#สู่เรือนเจ้า_VRKN
[โรลเปิด | 15 เมษา]
ในฐานะบุคลากร เธียรยังคงเข้าร่วมพิธีผูกสายสิญจน์ดังเช่นทุกปีที่ผ่าน บรรจงเรียงร้อยเชือกถักทำมือประดับหินต่างชนิดลงบนข้อมือของนักเรียนคนแล้วคนเล่า
ใบหน้าที่ราบเรียบจริงจังเสมอยามเมื่ออยู่ในคาบเรียน บัดนี้ปรากฏรอยยิ้มบางแลดูแปลกตาพอสมควร
(มาโรลสั้นๆรับสร้อยรับพรได้ค่ะ🤏🏻 หรือจะชวนคุยมากกว่านั้นก็ได้เช่นกันนะคะ)
“ โอ.. เที่ยงแล้วนี่นะ ไปหามื้อเที่ยงกินกัน ”
วัฏฏะถูกย่อมาคล้องไว้ที่ข้อมือ
“ หยางชอบกินอะไรหรอ ” สรรพนามการเรียกเริ่มดูสนิทสนมขึ้น
ทั้งคู่เดินตามทางไปเรื่อย ผ่านร้านค้ามากมายตามถนนที่เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนถึงย้านร้านอาหาร กลิ่นหอมอวลของอาหารอันโอชะมากมายลอยตีจมูก ทั้งของปิ้งย่าง ต้มยำ เครื่องแกงมากมาย เสี่ยงฉ่าของกระทะชวนกินเป็นเอกลักษณ์ของร้านข้าวจริงๆ
เสียงรองเท้าสับเข้าใกล้คุณอย่างเร่งรีบ— ฝ่ามืออุ่นแตะที่ท่อนแขนหนาของยักษ์สีแดงเสน
“ ขอโทษนะ... คือว่า พอจะรู้ไหมคะว่าร้านหนังสือไปทางไหน ” สาวเจ้าของเสียงเอ่ยถามขึ้น
ด้วยว่าเห็นเป็นยักษ์แบบเดียวกับตนจึงเลือกเข้าหา — แต่ก็พลันต้องชะงักค้าง ก่อนจะตัดแว่นและเพ่งมองอีกฝ่ายดีให้ดี
' เอ... ใครหว่า? '
[โรลเปิด | แยกรูท]
5 เม.ย. ( ๐๙:๐๐ - ๑๗:๐๐ น. )
#จัดกระเป๋า_VRKN
" คนเยอะแหะ เยอะกว่าปีที่แล้วไหมนะ อืมม "
"ร้อนโว้ยยยย เห้อ ร้านหนังสือก่อนแล้วกันไม่ยากซื้อที่สุดแล้วอันนี้"
ร่างสูงเดินผ่านฝูงชนมากมายสำหรับนางแล้วไม่ยากเลยที่จะกวาดสายตามองหาร้านหนังสือเพราะความสุงใหญ่ของตนเอง
“ เหวอ! ระวังหน่อย!! ข้ายังไม่อยากจ่ายค่ารักษาเพิ่มนะ— ”
เธอรีบยกวาฏกะร้อนร้อนออกห่างจากมือไทหยาง
หลังจากสื่อกลางทรงกลมกลับสภาพเป็นสำริดสีเขียวดังเดิมจึงยื่นให้
“ ระวังหน่อยสิ ” ว่าแล้วก็ยีหัวคนตัวเล็ก ด้วยสีหน้าฉุนเฉียว ปนซีดเซียวเพราะตกใจเมื่อครู่
( # หนูเขิน กรี๊ดดดด5655445555 )
เช็คไปได้สักครู่ คำแนะนำจากเจ้าของร้านเกี่ยวกับคุณสมบัติวัสดุก็ทำเอาอดไม่ได้ที่จะลอง ณ ตรงนั้น
คราวที่เวทย์ไฟแทรกซึมเข้ามา ผิวสำริดและทองแดงพลันเปลี่ยนเป็นสีทองราวกับถูกหลอม
—
หลังการเช็คสินค้าจบสิ้น – สาวเจ้าคว้าหยิบกระเป๋าตังค์ ยื่นจ่ายในราคาชนเพดาน X0,000
ก่อนจะหันมาสนใจคนตัวเล็กที่ดูของจนหนำใจแล้ว
“ เป็นไงบ้าง... เจออะไรน่าสนใจไหม ”
ร่างสูงเข้าไปหาเจ้าของร้าน ปล่อยให้ไทหยางเพลิดเพลินกับสิ่งรอบตัว
ไม่นานนัก สื่อกลางเวทย์ทรงกลมของเธอก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า มันถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างพิถีพิถันและปราณีต ทั้งลายกระหนกและการฝังอัญมณี ด้วยสำริดสีเขียวปนทองแดง
มันถูกยกขึ้นกลางอากาศด้วยเวทย์พื้นฐาน หมุนไปมาเพื่อเช็คสภาพความเรียบร้อย
(+)
“ ชิ... ห่างกันนิดเดียวทำเป็นกร่าง ”
พอรู้ว่าเพื่อนเก่าย้ายกลับมาใกล้ ใจก็ตื่นเต้น ยากจะเก็บอาการ
“ งั้นหรือ... ”
ทั้งคู่เดินซื้อของด้วยกันต่อจนเย็น พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ห้าปีที่ไกลหน้า — เป็นเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ครั้งที่ไม่รู้ตัวว่ายิ้มออกมา
หลังแยกย้ายก็อดคิดไม่ได้ว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกันเพื่อชดเชยเวลาที่หายไป เหมือนวันเก่า
{ END }
“ ข้าวแกง... ร้านอาหาร อื้ม ถ้ามีโอกาสจะแวะเวียนไปอุดหนุนนะ ”
นัยน์ตาสีมรกตฉายตามปลายนิ้วของคนตัวเล็ก เห็นกับร้านทรงโบราณโดดเด่น
“ ของข้าสั่งไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะ รอบนี้มาเอาของแล้วก็จ่ายส่วนที่เหลือ ”
“ เพราะไม่ได้มาสั่งเองก็เลยไม่รู้ว่ามันทำจากอะไร... แต่ก็น่าจะทำจากสำริด ” ‘ พี่สาวบอกมาแหละนะ ’
เดินไปคุยไปเพียงครู่ก็ถึงร้าน — มือขวาเอื้อมเปิดประตูเข้าร้านไป
“สวัสดีค่ะ"
ทั้งคู่เดินตามทางไปเรื่อย และดูสินค้ารอบตัวไปพลาง
“ ที่บ้านข้ารับรัชกาลกับค้าขายทั่วไปน่ะ คุณหยางล่ะ? ”
ผู้คนมากมาย เผ่าเอกลักษณ์อย่างยักษ์ วานร ลูกครึ่งพอปะปลายเต็มทาง
“ ไปซื้อวาฏกะกันก่อนดีไหม ” เธอหันไปถามเพื่อน(?)ใหม่ตัวน้อย
“ คงต้องรบกวนคุณหยางเรื่องทางจริงๆแล้วล่ะ... ” ถึงกับเอามือแปะหน้าผาก
“ ซื้อของครบแล้วค่อยไปกินข้าวกัน ” ว่าไปก็เช็คเงินในกระเป๋า
( # ครุคริๆๆๆๆๆอิอิอิอ่าาาๆๆๆ )
“ ข้าหรือจะหลง หึ! ทำอย่างกับข้าพึ่งเกิดเมื่อวาน ”
นางยืดตัว กอดอกมองอีกฝ่ายอย่างเย้อหยั่น
“ ว่าแต่เจ้าเถอะ ที่ย้ายบ้าน จะย้ายไปไหนหรอ? ”
ไม่นานเกินรอ รถทรงคลาสสิคสีดำเงาขับมาจอดเทียบท่าเพื่อเตรียมไปยังจุดหมายปลายทาง 'สำเพ็ง' ย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดในสยาม
ผ่านไปเพียงครู่ก็ถึงที่ หลังจากนี้คงต้องบากบั่นเดินกันสองคนเอา — ก่อนจะได้เข้าไปก็วุ่นวายกับข้อตกลงกับผู้ติดตาม
สมุดโน๊ตเล็กถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายราคาแพง “ คุณหยางเข้าเรียนที่วรางคณาด้วยสินะคะ?— ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ” เธอเอ่ยถามหน้าเรียบเฉย
“ พึ่งเข้าแล้วมันจะทำไม ಠ益ಠ ”
แล้วทำหน้าทำตาแบบนั้นหมายความว่าไง — ก็พอรู้อยู่ว่าอีกฝ่ายโตกว่า แต่น่าหงุดหงิดยังไงชอบกล
“ แล้วนี่เจ้าจะไปที่ใดต่อ? ”
“ หนังเหนียวเป็นบ้า ”
« สบายดีก็ดีแล้ว » พอรู้ว่าเพื่อนของตนอยู่สบายดีก็โล่งใจ
“ อ่าา...ใช่ ข้ามาซื้อของเตรียมเข้าเรียนน่ะ ” ว่าไปก็โบกซองจดหมายในมือไปมา
“ หรือว่าเจ้าเองก็... ”
เอาจริงดิ... บังเอิญเกินไปไหมเนี่ย ಠ,_｣ಠ
“ ค่ะ พอดีข้าพึ่งเคยมานี่เป็นครั้งแรก คุณหยางไม่สะดวกนั่งรถหรือ? ”
พัดพับยกขึ้นป้องปาก เกรงว่าตนจะเสียมารยาท ใครบ้าที่ไหนจะชวนขึ้นรถตั้งแต่แรกที่เจอ— อ่าา แต่ว่าเป็นฝ่ายยืนขวางทาง แถมนั่งรถยังสบายกว่าเดินด้วย
กลุ้มใจจริง...ಠ,_｣ಠ
“ มันก็ใกล้เที่ยงแล้ว เกรงว่าจะร้อน— ”
“ ไปด้วยกันข้าจะได้เลี้ยงอาหารคุณหยางสักมื้อ เป็นการไถ่โทษ ”
เหลียงลี่มองท่าทางอวดเบ่งทรวดทรงของตัวเองของคนตรงหน้า ชวนให้มีน้ำโหจริงเชียว — หากรอบข้างไม่มีคนก็อยากจะโวยวายให้มันรู้แล้วรู้รอด
เพราะเจ้ายักษ์สีแดงเสนตรงหน้าเป็นคนเดียวที่เธอสามารถแสดงมุมเด็กออกมาได้ — ต่อให้ผ่านมานาน
“ ชิ... ช่างเหอะ ข้าขี้เกียดทะเลาะกับเจ้าแล้ว ”
“ ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างล่ะ? ”
“ นี่เจ้า!— ”
เพื่อนเฮงซวยที่หายไปห้าปีเต็มโดยไม่บอกไม่กล่าว กลับมาครั้งนี้ยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก
หาได้อดทน — พัดพับในมือฟาดเข้าที่แขนหนาของเสนดังเปี๊ยะ
“ ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆนะ! กาลเวลาไม่เคยสั่งสอนมารยาทการพูดให้เจ้าเลยรึ! ”
“ แล้วนี้หายไปไหนของเจ้าตั้งห้าปี จดหมายก็ไม่มีสักฉบับ! ”
“ อย่าคิดว่าจนถึงตอนนี้ข้าจะยกโทษให้เจ้านะ!! ไอยักษ์อ้วน!! ”
ร่างระหงสะอึกเล็กน้อยเมื่อเสียงเรียกนั้นดูเจาะจงเข้าหาตน
“ ข้าหรือ... ค.. ะ... ”
พลันได้สบตาผ่านเลนส์แว่นบางกับอีกฝ่าย สีหน้าของนางดูไม่ต่างจากคนตรงหน้านัก
“ ไอเสน... ”
ชื่อของเพื่อนสมัยเด็กพุ่งกลับเข้ามาในสมองส่วนความทรงจำ และถูกเรียกอย่างห้วนๆ — ต่อให้ผ่านไปร้อยปี เธอก็จำได้ ทั้งทรงคิ้ว และลายบนแก้ม เธอจำได้แม้นไม่ผิดแน่
“ เช่นกัน คุณหยาง ”
สัมผัสได้ถึงพลังที่แปลกใหม่ แต่ไม่คุกคาม(⌐■-■)
เมื่อคำเสนอนั้นถูกพ่นออกมาจากคนตรงหน้า ก็ทำเอาหูผึ่ง
สวรรค์เป็นใจ ส่งสาวน้อยผู้ประเสริฐมานำทางให้ด้วยหรือ?
“ จริงหรือ? ข้ากำลังตามหา'ร้านวงสรรค์สกุล'อยู่พอดี?? ถ้าไม่รังเกียจนั่งรถไปกับข้าไหม ”
ยังไม่ทันจบประโยคดีก็ถูกยักษ์วัยกลางคนที่มาด้วยสะกิดเสียก่อน
'เด็กคนนี้ก็ไม่เห็นจะดูอันตรายไม่ใช่หรือ มีพวกลุงอยู่นี้'
เธอพยักหน้าให้กับสาวน้อย โล่งอกที่นางไม่เป็นไร
“ ใช่ เป็นยักษา ” ยางยืดตัวเต็มความสูง
“ หรดี อุบลินทรเดชา เรียกข้า เหลียง ก็ได้ มาจากพระนคร ข้ามาหาซื้อของเตรียมเข้าเรียน “
“ แล้วแม่หญิงน้อยล่ะ? ”
ใบหน้านิ่งเอียงมองเล็กน้อย
เหวอ!?—
สาวเจ้ามัวแต่จดจ่อกับของขายรอบกายไม่ทันได้ใส่ใจเสียงดังลั่นนั่น พลันนั้นเจ้าของเสียงชนกับเธอจนหงายเก๋ง มือหนาฉวยคว้าแขนบางของสาวน้อยไว้ทัน
“ เกือบไปแล้ว... ไม่เป็นอะไรหรือไม่คะ ” สำเนียงถูกเรียบเรียงจากการอบรมสั่งสอนมาอย่างเข้มงวดเอ่ยถามไถ่อาการอีกฝ่าย
“ ขออภัยด้วยจริง ๆ ” เกรงว่าตนจะเป็นฝ่ายขวางทาง ด้วยขนาดตัวที่แตกต่าง — คงไม่มีตรงไหนหักหรอกนะ
#จัดกระเป๋า_VRKN
{ โรลเปิด | แยกรูท }
สถานที่ : สำเพ็ง
วันที่ : ๕ เม.ย. ( ๐๙:๐๐ - ๑๗:๐๐ น. )
ช่วงสายของวันธรรมดา — บรรยากาศคึกคักของชุมชนเมืองน่าน สมเป็นย่านค้าขาย
ยักษาวัยละอ่อนเจ้าของกลุ่มผมสีกลีบบัวสาวเท้าตามทางเดิน รอบข้างมีบุรุษยักษ์วัยกลางคนเดินตามติดสองสามตน พร้อมกับร่มกางบังแดดให้
“ เหลียงบอกลุงศักดิ์แล้วว่าเหลียงอยู่เองได้ พวกลุงกลับบ้านไปเถิด ”
( สามารถเสนอโคพิเศษโดยทัก DM มาได้เลยค่ะ (•‿•) )
#VRKN_commu
เปิดโค หรดี ( เหลียงลี่ )
♥️ : ต้องการโค , DM
🔄 : เข้ามาโบกๆ ทักทาย
.
พื้นเพ เหลียงลี่ เป็นคนที่เจอผู้คนน้อยมากจนแทบนับหัวได้เลย เพราะอยู่แต่ในอาณาเขตของบ้าน ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่ก็จะเริ่มขึ้นใน วรางคณา ทว่า อีกกรณีหนึ่งคือ รู้จักทางบ้านของเหลียงลี่ค่ะ — สามารถเข้ามารู้จักท่านหญิงแห่งบ้านอุบลินทรเดชาได้ทาง DM นะคะ!
รอคุยรอเล่นกับทุกคน(◍•ᴗ•◍)♥️
(ฮือออออ!!!— หนูโดนบอกหรอคั๊กดดๆๆักีดรรร อ้ากกกกกก! น่ารักมากมาย อาจารย์ก็ส๊วยเท่มาเลยก๊ะะะะะ!!!กั๊กๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)
#VRKN_CO
(มาแปะๆคาร์ชีท+หาคนโคไปด้วยค่ะ ขออนุญาตเนียนรู้จักทุกคนเลยนะคะ🥺 ส่วนใครต้องการโคสตอรี่เบื้องลึกกว่านี้สามารถเฟบไว้/dmมาได้เลยค่ะ ยังไม่มีไอเดียก็ค่อยๆมาช่วยกันสร้างได้นะคะ💪🏻)
(พี่นลินน~🪷🫵😘)
(มาเปิดโคย่ะะะะะะะะ ยัยยักขี้เก็ก )