(ชอบสินะ ดีใจจัง... /พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ขอบคุณที่รับไว้นะคะ)

(ดีใจที่ชอบนะคะ🥺💗)

พูดแบบนั้นออกไป แม้ความจริงจะเริ่มแสบมือมากแล้วก็ตาม

"ฉันน่าจะพอหาครบทันเวลาอยู่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ"
ยูงุเระตอบกลับคำถามนั้น พยายามใช้น้ำเสียงให้ฟังดูมั่นใจ ถึงลึกๆตัวเองจะกังวลที่หาไม่เจอเสียทีจนจวนจะร้องแล้วก็ตาม

...ก็ถ้ามาช่วยตัวเองหา ก็ต้องรบกวนเวลาของคนตรงหน้าน่ะสิ ทั้งๆที่ไม่ใช่ธุระของเขาแท้ๆ

"อ๊ะ!" ดวงตาของยูงุเระเบิกกว้าง ร่างกายเผลอสะดุ้งถอยหลังเล็กน้อยเมื่อมีผ้าเช็ดหน้าถูกยืนมาหา

"ขอบคุณนะ" มือยื่นไปรับผ้าเช็ดหน้ามา บีบมันเบาๆอย่างประหม่ายามพยายามกะระยะสายตาให้คล้ายว่ากำลังจ้องตาคู่สนทนาอยู่ เพื่อไม่ให้เสียมารยาท แม้ความจริงความผิดปกติที่ติดตัวมาจะทำให้ไม่เห็นใบหน้าของเขาก็ตาม
"ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ แผล... แค่ตื้นๆน่ะ นิดเดียวเอง"
+

แต่ยังไม่ทันได้ขยับมือ ยูงุเระก็พลันชะงักนิ่ง
...ก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่นา

แต่ว่าเธอคนนี้...จะอยากรู้จักกันรึเปล่านะ?
บางทีอาจแค่ตั้งใจมาช่วยแค่ครั้งเดียวก็ได้
ถึงในใจจะไม่มั่นใจนัก แต่ยูงุเระอยากบอกอีกคนอยู่ดี ก็แบบนั้นมันรู้สึกเหมือนเวลากำลังจะมีเพื่อนนี่นา
เพราะแบบนั้นยูงุเระเลยช้อนตามองร่างของเด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าท้องทะเลระยิบระยับ พลางกระซิบออกมา

"คือว่า... ฉัน ฉันยูงุเระค่ะ"

“จะดีเหรอคะ อาจจะนานก็ได้...”

ยูงุเระถามเสียงเบาหวิว แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นลึกๆก็รู้สึกดีใจที่จะมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อน จนต้องพยายามเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นรอยยิ้มเอาไว้

อีกฝ่ายอุตส่าห์ใจดีด้วยขนาดนี้ จะต้องตั้งใจขึ้น จะให้รอนานไม่ได้!
พอคิดแบบนั้น ยูงุเระก็คล้ายจะมีแรงฮึดขึ้นมามากกว่าเก่า แม้แต่เสียงก็ดังฟังชัดขึ้น
“จะตั้งใจหานะคะ!”

"อ่า ก็ประมาณนั้นล่ะค่ะ ก็เจ้าเปลือกหอยมันจมลงไปในทราย เลย... แอบดูยากนิดหน่อย"

ยูงุเระเงยหน้าขึ้น มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ก็ดูไม่ได้จะตั้งใจหาเปลือกหอยอยู่ จำได้ว่าก่อนหน้านี้...ได้ยินเสียงเขากำลังเล่นน้ำรึเปล่านะ?

"เมื่อกี้เธอเองก็กำลังหาหอยฮามากุริในน้ำอยู่เหรอ ถ้าลงทะเลจะหาง่ายกว่าสินะ"

"เป็นตัวละครที่สะดุดตามากเลยล่ะค่ะ ยังไงก็ขอบคุณนะ" ยูงุเระพึมพำเบาๆ พลางรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ ทำทีเป็นเช็ดมือพอเป็นพิธี แต่จริงๆตั้งใจจะเก็บรักษาไว้ดีๆมากกว่า เลยไม่ได้ใช้ให้เจ้าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เปื้อนนัก
...ก็นานๆทีจะมีคนให้อะไรมานี่นา
เก็บไว้เป็นที่ระลึกคงจะดีกว่า คิดแบบนั้นพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมา แอบรู้สึกดีใจจนแม้แต่คำถามเรื่องสายตาที่มักทำให้ชะงักก็ไม่ได้ทำให้กดดันอย่างทุกที
+

#MSG_Commu

"มีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังไม่ประสีประสา"
"รบกวนช่วยชี้แนะด้วยนะคะ"

🕊️ คันโดริ ทาเอะ — 神鳥 妙 (16) | สึโบมิ
หอฤดูใบไม้ร่วง วิถีแห่งการร่วงโรย 🍂

🖇️ docs.google.com/document/d/1...

"ก็แบบว่า... เวลาทรายมันกลบเปลือกหอยแล้ว มันหายากไม่ใช่เหรอคะ"

ยูงุเระหันหน้ามองไปทางทะเลที่สะท้อนแสงระยิบระยับ

"ถ้าไปหาในน้ำ เครื่องแบบก็น่าจะแห้งยากเ้วยนี่นา"

เส้นขีดเขียนบนผืนทรายต่อกันเป็นประโยคคำถามที่ทำเอายูงุเระสะดุ้ง

"เปล่าค่ะ! ไม่ใช่ ก็เห็นปกติ..."

การปกปิดความผิดปกติของตัวเองในโลกอีกฝั่งมาตลอดหลายปีทำเอายูงุเระเผลปฏิเสธไปโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าที่นี่ความผิดปกติพวกนี้จะเป็นเรื่องปกติก็ตาม
แต่พอปฏิเสธไปแล้ว จะมากลับคำทีหลังก็ทำเอาพูดไม่ลง เลยได้แต่ตอบเสียงอ้อมแอ้ม แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรแปลกต่อไปแทน
+

(จะมาหัวเราะกันเหมือนพวกนกนางนวลไม่ได้นะคะ...
//ที่แปลว่าแกล้งได้ แกล้งเลยค่ะ--)

(บวกได้ค่ะ! แต่เค้าว่างหลังหกโมงนะคะ🥺✨)

จำได้ว่าตามที่เคยค้นในเน็ต... สีเจ้าตัวนี้... น่าจะเป็นสีแดง

"ฉันก็รู้จักเจ้านี่ล่ะค่ะ"

ในใจของยูงุเระหลังพูดประโยคนั้นออกไปวิ่งวุ่นอย่างกังวล เปลี่ยนเรื่องไวเกินไปรึเปล่านะ? ดูตัดบทไปไหม? ไม่ควรทักเรื่องนี้รึเปล่านะ?

พอถูกทักเรื่องความแสบก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมา

"ผ้าเช็ดหน้าจะเลอะเอานะคะ" แม้จะพูดแบบนั้น แต่ก็เอื้อมไปรับผ้าเช็ดหน้าไว้พลางพึมพำตะกุกตะกักขอบคุณเบาๆ
อยากจะชวนคุยต่อ แต่ยูงุเระก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ตอนที่พยายามคิดจนเริ่มหัวหมุน สายตาก็ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าในมือ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรูปของตัวละครคุ้นเคยบนนั้น

"อ๊ะ คุณรถล่ะ"

สองมือกางผ้าเช็ดหน้าออก ก่อนยื่นดูสุดแขน
+

#MSG_nyugaku *ได้รับอนุญาตจากทางคอมมูแล้วค่ะ

(สวัสดีค่ะ เราได้ทำเว็บไซต์สำหรับกิจกรรมล่าลายเซ็นให้ทุกคนได้สามารถเล่นได้อย่างทั่วถึงได้มากยิ่งขึ้นค่ะ เนื่องจากผู้เล่นในคอมมูค่อนข้างเยอะ การตามหาโพสต์โรลเปิดที่ตรงตามเงื่อนไขของตัวเองนี่มันยากจังเนอะ! เพราะงั้นเลยสร้างเว็บที่ทุกคนสามารถค้นหาผู้เล่นที่ตรงตามโจทย์ที่ได้ในใบล่าลายเซ็นขึ้นมาค่ะ>w< สามารถเพิ่มข้อมุลลงในเว็บเองได้เลย!)

"ไม่มีแล้วนี่เอง..."
เพราะงั้นถึงไม่เจอเลยสักชิ้นสินะ

"ขอรบกวนด้วยนะคะ" มือเปื้อนทราบบีบชายเสื้อของตัวเองอย่างประหม่า ยามเดินตามเด็กสาวตรงหน้าไปอย่างว่าง่าย
พอคิดว่าอะไรที่ควรจะทำด้วยตัวเอง ดันต้องรบกวนคนอื่นเข้าจนได้ ก็พาลรู้สึกผิดจนไหล่ลู่ลง

"หวา!" ร่างเล็กจ๋อยสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงอุทานขัดเสียงร้องของนกนางนวลที่ดังอยู่ไม่ไกล

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค"

เผลอตอบไปตามสัญชาตญาณก่อนที่จะเงยหน้ามองเด็กหนุ่มเจ้าของเสียงทักเสียอีก
ยูงุเระเงยหน้ามองคนที่เข้ามาทัก พยายามกะสายตาให้คล้ายว่ากำลังสบตากับเขาอยู่ ตามมารยาทที่ควรมี แม้จะไม่ได้มองเห็นดวงตาของเขาเลยก็ตาม

"ไม่ค่อยเจ็บหรอกค่ะ" ว่าพลางส่งยิ้มตอบกลับไป

"อ๊ะ ขะ ขอบคุณค่ะ"

เพราะตกใจที่อยู่ๆก็มีคนเข้ามาใกล้ เลยเผลอพูดตะกุกตะกักใส่อีกฝ่ายไปโดยไม่รู้ตัว
หลังตอบไปตามสัญชาตญาณแล้ว ก็รีบเปลี่ยนมาเป็นห้ามปรามเด็กสาวตรงหน้าแทน

"ไม่สิ ไม่ต้องหรอกค่ะ เผลือกหอยจะบาดเอานะคะ"

แม้จะพูดเตือนอย่างนั้น แต่ยูงุเระก็ดูไม่ได้คิดจะสนใจมือของตัวเองเท่าไหร่นัก

"คือว่า... ถ้าช้า กล้วจะไม่ล่าลายเซ็นไม่ทันน่ะ"
พอก้มมองผลลัพธ์ของความพยายามตลอดชั่วโมงที่ผ่านมาของตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ
"ยังหาไม่ได้สักอันเลยค่ะ..."

สะดุ้งโหยงทันทีที่ถูกทัก อาจเพราะจดจ่อมากไปเลยไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาใกล้
'ตกใจหมดเลย' รำพึงรำพันในใจแบบนั้น พลางเบนสายตาไปมองคนที่เข้ามาทุก
ความผิดปกติที่ติดตัวมาพาลให้เห็นเส้นดินสอสีดำขีดวนเวียนแทนทีใบหน้าของอีกคน ทว่า... ก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและห่วงใยของเธอได้

"อ่ะ ฉัน ฉันยังไหวค่ะ" เผลอตอบแบบนั้นไปโดยสัญชาตญาณ แม้ความจริงทั่วทั้งฝ่ามือจะแสบไปหมด
+

(ขอบคุณนะคะ .ลุกขึ้นมาโค้งหัวให้ลูบ
.เม็ดทรายร่วงจากชุด)

(โดนนกนางนวลหัวเราะใส่จากบนฟ้าด้วยล่ะค่ะ...)

เพราะว่ามองไม่ค่อยออก ยูงุเระจึงต้องจำยอมนั่งลงบนพื้น ปล่อยให้เม็ดทรายเปรอะเปื้อนตามตัวราวกับพึ่งล้มกลิ้งไปมาบนพื้น พลางใช้สองมือกวาดคลำหาเปลือกหอยฮามากุริที่อาจอยู่ใกล้ๆ
แต่แม้ว่าฝ่ามือและหัวเข่าทั้งสองข้างจะถูกเศษแหลมคมของเปลือกหอยบาดจนได้แผลถลอกมาเต็มไปหมด ยูงุเระก็ยังไม่สามารถหาหอยฮามากุริที่ตรงกับธาตุวิถีของตัวเองเสียที
ทำยังไงดีนะ...

#MSG_nyugaku ꔛ #MSG_เปิดโรล
✎⸝⸝⸝ กิจกรรมจับคู่หอยฮามากุริ

หาดทรายสีอ่อนเนียนละเอียด เปลือกหอยสีขาวมุก ทุกกอย่างเป็นสีขาวนวล —เพราะแบบนั้น สำหรับคนที่มีภาวะตาบอดสีโดยสมบูรณ์ทุกอย่างเลยดูขาวโพลนไปเสียหมด เปลือกหอยและเม็ดทรายดูเป็นเนื้อเดียวกันจนแยกไม่ออก
ลมทะเลพัดโชย นำเสียงของเหล่านกนางนวลที่คล้ายว่ากำลังหัวเราะเยาะมาให้ได้ยิน
+

#MSG_co-op

ใบโคนายอังโกะค่ะ รับสมัครเพื่อนเล่นโร⚪︎อกจำนวนมากค่ะ มาฟังเด็กคนนี้ซุยกันค่ะ…😭😭

ปล.หารูมเมทใบไม้ร่วงค่ะTT
❤️ = เนียนรู้จัก
🔁 = ช่วยหาเพื่อน
DM = สนใจโค (ทักทิ้งไว้ได้เลยนะคะ)

มาเล่นแมพ 99 วันกันนะครับ

#msg_commu 🐈‍⬛🐾🪄

影宮 しおん
Kagemiya Shion

จิตวิญญาณฤดูหนาว | วิถีความมืด
ระดับชั้นสึโบมิ (ปี 1)

co role dm ok! - late reply
🔖doc

#MSG_co-op

🔁 : ช่วยหาเพื่อน/เนียนรู้จัก
💙 : โคสตอรี่ เดี๋ยว DM ไปค้าบ

(มาหาเพื่อนให้ลูกชายค่า เสนอเพิ่มได้นะคะ จุ้บๆ)
doc: bit.ly/4vgsUir

📍 #MSG_Commu
✎⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝

𓍯യ.___ Kakiuji Yuugure • คาคิอุจิ ยูงุเระ ___ʕ•̫͡•ʔ•͓͡•ʔ

สึโบมิ | จิตวิญญาณฤดูใบไม้ร่วง | วิถีมายา
15 Y - 34/140

———ꔛ

" คุณ—××× ? "

'อ๊ะ เงียบไปแล้ว... คราวนี้ก็ผิดคนเหรอ?'

✎⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝⸝

Doc : shorturl.asia/feXIF

(โค/โรล/เวิ่น ได้ 24 ชม.ค่ะ! แต่ผปค.ติดงานประจำ อาจตอบช้าหรือไม่สม่ำเสมอนะคะ)

#MSG_commu

"มาพอดีเลย ผ้านวมลายทาโกะที่ฝากไว้อบเสร็จพอเลยครับ"
"แล้วก็ ร รบกวนเบาเสียงด้วยครับ"

ฮิบิกิ ซาบาโตะ / 26 yrs. / เจ้าของร้านซักรีดเขตซัทสึมะ
--------จิตวิญญาณฤดูหนาว--วิถีสุรเสียง------------

DM/CO/ROLE --- feel free :P
doc: docs.google.com/document/d/1...

#MSG_commu

" ชอบกลางคืนรึเปล่า ฉันว่ามันเห็นดาวชัดดีนะ "

" หรือชอบอยู่ที่มืดๆไหม? ตรงนั้นมีฉันอยู่เสมอเลยล่ะ "

------------------------------

黒川 夜翔 Kurokawa Yoru

จิตวิญญาณฤดูหนาว | วิถีความมืด
ไคกะ (ปี 2) | 18 yo. | 177 cm

doc : shorturl.asia/jL28k

Co/Roll/DM OK! (ꈍᴗꈍ)ノ