"อืมม ที่คันโดริซังว่าแบบนั้นก็ถูกนะเจ้าคะ"
เด็กสาวเลื่อนมือขึ้นมาแตะคางคิดตาม
"ตัวฉันสะอาดสะอ้านทั้งภายนอกและภายในเรื่องเลยเจ้าค่ะ แต่..."
เธอชี้นิ้วชี้ขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม
"จิตใจที่สะอาดเนี่ย มันก็เป็นอะไรที่วัดได้ยากในเวลาแบบนี้นะเจ้าคะ"
"ฉะนั้น เพื่อความรวดเร็วและให้ทันต่อเวลาเล่นกิจกรรม ความน่ารักภายนอกน่าจะใช้วัดได้ดีที่สุดเจ้าค่ะ"
คำถามเชิงปรัชญามา ตนก็ใช้เหตุผลกลับไป
พอเห็นรุ่นพี่ทำหน้าสำนึกผิด ใครจะไปโกรธลง
"ไม่โกรธหรอกเจ้าค่ะ ครั้งหน้าก็ระวังๆ ละกัน มันอันตรายด้วยแหละนะ"
ยังดีที่คราวนี้ยังไม่เป็นอะไร เลยช่างมันละกัน
"คนอื่นเขาก็มีงานของตัวเองที่ต้องรับผิดชอบเหมือนกันเจ้าค่ะ แถมลำพังแค่งานซื้อของ ฉันทำคนเดียวน่าจะสะดวกกว่าเจ้าค่ะ"
ก็มีเวทมนตร์ช่วยทุ่นแรงนี่นะ
"จะดีเหรอเจ้าคะ? ว่าแต่งานในส่วนของรุ่นพี่ทำเสร็จแล้วเหรอเจ้าคะ??"
หรี่ตามอง
"แม้จะเป็นสิ่งของที่ดูไร้ค่าในสายตาเรา แต่สำหรับบางคน มันอาจเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าที่ต่อให้เอาอะไรมาแลกก็ไม่ได้"
"และเพราะแบบนั้น มันเลยทำให้ของชิ้นนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราว ทั้งอบอุ่น ขมขื่น และน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกันเจ้าค่ะ"
เธอค่อยๆ หันมาสบตาเพื่อนข้างๆ พร้อมรอยยิ้ม
"ชมรมของเราเป็นเหมือนตัวแทนที่จะคอยบอกเล่าเรื่อวราวต่างๆ ของสมบัติเหล่านั้นเจ้าค่ะ"
พอฟังคำตอบของเพื่อนก็อมยิ้มนิดๆ
"ฮิฮิ เกือบถูกเจ้าค่ะ"
"ความจริง สิ่งของที่ฉันว่า ไม่จำเป็นต้องเป็นของโบราณหรือของหายากเลยเจ้าค่ะ"
เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาประกอบการอธิบาย
"ในชีวิตของเราต่างต้องเผชิญเรื่องราวมากมาย ทั้งทุกข์และสุขสลับกันไป สิ่งของก็เช่นกันเจ้าค่ะ"
"เราไม่มีทางรู้เรื่องว่าสิ่งของบางอย่างต้องผ่านมือ ผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้างกว่าจะมาถึงจุดนี้"
+
"แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูแสนสง่างามสุดเพอร์เฟคอย่างฉันทำอะไรก็ต้องทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว"
กอดอกยืดอย่างภาคภูมิใจ และเมื่อรุ่นพี่ตอบตกลงช่วย เด็กสาวก็เลื่อนนิ้วชี้กล่องตรงหน้ารุ่นพี่ให้ลอยต่ำลงในระดับพอดีมือของรุ่นพี่เพื่อรอรับ
"เช่นนั้นก็ รบกวนช่วยขนกล่องใบนี้ไปที่ห้องชมรมให้หน่อยนะเจ้าคะ ฉันจะได้มีสมาชิกคุมอีกกล่องได้ง่ายๆ"
เอ่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มระหว่างรอรุ่นพี่รับกล่องที่ลอยอยู่
"เป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่ารักเลยนะเจ้าคะ แต่ก็สมเป็นรุ่นพี่ดีนะ"
เรื่องที่ว่าอยากได้อะไรก็ต้องได้อ่ะนะ แถมไอ้บรรยากาศน่าขนลุกเมื่อกี้อีก ดูแล้วรุ่นพี่คนนี้คงไม่ได้แค่สมองกล้ามแล้วล่ะมั้ง? ....หรือเปล่า??
"เรื่องนั้น คงต้องให้คู่ครองของรุ่นพี่เป็นคนตัดสินล่ะนะ"
เด็กสาวยักไหล่เบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นหอพักอยู่ไกลๆ
"ดูเหมือนใกล้จะถึงหอพักแล้วนะเจ้าคะ โชคดีนะที่ไม่โดนใครตามมาถึงนี้"
"ที่แท้ ฮานะอุระซังก็เป็นรุ่นพี่นี่เอง งั้นรุ่นพี่แสนน่ารักคนนี้คงต้องขอรบกวนในหลายๆ เรื่องเลยนะเจ้าคะ"
คลี่ยิ้มกว้างกลับอย่างเป้นกันเอง
"อา ฉันว่าฉันไม่รบกวนเวลารุ่นพี่ซ้อมจะดีกว่าค่ะ"
"เอาไว้คราวหน้าช่วยโชว์สร้างดอกไม้น้ำแข็งให้ฉันดูอีกนะเจ้าคะ"
ว่าจบก็โค้งตัวอย่างสง่างามเป็นการอำลาอย่างสุขภาพ และเตรียมจะจากไป
#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub
ในโลกนี้ที่มีเวทมนตร์ จะต้องมีสิ่งที่เรียกว่าสัตว์เวทมนตร์ใช่ไหมล่ะ!!?
—— แล้วพวกมันมีหน้าตาแบบไหน? เป็นมิตรหรือศัตรู มีรสชาติที่อร่อย!!? หรือมีรสชาติที่ —
อะฮึ่ม! ถ้าหากคุณมีแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
ลองมา “ ชมรมเรียนรู้ยูเมะจู “ สิ
ที่นี่จะพาคุณไปปลดล็อกทุกข้อสงสัย และพาไปทำความรู้จักกับพวกเขาเหล่ายูเมะจูมากยิ่งขึ้น — ! !
#MSG_bunkatsu #MSG_DramaClub
ในขณะที่คุณกำลังเดินดูบูธของชมรมต่าง ๆ คุณก็ได้พบกับคนในชุดคอสตูมจากเรื่องอลิซในดินแดนมหัศจรรย์
ดูเหมือนว่าเขาจะมาจากชมรมการแสดงล่ะ!
ไม่ว่าคุณจะมีชมรมแล้วหรือไม่ ลองเข้าไปพูดคุยและรับไอเทมพิเศษจากพวกเขาดูสิ กล้าลองไหมล่ะ?
ชินดันสำหรับสุ่มไอเทม : th.shindanmaker.com/1262409
#MSG_bunkatsu #MSG_CookingClub
โปรโมทชมรมคหกรรม
สกิลทำอาหาร = 0? ไม่ใช่ปัญหา! แค่มีใจรัก(ในของกิน) ก็มาพบกันได้ที่ชมรมคหกรรม!🍳🔥
คนที่ผ่านไปผ่านมา อยากลองชิมรสมือสมาชิกชมรมของเราไหม!? มาลุ้นสุ่มเซ็ตข้าวกล่องมื้อกลางวันฟรี! ที่คนในชมรมของเราเป็นคนทำ ดูสิว่าคุณจะได้ข้าวกล่องของใครไปนะ~?
Linkสุ่ม: roleplay-randomizer--pinkparrot1111.replit.app
(หยุดดูเพราะปกเลยเจ้าค่ะ)
เพียงแค่ครู่เดียว บรรยากาศก็กลับมาแบบเดิม พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ปรากฎบนใบหน้าเด็กสาวเป็นประจำ
"ดูเหมือนฉันจะใส่อารมณ์ไปหน่อยแฮะ แล้วถ้าเป็นรุ่นพี่ล่ะเจ้าคะ? เลือกแบบไหน?"
ถามคำถามเดิมกลับบ้าง
"จะว่ายังไงดี เห็นฉันเป็นเด็กสาวแสนสง่างามและเฟรนลี่แบบนี้ แต่ก็ค่อนข้างเอาแต่ใจเหมือนกันนะเจ้าคะ"
จากรอยยิ้มกว้างเริ่มเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสยะผิดจากบุคลิกตน
"ในเมื่อฉันชอบใครแล้ว ฉันก็อยากให้อีกฝ่ายชอบฉันด้วย ฉะนั้นฉันก็คงจะทำทุกวิถีทางที่ทำได้ให้อีกฝ่ายมาชอบฉันเจ้าค่ะ"
อยู่ๆ บรรยากาศก็เริ่มหนักอึ้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ
"แต่ถ้าทำทุกอย่างแล้ว ยังไม่มีใจให้อีก ฉันก็คงต้องตัดใจล่ะนะ ฮิฮิ"
+
"รุ่นพี่เนี่ย เรื่องเยอะกว่าที่คิดนะเจ้าคะ"
เด็กสาวยกยิ้มอย่างขี้เล่นเลียนแบบรุ่นพี่ แต่ก็เป็นความจริงที่การเลือกคู่ครองไม่ได้ดูแต่เรื่องทั้งคู่รักกันอย่างเดียวก็จบ ยังมีปัจจัยอื่นอีกเยอะ
พอฟังคำถามตอนท้าย เธอก็เลื่อนมือขึ้นมาแตะคางเบาๆ ราวกับใช้ความคิด
"อืมม ถ้าฉันบอกว่า..."
"ฉันเลือกทั้งสองอย่าง รุ่นพี่จะว่าอะไรไหมเจ้าคะ?"
เธอหันไปสบตารุ่นพี่ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูต่างไปจากปกติ(?)
+
พอฟังคำตอบแล้วก็ขยับหน้ารับเบาๆ
"เป็นคำตอบที่สมเป็นรุ่นพี่ดีนะเจ้าคะ"
"ในหลายๆ ความหมายล่ะนะ"
ไม่รู้ชมหรือแซว นี่ถ้ารู้อายุรุ่นพี่คงหนักกว่านี้
"ยังไงก็ขอให้เจอคนที่ใช่ในเร็ววันนะเจ้าคะ เดี๋ยวได้ตัวเลือกที่ไม่ชอบจะวุ่นวายอีก"
"หรือถ้าผู้ชายไม่ใช่ตัวเลือก จะหันไปหาสาวงามก็น่าสนใจเหมือนกันนะเจ้าคะ ว่าไปนั่น ฮิฮิ"
แซวเล่นอีกดอก แต่ขืนเป็นแบบนั้นบ้านรุ่นพี่น่าจะแตก
(รอชมงานรุ่นพี่ 🙌)
#MSG_bunkatsu
เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากโต๊ะในห้องพักของอุเมะฮะ
บนโต๊ะมีชิ้นส่วนที่หลอมเสร็จแล้วรอประกอบเป็นชิ้นงานจำนวนมาก
เด็กๆของเธอวนเวียนอยู่ข้างๆเสมอไม่เคยห่าง แม้จะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดีเช่นทุกที
งานโปรโมทชมรม..ใกล้เข้ามาแล้ว
ว่าอย่างไรดี.. การได้ทำสิ่งที่ชอบร่วมกับทุกคนนี่มัน วิเศษไปเลยนะคะ..
"สำหรับฉัน พวกท่าน(พ่อแม่)ก็ค่อนข้างจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เหมือนกัน ต่างกันที่พวกท่านให้อิสระในการเลือก แต่จะผ่านความเห็นชอบของพวกท่านหรือเปล่านั้นก็แล้วแต่อนาคต"
เธอกล่าวอย่างไม่คิดมาก เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ยังอีกนานกว่าเธอจะหาคนที่ใช่เจอ ไว้เป็นเรื่องของอนาคตละกัน
"แล้วรุ่นพี่เจอหรือยังเจ้าคะ? คนที่ใช่น่ะ"
แน่นอนว่าไม่ใช่คนที่ทางบ้านจัดหาให้ แต่เป็นคนที่ใช่จริงๆ
เด็กสาวเงียบฟังจนจบโดยไม่ได้พูดแทรก สายตายังคงมองทางเดินอยู่จนกระทั่งประโยคสุดท้ายถึงได้หันไปสบสายตากวนโอ้ยนั่น
"ฉันว่า รุ่นพี่คุยกับใครก็ถูกคอไปหมดนะเจ้าคะ"
เหลือบมองเสื้อตนที่ตอนนี้เลอะคราบสกปรกเต็มไปหมดอย่างมีนัยยะ
"แต่ฉันเข้าใจเจ้าค่ะ เรื่องเลือกคู่ครองในอนาคต ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาตัดสินได้ง่ายๆ แต่นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับครอบครัวของแต่ละคน"
+
บอกไปเองว่าจะรับฟังแท้ๆ แต่พอรุ่นพี่เริ่มเล่ารู้สึกคิดผิดขึ้นมาทันที
"ท่านยายของรุ่นพี่เหรอเจ้าคะ? ฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกันเรื่องตระกูลเก่าแก่ มักจะเคร่งกับเรื่องการสืบสานตระกูลมากเป็นพิเศษ"
"แถมเป็นถึงผู้ก่อตั้งด้วย คงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะคิดแบบนั้น"
เธอกล่าวตามความคิดตน
"แล้วรุ่นพี่วางแผนแก้ปัญหาไว้ยังไงบ้างเจ้าคะ โดนคุมเข้มซะขนาดนี้"
เด็กสาวมองรุ่นพี่ที่ออกตัวเดินไปก่อนโดยไม่รอคำตอบ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามไป
"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วเจ้าค่ะ"
"ส่วนเรื่องที่จะโดนรุมทำร้าย ฉันมีวิธีแก้ไขของตัวเองอยู่แล้วเจ้าค่ะ"
ขณะที่เดินตามเธอหยิบมือถือออกมากดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าไป ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่พวกคนรวยชอบใช้กัน(?)
"ฉันจะไม่ได้รู้เรื่องทางบ้านรุ่นพี่มาก ถ้ามีอะไรอยากระบาย ฉันก็พร้อมรับฟังนะเจ้าคะ"
"ฮิฮิ กะแล้วว่ารุริคุงต้องคิดแบบนั้น"
เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างชอบใจ
"ความจริงฉันยังไม่ควรเฉลยตอนนี้ แต่เห็นแก่รุริคุงที่เป็นเพื่อนฉัน จะบอกให้ฟังละกันเจ้าค่ะ"
เธอเว้นจังหวะแปปนึง ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ
"รุริคุงคิดว่า สิ่งของต่างๆ มีเรื่องราวเป็นของตัวเองไหมเจ้าคะ?"
แทนที่จะเล่า เธอดันเปิดด้วยคำถามซะงั้น
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย กิจกรรมโปรโมทชมรมเริ่มขึ้นแล้ว !
ช่วงเวลาที่ทุกชมรมจะได้แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ของตนด้วยวิธีต่าง ๆ ที่สมาชิกในแต่ละชมรมได้ร่วมมือกันจัดเตรียมในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
และเพื่อเป็นตัวช่วยเบิกทางให้กับสมาชิกใหม่ที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันได้พบกับชมรมที่ใฝ่หา
( ทุกชมรมสามารถลงโปรโมทชมรมได้ตั้งแต่วันที่ 19-26 )
(รุ่นพี่เลิก ngo กี่โมง)
"อย่างงี้นี่เอง สร้างน้ำแข็งให้เป็นรููปร่างตามที่ตัวเองต้องการสินะเจ้าค่ะ"
เธอพยักหน้าเข้าใจ
"ฉันคงต้องเรียนรู้เวทมนตร์วิถีไว้เป็นความรู้บ้างแล้วสิแบบนี้"
เพราะจากหลักสูตรน่าจะมีวิถีเวทมนตร์อีกเยอะเลย
"อ๊ะ ลืมเรื่องสำคัญไปเลย ฉัน ฮินางิ มิเนะ หรือจะเรียกมิเนะเฉยๆ ก็ได้เจ้าค่ะ"
"อยู่ชั้นสึโบมิ เพราะพึ่งจะเข้ามาเรียนปีนี้เจ้าค่ะ"
กล่าวแนะนำคำพร้อมโค้งหัวให้อย่างสุภาพ
ทางฝั่งเด็กสาวก็หันไปคุมกล่องอีกใบให้ลอยอยู่ข้างๆ ไม่ให้ห่างตัว จะได้ไม่ชนใคร
"ชมรมพิพิธภัณฑ์ของนักล่าสมบัติน่ะเจ้าค่ะ"
เธอเอ่ยชื่อชมรมที่ฟังแล้วไม่ค่อยจะปกติเท่าไร
"ฟังแล้วแปลกดีใช่ไหมล่ะเจ้าคะ?"
ซึ่งเธอเองก็รู้ว่ามันไม่ค่อยจะปกติ แต่เธอก็ยังเข้า
"ฟู ดีจังที่ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ"
ถอนหายใจอย่างโล่งอก โดยไม่รู้เลยว่าฝ่ายชายหนุ่มตั้งใจให้โดนชนเอง
"ใช่แล้วเจ้าค่า เป็นเวทมนตร์วิถีพันธะที่ทำให้กล่องพวกนี้ทำตามคำสั่งของฉันน่ะเจ้าค่ะ"
เธอเริ่มอธิบาย เป็นเวทมนตร์ที่เรียบง่าย แต่ก็ทรงประสิทธิภาพ แถมดูเธอจะภูมิใจในเวทมนตร์ของตัวเองมาก
"ฮินางิ มิเนะ หรือจะเรียกมิเนะเฉยๆ ก็ได้เจ้าค่ะ อยู่ชั้นสึโบมิเพราะพึ่งจะเข้ามาเรียนปีนี้ปีแรกเจ้าค่า"
ในสถานการณ์แบบนี้ควรจะกลับบ้านมากกว่าหอพักแท้ๆ ถึงจะยังไม่รู้ว่ารุ่นพี่มีบ้านอยู่ในเมืองนี้หรือเปล่าก็เถอะ
"....."
เด็กสาวไม่มีท่าทีตอบโต้อะไรตอนโดนรุ่นพี่กอดแบบสายฟ้าแลบ เธอปล่อยให้เสื้อสเวตเตอร์สีขาวราคาแพงหูฉี่เปรอะคราบสกปรกจนหมดราคา ...แต่เรื่องชุดไม่ใช่ประเด็น
"ฉันเป็นห่วงจริงๆ นะเจ้าคะ"
เธอกล่าวออกมาสั้นๆ พร้อมสบตารุ่นพี่โดยปราศจากรอยยิ้ม ดูเธอจะเป็นห่วงจริงๆ
เด็กสาวส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่เกินไปหรอกเจ้าค่ะ สำหรับฉันที่พึ่งเข้ามาเรียนได้ไม่น่า ทำได้ขนาดนั้นถือว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ที่น่าชื่นชมมากเลยเจ้าค่ะ"
ยังคงยืนยันคำเดิม เพราะสำหรับเธอไม่ว่าเวทมนตร์แบบไหน ก็ควรค่าแก่คำชมทั้งนั้น
"เวทมนตร์เมื่อกี้ คงเกี่ยวกับน้ำแข็งสินะเจ้าคะ ช่างน่าสนใจจริงๆ"
"ถ้าฉันสามารถเสกน้ำแข็งที่สวยงามแบบนั้นออกมาได้บ้าง ก็คงดีไม่น้อยเลย"
"แล้วพบกันใหม่เจ้าค่าา!"
เธอโค้งหัวอำลาจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินจากไป
"เอาล่ะ คราวนี้ต้องขนอย่างระวังนะเจ้าคะ"
บอกกล่องทั้งสอง ก่อนจะเดินจากไปด้วย
(ขอบคุณสำหรับโรลมากเจ้าค่าา ไว้จะไปเล่นกับอาโอะคุงใหม่ 🙌)
