตาของท่านแม่น่ะ สวยจะตาย“ เขาว่า มันสวยเพราะเหมือนท้องฟ้าและผืนน้ำบรรจบหา หากต้องแสงก็จะปรากฏประกายวาวเช่นดาวพร่างพราว ถ้าจะมีดวงตาใดบนโลกที่นิยามถึงความงามได้
บางทีดวงตา
ตาของเด็กคนนั้นบกพร่อง…
มันเป็นอีกหนึ่งความผิดปกตินอกจากหางเสือยาวๆ เด็กคนนั้นถูกพรากสีสันไปจากดวงตา ทั้งที่มีดวงตาสีเหมือนเขาแท้ๆ แต่กลับเห็นได้เพียงแค่สีขาวดำ
“พี่เซย์เอ็น”
เด็กที่นั่งบนตักเอ่ยถามเขาเสียงเบา
“ว่าไงครับ”
มือเล็กๆนั่นเอื้อมจับใบหน้าเขา ก่อนแตะไปที่ดวงตา
”สี“
”ตรงนี้—สีอะไรเหรอ“
เขาเอียงหน้าหาให้จับได้ง่ายขึ้น
”สีฟ้าน่ะ ฟ้ากับน้ำเงิน ฟ้าที่เหมือนสีของท้องฟ้า
[ STORY 01 : Brotherhood ]
เขามีน้องชายที่อายุห่างกันเกือบ 10 ปี
[ เมียวโจ เก็นไรเซย์ ]
เด็กคนนั้นหน้าตาได้แม่มากกว่าพ่อ เหมือนอย่างที่โชเซย์เอ็นได้มันมา ผมสีน้ำเงินที่เลือนหายจากเขาไปนาน ทอประกายวาวบนหัวของน้องชาย มันทำเขาหวนคิดถึงตอนความผิดปกติยังไม่ระรานเขามากขนาดนี้
แต่น้องชายตัวน้อยของเขา
เกิดมาพร้อมคำสาปบางอย่าง
“เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลย”
“จะเล่าให้ฟังได้ยังไงกันล่ะ” เขากอดอกมอง ราวกับรอให้คุณแนะนำตนก่อนเขาถึงจะปริปากพูดโต้ตอบมากกว่านี้
“งั้นเอง เป็นพวกทนกับความหนาวได้ดีสินะ” เห็นหัวยุ่งก็เอ็นดู
“โอยะ—”
เห็นเชื่อสนิทไปวิหนึ่งก็หลุดขำ “ไม่นึกว่าจะมีคนเชื่อคำโป้ปดของผมเสียด้วย นั่นสิ ถ้าคุณเป็นเจ้าชายรูปงาม และถ้าผมเป็นนางเงือกผมอาจจะลากคุณไปก็ได้ครับ”
เสียดายที่ทั้งคุณและเขาไม่ใช่อะไรพวกนั้น
“มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรนักน่ะครับ“ ถ้าเล่าคงน่าขบขัน เขาพ่นควันออกไปเอื่อยเฉื่อย
“และ คุณเจ้าชายรูปงามท่องราตรี”
เป็นคนประเภทนั้นนี่ ประเภทที่จะเอาเงินไปถลุงกับความสุขของตัวเอง
“ถามไปทำไมน่ะครับ วางแผนตอนโตแล้วหรือครับ”
“ยาเส้นกลิ่นทะเลน่ะหรือครับ—” เขาคิด ทวนสิ่งที่ได้ยินในหัว “ถ้ามีก็อยากลองสูบดูสักครั้งเลยทีเดียวครับ”
ได้ยินคำถามก็ชะงัก
….
“ถ้าตอบดีๆคงเป็นประสบการณ์ ทรัพย์สิน เส้นสาย เงินทอง ยิ่งอายุมากบางคนก็มีสิ่งเหล่านั้นมากตาม” แลกกับสุขภาพที่พังทลายลง
เขาเอียงคอครุ่นคิด
“แต่ถ้าถามผม”
“เอ่อ—”
“เงินเอาไว้เปย์ชายหนุ่มที่เราชอบได้ไม่อั้น จากเงินที่สะสมมาตั้งแต่หนุ่มล่ะมั้งครับ”
ในการชักชวนลูกค้าให้เดินตามไปที่ร้านในวันถัดไปหรือไรครับ ถ้าใช่ได้ผลสุดๆเลย"
"ผมไม่ชอบแบบดิบแหะ แต่ถ้าต้มเค็มหน่อยนี่กินครับ—"
เลิกคิ้วตอนปลาใหญ่ต้องลงไปลึกกว่านี้ "คุณจะไปจับเหรอครับ"
"โฮ่...หน้านี้จะมีอะไรนะ" เขาลูบคางครุ่นคิด ไม่มีความสามารถเรื่องจับปลาเลยได้แต่เป็นคนมอง "ซากุระได? เอ ซาวาระเหรอ อร่อยทั้งคู่อีก"
(มาแล้วคนเก่ง /จุ๊บมือง้อ)
"...." เขาหลุดหัวเราะ
"เหมือนผมเผลอถามอะไรแปลกๆเข้าเลยนะ แต่นั่นสินะ เป็นเจ้าของร้านต้องเก่งอยู่แล้วสิ"
"นึกว่าคนชอบทำอาหารจะชอบคุยเรื่องอาหารจนไม่คุยเรื่องอื่นซะอีก ไม่หรอกเหรอ" แปลกใจนิดหน่อย "งั้นไว้ผมชวนคุยเรื่องอื่นนอกจากอาหารเอง ?"
"ยิ่งคุณพูด คุณยิ่งทำผมอยากอาหารในเวลาแบบนี้ไปใหญ่นะครับ" เขามองค้อนเล็กน้อย "เป็นกลยุทธ์
(แปะคาร์ชีทต่ายกับคาร์สีหน้าเพิ่มเติมคับระยะอืดๆ)
"ได้รับคำชมจากเด็กสาวคงนับว่าเป็นพร" เขาหัวเราะคิกคัก ปรายตามองยาเส้นที่บุกไหม้ ไม่ได้สาวความอะไรมากกว่านั้น กบิ่นเชอร์รี่ลอยแตะจมูกชวนให้นึกฉงยว่าใต้ม้วนยานั่นมีอะไรบ้างหนอ
"เวลานี้มันเงียบน่ะ"
"มีเพียงเสียงคลื่น เสียงลม สงบพอให้ขบคิดอะไรได้เรื่อยเปื่อย – ไม่คิดว่าป็นเวลาที่ดีที่เหมาะกับการสูบหรือครับ"
แน่นอนว่าองค์ประกอบตรงหน้า จับความน่ามันเขี้ยวขึ้นหลายขุม ไม่ติดว่ากำลังเดินอยู่คงอยากยื่นมือไปบีบบี้แก้มให้หายมันเขี้ยวสักหน
เด็กนี่ ()
"โฮ่ ตาถึง" เขาดีดนิ้วดังเป๊าะ "แต่อย่ารู้เรื่องของผมนักเลย เหมือนกับที่คนที่นี่มักมีความลับที่บอกใครไม่ได้ และใช่ "
"ผมเห็นด้วยเลยทีเดียว"
ตาหลุบมอง มือขวาเอื้อมไปจับ
"หว่า เป็นหนุ่มที่กล้ามเนื้อแน่นซะจริง แบบนี้คงปกป้องนักเรียนได้ทั้งบาง เท่ซะจริง"
ไม่นึกว่าคืนเหงาเปล่าเปลี่ยวจะหอบคนมาไกลถึงนี่ เขาหรี่ตามองอีกคน
"อืม เย็น แล้วหนาวรึเปล่า" เขาถามไถ่คุณ ปล่อยเสื้อคลุมตัวโคร่งพัดลู่ลม
"บางทีคงมายืนรอให้ใครทายทัก"
"เผื่อจับลากลงทะเล—ว่าไปนั่น ผมก็แค่คนแก่ใจเปลี่ยว มายืนขบคิดอะไรเท่านั้นล่ะ ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไรหรอกครับ"
เป็นคนที่มีกิจกรรมไม่รู้จบ ไม่รู้เบื่อซะจริง , เขาคิด
"เหิมเกริม" เขาแค่นหัวเราะ "ให้ผมอุ้มคุณไปคงเร็วกว่าซะอีก เห็นแบบนี้ก็ยังยกคนตัวเท่าคุณไหวนะ"
นึกภาพคนตัวเล็กกว่าอุ้มชายสูงเฉียด2เมตรคงเป็นภาพที่ตลกพิลึก
ทำได้แค่ก้าวเดินตามเด็กนำทาง
"โฮ่ จริงหรือ ไหน ต้องลองจับพิสูจน์รึเปล่า" เขาว่า พ่นควันออกไปหัวเราะคิกคัก ไม่ได้เอื้อมมือไป แต่ถ้าจะให้จับก็ไม่ติดขัดอะไร
เขาหันไปตามเสียงเรียก
เด็กเหรอ—?
"อายุถึงพอจะสูบแล้วหรือครับ ว่าไปนั่น" เขาเอ่ยหยอก ก่อนจะหยิบไฟแช็กมาจุดขึ้นให้พร้อมเอามือบังลมให้
"เชิญครับ"
"ก็ไม่เท่าไหร่"
"คุณล่ะ ไม่หนาวเหรอ" เขาถามคืนด้วยคำถามเดียวกัน พ่นควันบุหรี่ไปในทิศทางที่จะไม่โดนคุณเข้า ได้ยินคำชักชวนมีหรือต้องปฏิเสธ มีเพื่อนคุยแก้เซ็งยามดึกดีกว่ายืนเงียบกว่าเป็นไหนๆ
"เอาสิ"
"นำไปเลย คุณพรานล่าปลา—" เขาเอ่ยหยอก ผายมือให้นำและเป็นโชคดีของคุณที่เขาว่างพอดี
#MSG_เปิดโรล
แยกรูท | 21.00 แถวชายหาด
"......"
มายืนสูบบุหรี่ทบทวนชีวิตเรื่อยเปื่อยประจำวัน ช่วงนี้นอกจากเรื่องครอบครัวก็เริ่มคิดหนักเรื่องการใช้ชีวิตบั้นปลายที่เหลือว่าจะเอายังไงต่อดีนะ
ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมายืดยาว
(มาสูบด้วยสั้นๆได้ต่ะ ส่วนเด็กๆนอนเถอะลูก5555)
(ระหว่างรอตอบโรลก็ไปเอาหลังคาบ้านคืนค่ะ...
(เค้าไม่ได้เริ่มกระทำใครก่อนเลย สังคม💔)
ขอบคุณที่ให้ยืมเด็ก ๆ ทุกคนมาวาดด้วยนะคะ🍀 )
(คุนจะจำไปทำอะไรครับ คุนไซกิ 🧍🏼♂️)
( เริ่มจากพี่น้อง 7 คนที่มีคอนเซปต์อิงปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ทั้งหมด อาจข้องกับชื่อบ้าง พลังและวิถีที่ใช้บ้าง
/ อย่างเก็นไรเซย์ที่เป็นผู้ใช้วิถีมายา ก็อิงมาจากปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่ทำให้เห็นภาพนั่นนี่บิดเบี้ยวไปมา ประมาณนั้นครับ ไว้เดี๋ยวเล่าดีๆในสตอรี่อีกที 🙂↕️)
[เธรดรวมแฟค/ลอร์ออริ เมียวโจ โชเซย์เอ็นและตระกูลของเขา]
( อนึ่งมีรายละเอียดบางอย่างในสตอรี่ที่อัดใส่ในรูป/คอมมิกไม่หมด (พยายามแล้ว) เลยขออธิบายในเธรดนี้เพิ่มเติมเวลาลงอะไรสักอย่างทุกครั้ง )
(เรฟคาร์ชีท :
ทำเก็บไว้เพราะลืมเองเหมือนกันว่าต้องวาดยังไง)
ในการบรรเลงชั้นสูง และกำลังโหยหาบางอย่างจากแดนไกลโพ้น
"เป็นเพลงที่ดีทีเดียวครับ" เขาว่า ดววตามองไล่สำรวจ
"ฟังแล้วยังกับพึ่งโดนใครทิ้งมาหมาดๆ ชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันเกิดกับคุณหรือผมกันแน่"
การขอความเกรงใจนั่น
ยามบทเพลงบรรเลงขึ้นเขาเงียบฟัง , ช่างเป็นทำนองที่จะว่าดีก็พูดได้ไม่เต็มคำนัก สมกับที่กล่าวว่ามันคือการบีบคั้นของอารมณ์ อาจจะเพราะเมโลดี้ที่ไล่แตะโน้ตไล่ไปมา ขึ้นลง
น่าเสียดายที่ตัวเขาไม่ได้อาวรณ์ต่ออะไร อาจอาลัยรักที่ไม่สมหวัง แต่เวลาก็ผ่านมานานมากพอให้ทำใจยืดหยัดผ่านมันไปได้อย่างควรแล้ว
สำหรับเขามันเป็นเพียงบทเพลงไพเราะ ที่ถูกเล่นโดยคนมีความสามารถ