😖😖

Het is dat wij vaak pas gaan nadenken… als iemand anders dat al veel te lang heeft gedaan.

Misschien is de echte vraag niet: Wie doet wat?
Maar: Wie denkt eraan?

Want daar begint de ongelijkheid.

Link naar artikel: lnkd.in/ePPSSdjn

En dat is precies het punt.

Je kunt taken verdelen. Maar zolang het denken, het plannen en het overzicht bij één persoon ligt, blijft het scheef. Dan is het geen verdeling, maar hulp. Dus nee, het is niet zo simpel als “mannen doen te weinig”.

Ik kijk rond en denk: waar is de afstandsbediening?

En dan heb je nog dat moment dat je één ding doet. Was opgehangen. Toilet schoongemaakt. En dat je dan bijna subtiel gaat staan wachten. Op erkenning. Op een soort medaille. “Zie je wel, ik doe ook dingen.” Alsof het een hobby is.

Dus ik ga ontspannen. Klaar. Terwijl het niet eens in me opkomt om te denken: ligt er nog was, moet er gestofzuigd worden, hoe ziet de badkamer eruit?
Mijn partner heeft ook vrije dagen. Alleen gebruikt zij die blijkbaar anders. Die kijkt rond en denkt: wat moet er gebeuren?

Boodschappen wel binnen, maar niet uitgepakt. Tot hier en niet verder. En het erge is: je denkt echt dat je goed bezig bent.

Ik ook.

Ik kan een dag thuis zijn en beneden zitten, zonder één keer naar boven te lopen. Want in mijn hoofd is het simpel: ik heb vrij.

Alsof hij moreel toch een beetje heeft meegedaan.

En toen dacht ik: ja… dat ben ik dus ook.

Michael McIntyre heeft er een mooie observatie over. Dat ontbijtbord dat niet in de vaatwasser gaat, maar erboven. “It’s in the zone.” Kopje op het aanrecht.

Ik hoorde laatst in een podcast zo’n pijnlijk herkenbaar voorbeeld. Een stel is onderweg naar een verjaardag en vlak voor aankomst vraagt hij: “Hebben we eigenlijk een cadeautje?”
Dat “we” is prachtig. Want als zij het niet had geregeld, stond hij daar gewoon met lege handen. Maar hij zegt “we”.

Over wie er denkt, wie er plant en wie er onthoudt dat de gymtas mee moet, dat er een ouderavond is en dat er ook nog een cadeautje geregeld moet worden.

“𝐕𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐮𝐫𝐧-𝐨𝐮𝐭, 𝐨𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐧𝐨𝐞𝐠 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧.”

Heerlijk, zo’n kop. Het is een kop die schuurt. En eerlijk is eerlijk:hij is ook confronterend. Want ergens weten we allemaal dat hier iets in zit.Dit gaat niet over mannen die massaal op de bank liggen. Dit gaat over iets subtielers.

😊

Pro gelijkheid.
Pro feminisme.
Pro cultuur.

Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is.

Want echte kracht zit niet in kiezen tussen werelden,
maar in het durven verbinden ervan.

#progressiefnederland #groenlinkspvda
@progressiefned.bsky.social

Dankjewel lieve Sylvana. Geniet van het zonnetje en het verhaal. ♥️

♥️

Ook Bluesky is verslavend en om af te kicken heb ik een andere omgeving en oude verslaving opgezocht.

Dankjewel @abbiechalgoum.bsky.social, voor je mooie woorden. Aan mij, maar vooral over jouw moeder. Ik sla elke bladzijde om met een hunkering naar meer.

Toch bleef ik staan
alsof er nog iets
zou volgen.

alsof wachten
een vorm van hopen is

alsof een kind
dat lang genoeg luistert
toch ooit
wordt geroepen.

Nu zeg ik
soms mijn naam
hardop.

Om te horen
hoe die klinkt

zonder jou.

𝐉𝐞 𝐫𝐢𝐞𝐩 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐦

Je riep mijn naam
althans, dat dacht ik.

Soms als de wind
tegen de ramen tikte
of wanneer iemand mijn naam zei
op een manier
die even op die van jou leek.

Dan draaide ik me om.
Niemand.

😊😊

Hahahaha…halalpoeder for life!

Haha ja ik blijf natuurlijk opletten, want voor je ‘t weet strooien de dames islamiseringsspul in het huis rond of mengen het door het eten. @overlistener.bsky.social en @abbiechalgoum.bsky.social deden dit ook altijd op X :-)

En dat een krant dit als serieuze discussie presenteert, is eigenlijk nog zorgwekkender dan die jongens zelf.

Het probleem is niet dat vrouwen te zelfstandig zijn geworden. Het probleem is dat sommige mannen nog steeds denken dat respect hetzelfde is als gehoorzaamheid.

Misschien moeten mannen eerst aan zichzelf werken voordat ze vrouwen vertellen hoe ze zich moeten gedragen?

𝐒𝐞𝐫𝐢𝐞𝐮𝐬, 𝐀𝐃?

In 2026 stellen jullie de vraag of vrouwen naar hun man moeten luisteren? Wat is het volgende debat? Of vrouwen misschien ook weer toestemming moeten vragen om een bankrekening te openen?

JOE SPEEDBOOT - Officiële NL trailer YouTube video by September Film Distribution

Joe Speedboot is verfilmd.
Goed acteerwerk, vlot gemonteerd en leuke muziek!
Gaat dat zien!
(Ook met @abbiechalgoum.bsky.social !)
#voorpremiere #filmhuisBussum #filmtip #JijBentMijnSchultenbräu

Wat ze nodig hebben is nabijheid: ouders die meekijken, vragen stellen en samen grenzen verkennen. Niet om hun wereld kleiner te maken, maar om te voorkomen dat die wereld ineens groter wordt dan zij aankunnen.

Soms nieuwsgierig, soms onschuldig, maar soms ook mensen met kwade bedoelingen.

De oplossing is niet paniek en ook niet verbieden. Kinderen verdwijnen niet van internet omdat wij dat spannend vinden, ze verdwijnen alleen uit ons zicht.

Het ongemakkelijke is dat veel volwassenen dit nog niet doorhebben. Voor ouders is WhatsApp nog steeds “een appje sturen”. Voor kinderen is het allang een sociaal platform geworden. En een platform zonder toezicht trekt altijd publiek.

Mensen die niemand kent en die niets goeds in gedachten hoeven te hebben. Kinderen die denken dat ze in een woonkamer zitten, staan ondertussen midden op een plein.

Het voelt alsof je met vriendinnen in een slaapkamer zit. Maar dat is het niet. Het is een podium.

WhatsApp heeft met zijn kanalen een vreemde illusie gebouwd. Het lijkt op een groepsapp, een veilige plek. In werkelijkheid kan er een hele stoet anonieme ogen meekijken.

𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐧𝐞𝐭 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐦𝐞𝐞

Het begint onschuldig. Altijd. Een paar meisjes van elf die een kanaal beginnen op WhatsApp. Dansjes, lipsyncs, outfitjes. Ze noemen het een meidenhuis: een digitaal clubhuis waar je alleen binnenkomt na een auditie en waar je samen filmpjes maakt voor volgers.