#msg_โรลเปิด
ช่วงรุ่งสางก่อนเข้าเรียน

ทางเดินในรั้วโรงเรียนเฉกเช่นวันวาน
ปรากฎร่างชายหนุ่มที่ย่อตัวมองของเจ้านกน้อยที่กำลังกินของบนพื้น
ส่วนของบนพื้นที่จะว่าอาหารก็ไม่ใช่ ขยะก็ไม่เชิง คลับคลายคลับคลาคลับว่าจะเคยเกิดมาเป็นเมลอนปังก้อนนึง

"..."
ทว่าเป็นเช่นนี้มาได้ร่วมสิบกว่านาทีแล้ว

เหมือนกำลังนั่งทวนทบชีวิตตั้งแต่เมื่อครั้งยังวัยเยาว์จวบจนกระทั่งในชั่วขณะ
อยู่ข้างทาง
ทำไม

นักรบน้อยที่ว่ากำลังหลับตามองพลางครุ่นคิดในหัว
ในกรณีที่เขาจะตอบแทนคนที่มีศักดิ์มากกว่า ตนจะสามารถทำอะไรและไม่สามารถทำอะไรได้
กระทั่งได้คำตอบในใจ

"ถ้าหากท่านต้องการคนวานทำงานจิปาถะ ไม่ว่าจะเป็นการดูแลสิ่งของ ช่วยส่งอาหารและน้ำ หรือแม้แต่ใช้แรงงาน"
หรือที่เรียกในอีกคำว่า คนรับใช้
และในภาษาบ้าน ๆ ว่า เบ๊

"หากต้องการเช่นนั้น ผมก็ยินดีจะทำตามความประสงค์ของท่านครับ"

เสียงเนิบนาบที่ดังข้างในหูยังคงดำเนินต่อไปโดยไร้เสียงใดเอ่ยขัด
เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหัวให้เขาเลยโค้งรับให้อีกครา

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณโคซุอิ
หากเป็นไปตามที่คุณกล่าวคงจะดีไม่น้อย"
ฤดูกาลที่สงบและอบอุ่น
คงจะดีอย่างที่ได้กล่าวไป

"เช่นนั้นแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ"
หลังจบบทสนทนาใด ๆ เขาจึงก้าวเดินไป

(ขอบคุณที่มาแลกลายเซ็นกันนะคะะ)

แม้จะถูกเรียกด้วยชื่อจริง ทว่าเจ้าตัวหาได้สนใจเรื่องยิบย่อย ยังคงเอ่ยไปในสิ่งที่ตนคิด
"แน่นอนว่าขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณ หากว่าเป็นปีที่สนุกสนานอย่างที่คุณกล่าวคงจะดีไม่น้อย"

"ถ้าเช่นนั้นแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ"
ว่าแล้วจึงโค้งตัวอีกครั้ง บอกลาคนตรงหน้าที่โบกมือลาก่อนจะหันหลังกลับไปในที่ที่ตนจากมา

(ขอบคุณที่ให้ลายเซ็นนะคะ!!)

สายตามองคนที่โค้งตามลงมา ฟังอีกฝ่ายเอ่ยเจี้อยจ้อยอย่างไม่ขัดสถานการณ์ใด ๆ
เพียงแค่พยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นการบอกว่ารับฟังอยู่

"ครับ คุณอาคากิ"
ถึงแม้อีกฝ่ายจะแนะนำชื่อของตัวเองก่อนหน้าชื่อเต็ม แต่เขาก็ขานนามสกุลของอีกฝ่ายออกไปเสียอย่างนั้น

"ปีแรกมักมีอะไรไม่คาดฝันและเรื่องราวใหม่ ๆ ที่ไม่เคยพานพบ
ขอให้คุณได้พบเจอและผ่านพ้นเรื่องราวนั้นไปได้ด้วยดี"

(+)

พอเห็นว่าคนตรงหน้าดูจะสบายใจขึ้นมาก็ตอบกลับไปตามที่คิด
"เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้าหากเป็นประโยชน์ผมก็ยินดีครับ"
ว่าแล้วจึงโค้งหัวให้อีกครั้ง

เมื่อเสร็จสิ้นธุระแล้วเขาจึงเอ่ยคำลา
"ถ้างั้นผมขอตัวก่อน อย่างไรก็ขอให้ได้ลายเซ็นครบในเร็ว ๆ นี้นะครับ"

(ขอบคุณที่ให้แลกลายเซ็นกันนะคะะ)

"ขอบคุณอีกครั้งนะครับ และไว้เจอกันวันพรุ่งนี้ครับ"
ถึงแม้จะไร้การขยับเขยื้อนใดบนใบหน้า หากว่านี่คือการ์ตูนสี่ช่อง รอบ ๆ กายจะปรากฎรูปวาดดอกไม้กระเด็นกระดอนไปมาเป็นแน่
แน่นอนว่าในหัวพลางคิดเรื่องขนมที่จะตอบแทนอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

ถ้าหากเอาเมลอนปังให้จะดีไหมนะ..

(ขอบคุณเช่นกันค่ะ>< ไว้อนาคตจะไปเล่นด้วยอีกนะคะะ!)

ระหว่างที่คนตรงหน้าพูดเจี้อยแจ้วต่อไป เขาเพียงแค่รับฟัง
และก้มลงมามองของในมือเมื่อหวนนึกถึงประโยคที่อีกฝ่ายได้กล่าวไว้
'รสเมลอนโซดา'

เขายังฟังอีกคนเอ่ยต่อไปแม้สายตาจะค่อนข้างชัดเจนว่ามองของในมืออยู่ไม่ขาด
"ครับ"
จะให้กินตรงนี้เลยก็เสียมารยาท ถึงแม้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตนจะต้องชอบแต่ว่าไม่ได้รีบรุดบอกกล่าวอะไรแก่คนตรงหน้าไปมากกว่านั้น

(+)

เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับพร้อมส่งคืนกระดาษจึงโค้งหัวเล็กน้อยพลางเอ่ยขอบคุณออกไป
"เช่นนั้นแล้วก็ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือมากครับ"

"ถ้าไม่สายจนเกินไป ผมคุริฮาระ เอย์โตะ ชั้นปี 3 ครับ
ยินดีที่ได้รู้จัก และขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีแก่คุณนะครับ"
เขาแนะนำตัวต่อคนตรงหน้า และอวยพร
กล่าวออกไปโดยไม่หวังคำตอบกลับมาเสียเท่าไร

โดยที่ไม่ลืมโค้งอีกครั้งหลังจบประโยต

หลังจากเสร็จธุระเขาจึงโค้งหัวเป็นการขอบคุณ แม้เช่นนั้นยังไม่ได้เดินจากไปในทีเดียว
"ผมคุริฮาระ เอย์โตะ ชั้นปี 3 ครับ
หวังว่าจะไม่สายไปสำหรับการแนะนำตัว"

"ถ้างั้นก็ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ขอให้มีช่วงเวลาในโรงเรียนนี้ที่ดีนะครับ"

เขามองท่าทีลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่ายอย่างไร้ความเห็นใด ๆ
ทำเพียงแค่มองอีกฝ่ายจัดการตัวเองไปจนถึงเซ็นลงบนกระดาษ
ส่วนรูปวาดบนกระดาษ ถ้าไม่นับความหมายดดยนัยแล้วเขาขอออกความเห็นว่าดูไม่เลวเลยทีเดียว

"ขอบคุณมากครับ แน่นอนว่าเรื่องที่สัญญาไว้ผมจะทำตามแต่โดยดี"
อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้จะพูดเรื่องแบบนั้นกับคนอื่นไปทำไม อย่างน้อยก็ให้คำสัญญาให้อีกฝ่ายสบายใจ

(+)

ไล่สายตาไปยังช่องบนกระดาษทีละช่อง คลับคล้ายว่าจะมีเพียงช่องเดียวที่สามารถลงชื่อไปได้
คนที่มีเขา

เขาบรรจงเขียนชื่อของตนลงไปก่อนจะส่งแก่เจ้าตัวอย่างไม่รีบร้อน
"เรียบร้อยแล้วครับ ถือว่าตอบแทนที่คุณให้ความช่วยเหลือ"

"ยังไงก็ขอบคุณมากครับ และปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ"
ในฐานะเพื่อนร่วมห้อง หากได้เป็นประโยชน์ในหลาย ๆ เรื่อง เจ้าตัวก็พึงพอใจแล้ว

เมื่อได้รับประโยคดังกล่าวจึงทำตามที่อีกฝ่ายประสงค์
"ครับ คุณเก็นไรเซ็น"
ถึงแม้จะเป็นเพียงชื่อเต็มก็ตาม
เขาตอบกลับไปในระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเซ็นลงบนกระดาษ และเมื่อกระดาษถูกส่งกลับมาจึงโค้งตัวเป็นการขอบคุณ

"ขอบคุณจากใจจริงครับ แล้วก็เรื่องลายเซ็นของผมก็ยินดีเช่นเดียวกันครับ"
เพราะอย่างนั้นเลยรับกระดาษของอีกฝ่ายไว้

(+)

คงจะดีแล้วที่ไม่เกิดคนผลัดกันขอโทษเหมือนเด็กเล็กเถียงกันอะไรอย่างนั้น

ทว่าเจ้าตัวกลับแสดงออกอย่างชัดเจนเรื่องน่าเสียดายที่ด้วยนิสัยปกติของเขาที่ไม่พกของกิน ทำให้ไร้ของตอบแทนไปเสียอย่างนั้น
"คราวหน้าผมจะตอบแทนของขวัญชิ้นนี้นะครับ"

จะว่าด้วยเหตุอันใด ตัวเขาเองไม่อาจทราบได้ ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ตาม อย่างไรเสียเขาก็เต็มใจตอบแทนอยู่ดี

ท่าทีเกรงอกเกรงใจของคนตรงหน้าปรากฎในสายตา
เขาไม่ได้กระทำสิ่งใดจนกระทั่งอีกฝ่ายตอบขอโทษกลับ

"ผมไม่ได้ลำบากใจแม้แต่น้อยครับ อย่าได้ขอโ—"
ในช่วงที่อีกฝ่ายเอ่ยเสร็จก่อนจะโค้งตัวละหยิบของในกระเป๋า เขาก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างลืมตัวและปิดปากเงียบเพราะของในมือ

"..."

เขามองลูกอมในมือเสี้ยววิก่อนจะหันกลับมามองคนที่มอบให้
"ขอบคุณสำหรับของขวัญครับ สัญญาจะกินอย่างดี"

(+)

"แล้วก็ขอโทษด้วยหากผมรบกวน ถ้าคุณมีเรื่องอะไรต้องการให้ช่วยก็สามารถบอกผมได้เสมอครับ"
แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องลายเซ็น นับรวมไปถึงในอนาคตอันใกล้ด้วย
เป็นการฝากตัวในห้องเรียนใหม่และถือเป็นการไถ่โทษที่ทำตัวเสียมารยาทจนไปทำลายความสงบของเธอไปด้วย

"ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ"

เสียงตอบกลับไม่ดังมากนักถูกส่งตอบกลับมา
"ถ้าเรื่องนั้นผมได้ครบแล้วน่ะครับ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ"
เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบและโค้งตัวให้อีกฝ่ายเป็นการขอโทษ

เป็นเสี้ยววิที่เขาครุ่นคิดและปริปากในเสี้ยวต่อมา
"...คุณโคงามิ"
ตัวอักษรที่ปรากฎพร้อมใบหน้าอีกฝ่ายเมื่อตอนพบพานในห้องเรียน เขาคิดว่าคงจำได้ไม่ผิดนัก

(+)

"ต้องขอรบกวนด้วยครับ ...คุณโมริยะ"
ถ้าหากเขานั้นจำชื่อได้ไม่ผิดเพี้ยนไป นามสกุลของคนตรงหน้า

แม้ตอนแรกจะสังเกตถึงสีดวงตาของคนตรงหน้า ทว่าบนโลกที่เต็มไปด้วยสีสัน คงจะค้นพบโดยไม่ยากลำบาก
ยกเว้นก็แต่ส่วนสูงเกินมาตรฐานของเขา
"เช่นนั้น เชิญเซ็นที่ช่องแรกทีนะครับ"

จึงเอ่ยด้วยเสียงเรียบตอบกลับคำถามของคนตรงหน้าพร้อมยื่นกระดาษให้อย่างไม่รีบร้อน
"คนที่ตัวสูงกว่าครับ"

สิ้นประโยคของอีกฝ่าย เขาจึงโค้งหัวเป็นการขอบคุณและยื่นกระดาษของตนให้
แม้จะสงสัยในประโยคแรกอยู่ไม่น้อยทว่าเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจอะไร
"ขอบคุณจากใจจริงครับ"

"ถ้าเช่นนั้น รบกวนเซ็นในช่องที่สามทีนะครับ"
และผายมือเมื่ออีกฝ่ายรับกระดาษไป

"แน่นอนว่าในอนาคตหากต้องการความช่วยเหลือจากผม ผมก็จะเต็มใจช่วยอย่างสุดความสามารถ"
ความหมายของประโยคตรงตัวที่เขากล่าวด้วยเสียงเรียบ

#GSM_slooflirpa

“จะมองอีกนานไหม…แค่นี้ก็เสียหน้าพอแล้วนะ”

น้ำตาร่วงหล่นไม่ขาดสายราวกับคำสาปที่เขาควบคุมไม่ได้ มือหนาปาดน้ำตาทิ้งซ้ำๆ หวังลบภาพความน่าสมเพชในวันเมษาโกหกนี้

🥲 ฮรึก

(Happy april fools day ค่าบบบ!)

[ #MSG_nyugaku ] | [ #MSG_โรลเปิด ] | แยกรูท | ช่วงเวลาล่าลายเซ็น | ลานนั่งเล่น/สวนหิน

ในช่วงเวลานี้ เต็มไปด้วยนักเรียนมากมายที่ออกล่าลายเซ็น บ้างก็แลกเปลี่ยนลายเซ็นกันเอง บ้างก็รับคำท้าเพื่อแลกกับลายเซ็น หรือไม่ก็มีไมตรีจิตเซ็นให้อย่าง่ายดาย

ส่วนมิเรอิก็สอดส่องเหตุการณ์เหล่านั้นอย่างเพลิดเพลินไปพร้อมกับปากกาและสมุดในมือ

แต่ดูเหมือนจะมีใครสักคนเข้ามาหาเธอนะ

(กรี๊ดดดดสสส เค้าได้ลายเซ้นครบแล้วค่ะ ทางนั้นได้ลายเซ็นครบยังคะ หรือถ้าครบแล้วแค่ทักทายเพื่อนร่วมห้องก็ได้ค่ะ🥹 แง้ๆๆ)

โค้งตัวตอบกลับให้คนตรงหน้าเป็นการแสดงความขอบคุณ

ถึงแม้จะหมดธุระแล้วทว่าเจ้าตัวหาได้ขยับตัวหรือเดินจากไปที่เดิมแม้แต่น้อย
"...อาจจะสายไปเสียหน่อย แต่ผมชื่อคุริฮาระ เอย์โตะ ชั้นปี 3 ครับ"
เสียงเรียบเอ่ยตามออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เป็นประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการคำตอบกลับนัก
เหมือนเพิ่งขึ้นมาได้งั้นแหละว่าจะทักใครก็ควรจะแนะนำตัว..

"ยินดีที่ได้รู้จัก และขอให้มีฤดูกาลใหม่ที่แสนงดงาม"

เขามองไล่ตามตัวอักษรที่อีกฝ่ายเขียนก่อนกระดาษในมือจะถูกส่งคืนกลับ
นอกจากนั้นยังมีกระดาษในรูปแบบเดียวกันส่งมายังตรงหน้า แน่นอนว่าเขาก็บรรจงรับมันไว้อย่างดี

"ครับ งั้นผมขออนุญาต"
กล่าวบอกอีกฝ่ายไปแล้วจึงเริ่มกดปลายปากกาลง
เพียงไม่นานเขาจึงยื่นมันกลับไป

"ขอบคุณสำหรับความกรุณาครับ ถือว่าลายเซ็นนี้เป็นสิ่งตอนแทนที่คุณให้ความช่วยเหลือ"

(+)

"เช่นนั้นแล้วคุณสามารถเซ็นลงในช่องที่สองได้เลยครับ แล้วผมจะลืมเรื่องเมื่อกี้ตามที่คุณได้ขอไว้"

สถานการณ์ในตอนนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจนัก
แต่สรุปจับใจความได้ว่าอีกฝ่ายจะให้ลายเซ็น โดยไม่ลืมเรื่องค่าตอบแทน
จวบจนอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างครบถ้วนเขาจึงได้ช่องว่างพูด
"...ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้วครับ"

"ก่อนจะเซ็นให้ผม โปรดลุกขึ้นมาก่อนเถอะครับ
บนพื้นนี้ไม่ได้ถูกออกแบบให้คุณนั่งครับ"
ทว่าคำแรกที่ปริปากออกมาคงเป็นเรื่องกิริยาท่าทางของอีกฝ่ายก่อน เขาเอ่ยพลางผายมือไปยังคนตรงหน้า

(+)

จังหวะที่เสียงตระโกนดังขึ้นดึงความสนใจมากเกินไป
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยถึงปานกลาง ราวกับจะเก็บความสงสัยไม่อยู่

และยิ่งขมวดคิ้วปานกลางถึงมากที่สุดตอนที่เห็นอีกฝ่ายจ้ำอ้าวลงไปกองกับพื้นขอขมาต่อหน้า

"..."
ความเงียบที่ก่อตัวรอบตัวเขายังดำเนินต่อไปสลับขั้วกับเสียงตระโกนตอบของอีกฝ่ายอยู่มากโข

(+)

"อ่ะ..."

รอบนี้คนที่ปล่อยให้เกิดช่องว่างดันเป็นฝั่งนี้ซะเอง พอประมวลผลได้เขาก็ตะโกนขึ้นมาอย่างดัง

"อ้ะ!!!!!!!!!!"
"งี้นี่เอง อันนั้นเองหรอกเหรอ---!!!"

เดาผิดซะงั้นน่ะ😭พูดแล้วก็ทำเป็นปิดหน้าเหนียมอาย ค่อยๆสไลด์ตัวลงพื้นไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นสภาพคุกเข่าขอขมาอยู่ด้านหน้าอีกฝ่ายแบบไม่แคร์สายตาชาวบ้านอีกต่อไป

(+)

หากว่านี่คือการ์ตูนสี่ช่อง ในตอนนี้อาจจะเป็นช่องที่ไร้บทพูดและมีจุดไข่ปากสามจุด

จนกระทั่งได้ยินเสียงสายลมพัดมา เขาถึงปริปากก่อนจะเกิดช่องว่างไปมากกว่านี้
"หมายถึงสละเวลาเซ็นให้ผมน่ะครับ"
พร้อมยื่นกระดาษของตนให้อีกฝ่าย

"คนที่ใส่แว่นแฟนซีได้ไหมครับ?
แน่นอนว่าผมก็จะตอบแทนคุณ หากคุณต้องการ"

"..."
สิ้นเสียงนั้นเขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

จนเกิดเป็นแค่เสียงของความว่างเปล่าและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยถึงเล็กน้อยที่สุด
แน่นอนว่าหากไม่สังเกตก็ไม่ได้พบการกระทำนี้ในสายตา และหาใช่การกระทำที่กระทำด้วยความหงุดหงิดใจแต่อย่างใด

บนใบหน้าตายที่ไม่มีใครรู้ถึงความคิด ข้างในอาจจะโทษตัวเองอยู่ที่ผลีผลานเข้าไปทักอีกฝ่าย

(+)