Posts by 「ห่าน」
ตอนนี้เข้าทวิตไปแล้วเหมือนเจออาร์ติสเก็บของกันจริงจัง ทรงโลกจะแตกมาอีกครั้ง คริสมาสแบบใด 😭
สภาพเหมือนแวะมาปัดกวาดเช็ดถูเรื่อยๆ รอวันล้มสลายของรังนกเก่า(...)
生成AIを巡る状況に大きな変化や改善が見られないので、2026年も引き続きこちらをお使いください。今のところ、これといって追加すべき特記事項は無いかなと思います。
おつかれ9th!
☀️(*´∀`*)
求めた園 #七種茨誕生祭2024
15M people on Bluesky!!! 💫
The Verge beat us to our own announcement — that's the beauty of an open network with public stats!
ทันเที่ยงคืนแปลว่าทันโว้ยยยย //กรี๊ด
[ES] 11.11 ジュン茨 🌊🐍
“แม้แต่คนแบบนายเองก็หลงกลการตลาดแบบนี้ได้เหมือนกันสินะ?”
readawrite.com/c/d5b98b9e162a…
#จุนอิบา #JunIba
👐
เข็นออกมาจนได้...อะไรซักอย่างในรอบหลายเดือนมากๆ 🥲👍
描けば描くほど小さくなってくあまぎつね
ฮรี่ๆ ได้ไปวาดงานให้คุณรินรอบที่ล้าน แวะไปทักทายคุณรินที่เพลงออริใหม่ได้นะคะ🌟
เย็นวันนี้นกร้องดังเป็นพิเศษ
A digital drawing of a smiling person with long, messy hair in a high ponytail, wearing a T-shirt with a small flower design, accompanied by a close-up of their eye in the top left corner, giving the overall artwork a soft and cheerful tone.
ตอนแรกจะติดแท็ก พิมพ์ไปพิมพ์มาละไม่อ่ะ ไม่ต้องก็ได้มั้ง ของไทยมีแท็กรินเนะเฉยๆ มั้ย หรือถ้าไม่มีต้องเริ่มที่ตัวเรา555555555555555555
สบายใจละ โอเค //นอนอย่างสงบ
มันจะต้องมาถึงในสักวัน วันที่เขาจะลืมตาตื่นมาเพื่อได้เห็นคนสำคัญเหล่านั้นห่างไกลจากสิ่งที่ตนเคยเจอ
รินเนะปล่อยกระเป๋าถือที่เปียกเละไม่แพ้ตัวเองลง
แกล้งโพเข้าใส่เจ้าบ้านตัวน้อยโดยรู้ทั้งรู้ว่าจะได้เสียงบ่นกลับมาชุดใหญ่
เฝ้าคิดหาหนทาง-- ที่จะสร้างโลกสักใบไว้เพื่อให้เด็กชายตัวน้อยผู้ยังโดดกักขังไว้ให้ได้ออกมามีชีวิตเป็นของตัวเอง และให้อีกชีวิตใหม่ที่สำคัญไม่แพ้กันได้ทำตามความปรารถนาของเจ้าตัว-- ให้ได้มีความสุขตามต้องการ
แต่อย่างน้อยที่นี่ ก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารละลอยแทรก ช่วยเจือจางกลิ่นไอฝนของเมืองกรุงไม่ให้ต้องรู้สึกเหมือนถูกโอบอุ้มด้วยความว่างเปล่า
"อ๊ะ-- ยินดีต้อนรับกลับบ้านฮะ พี่ชาย!"
เสียงเจือยแจวของเด็กชายที่มักจะกลับมาถึงบ้าน เตรียมมื้อเย็นเอาไว้ให้ทั้งกระเพาะว่างๆ ของเจ้าตัวและเขาที่ยังกลับมาไม่ถึง
ประตูเบื้องหลังรินเนะปิดลงเมื่อวันที่แสนยาวนานจบสิ้น
แม้ตำแหน่งของไอดอลผู้ไล่ตามกระแสจะไม่ได้จบลงไปด้วย
และเขาผู้เริ่มเหน็ดเหนื่อยไปบ้างก็จะไม่ยอมให้จบลงแบบนั้น
ภายในโถงทางเข้าอพาร์ทเมนท์ที่เขาเริ่มจะคุ้นชินขึ้นมาแล้วบ้าง เสื้อผ้าหน้าผม-- ทั้งเนื้อตัวเปียกมะล่อกไปด้วยเม็ดฝนที่เทสาดลงมาในวันที่ไม่ได้จบลงอย่างงดงามเท่าที่คาดการณ์เอาไว้
เฝ้าฝัน--- โลกที่เขาและเด็กชายตัวน้อยอีกคนจะไม่ต้องถูกล่ามเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนล่องอันมีชื่อเรียกว่า 'ภาระหน้าที่' อยู่แบบนี้
มันคงจะดีไม่น้อยหากวันหนึ่ง เขาจะไม่ต้องลืมตาตื่นมาเพียงเพื่อพบเช้าวันใหม่ 'อีกวันหนึ่ง'
.
.
.
ประตูเบื้องหลังอามากิคนโตปิดลงเมื่อวันที่แสนยาวนานจบสิ้น
แม้หน้าที่อันมาพร้อมกับตำแหน่งผู้สืบทอดจะไม่สิ้นสุดลงไปด้วย
ภายในห้องพักผ่อนกว้างขวางอันมีไว้เพื่อเตรียมร่างกาย และสติสัมปะชัญญะให้พร้อมกับการทำหน้าที่ในวันต่อไป
ไม่มีอะไรรอเขาอยู่ที่นั่นไปมากกว่าภาระและความต้องการซึ่งไม่มีวันหมดลง
แต่ในเมื่อโชคชะตาและความเป็นไปได้กำหนดไว้เท่านั้น
รินเนะได้แค่ทิ้งตัวลงบนฟูก
หลับตาลง