صحبتم اون بوقچیها و دهنگشادا نیست. آدمایی که صرفن احساس وظیفه کردن که یه نظری حتمن داشته باشن. یا چون هیچ کاریجز توییت و استوری نداشتن سعی کردن به جوری خودشونو تسکین بدن. ولی بازم نمیبینم کسی بگه: بنظر اوضاع پیچیدهتر از اینه که من بتونم با یه مدل بینقض توضیح بدم پس بهتره سکوت کنم.
از روز اول جنگ این سردرگمی اجازه هیچ اظهار نظری بهمون نداد. تعجب میکردم چجوری انقدر مطمئن نظر میدن راجع به همه چی. با هرکی صحبت کردیم سوال پرسیدیم. دیدیم همه سردرگمن ولی یه جوابی رو انتخاب کرده بودن براش حتی اگه همه سوالا رو جواب نده. حالا خیلیاشون آروم اروم دارن دنبال جواب راحت بعدی میگردن.
این که شاخه زندگیمون از تنهی ایران جدا شد و چیزهایی مثل کرونا، اعتراضات و جنگ رو از دور دیدم خیلی حالم رو خراب میکنه. هم خوشحالم و هم احساس جدایی و تنهایی شدیدی دارم. ایرانیها چیزهایی رو تجربه کردن که من نکردم. از اونور با هیچ احدی جز چند نفر دوست خیلی قدیمی احساس نزدیکی نمیکنم. جفتمون خوب نیستیم.
این آهنگه که توی اعتراضات خارج از کشور میذارن که دختره با غمزه میگه اینآخریننبرده و ایران که شاه نداره خساب کتاب نداره و اینا خیلی حالمو بد میکنه. خیلی زشت، قبیح، بی هنر و مسخرهاس. دچار شرم نیابتی میشم.
من نوزاد دیدم تو ویدیوهای وحید. هیچ جا خبرش نمیاد. انقدر ویدیوها زیاده دیگه حساسیت جمعی کم شده.
«پس انگلیس و هلند و سوئد چی؟» و درد بی درمون. گوساله.
آرپی جوری پاس گل داد به آخوند دوباره که همه سطلیا تو توییتر دارن دور خودشون میچرخن و تعادلشونو از دست دادن
این میترا حجازیپور منفورترین شخصیت آنلاین هفتههای اخیره برام.
بزرگترین مشکل ما تو این سفر استرالیا تا الان بعد مسافت بوده. واقعا همهچی وسیع، دور و بزرگه 😩 اروپا و بالاخص هلند خیلی تو دست و راحته.
سیدنی چقدر چیل و لیدبکه. چقدرم غذاها از هلند خوشمزهتره 😩
این iOS 26.2 مصرف باتریش خییییلی بهتر شده یا من اشتباه میکنم؟
ماسک پفیوز دیگه انقدر چرند نژاد پرستانه داره میگه که واقعا نتونستم اکس بمونم.
وضعیت اینجوریه که دو سال و خوردهایه منتظر پروموشنم. بیزنس نید هنوز نداریم. هلند هم بازار کارش چنگی به دل نمیزنه. گیر افتادیم.
دارم کمرم رو به کدزدن با AI میبازم. میزان زیادی وقت صرفشکردم تو چندماه اخیر. ولی حجم چیزایی مه یاد گرفتم واقعا زیاده.
تجربه کاربا تیم شانگهای خیلی جالب بوده تاحالا. تاکسیک، بیتربیت و بدون خلاقیت. ولی از اونطرف سازشگر و مثل تراکتور سریع و بی دردسر کار میکنن. ولی مدل من نیست.
این غذاهای خیلی فاین و ادایی که توشون هر فرمی از «کف» هست بنظرم خیلی رو مخه. کجای کف یه المان اشتها برانگیزه؟
این همه رفیق و دوست داریم پخش و پلا همهجای دنیا. یه دونه آدم حسابی تو این هلند نداریم، یا اگه داریم شرایط و اوضاعمون با هم وفق نداره. سختگیر هم شدیم البته. دیگه حوصله کس شعر نیست.
😂 بالاخره تموم کردن این کثافت کاری رو. پاره شدیم از بلاتکلیفی 😩
هیچ ترکیبی بدتر از گرسنگی و غذای داغ نیست.
در به در یه پادکست خوبم. چیز خوبی گوش میدیم معرفی کنید. غیر ایرانی ترجیحن.
برای بار سوم تو این پنج سال از لیآف قسر در رفتم. البته ۹ ماه ما رو سینه خیز کشوندن تا امروز بگن.
یه لیستی نزدیک به ۳۰۰ تا فیلم رو بالا پایین کردم حتی یه دونه هم چشمم رو نگرفت. واقعا هیچ چیز جذاب نیست دیگه.
عجب کوبیدهای زدم، بهترین در کل تاریخ مهاجرت بود.
عه چه شده پروتون؟
ابن برکنستاک هم عجب اسکم موفقیه. اون کراکس زشت حداقل راحته.
اتفاقا منم تو دو ماه سه تا کتاب غیر فیکشن گوش دادم و خیلی خوب بود ولی بعدش دیگه توی پیدا کردن چیزی که علاقهمندم کنه واقعا گیر کردم. کتاب داستانی رو هم کلن نتونستم گوش بدم هیچوقت.
اتفاقا گفتم بهش من دوستم لندنه کدوم برات راحت تره، گفت مستقیم بفرستم سریعترمیرسه دستت 😂
دو تا vinyl ایرانی پیدا کردم قراره پستی برسه از لندن و تو کاستومز گیرکرده. بیادیگه بابا اه.
دیشب همکلاسی راهنماییم رو بعد از ۲۳ سال از نزدیک دیدم. یه سری مسیر نورونی تو مغزم فعال شد که تا سالها بسته بودن.
