หลังจากผ่านไปสักพัก เส้นอุด้งในชามก็ถูกทานหมดจนเกลี้ยงเกลาแล้ว เหลือไว้เพียงน้ำซุปอุ่นๆ กับเจ้าของชามที่ไม่รู้จะทำยังไงต่อกับสถานการณ์นี้ดี
”…เซคิโตะคุง“
ลองเรียกดูอีกทีเพื่อความแน่ใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมาดันเป็นรอยยิ้มของคนพึงพอใจเสียนี่
” ปกตินอนหนุนใครแบบนี้มั้ยเนี่ย..”
ไม่ใช่ว่าโยระกำลังโดนแกล้งอีกแล้วหรอกนะ เพราะตอนนี้มือก็เริ่มชาแลัว
( เย้ย>< /แอบมองคุนโจรสลัดที่โขดหิงง)
แร่บนหน้าผากของโยระเอียงตามคอระหงส์ มือข้างที่ว่างค่อยๆคีบเส้นอุด้งเข้าปากอย่างทุลักทุเล
“ หลับสบายหรอครับนั่น..?“
เอ่ยถามเสียงเบาหลังได้เห็นรอยยิ้มหายากปรากฏอยู่มุมปาก
กำลังฝันถึงอะไรอยู่นะ
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย กิจกรรมโปรโมทชมรมเริ่มขึ้นแล้ว !
ช่วงเวลาที่ทุกชมรมจะได้แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ของตนด้วยวิธีต่าง ๆ ที่สมาชิกในแต่ละชมรมได้ร่วมมือกันจัดเตรียมในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
และเพื่อเป็นตัวช่วยเบิกทางให้กับสมาชิกใหม่ที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันได้พบกับชมรมที่ใฝ่หา
( ทุกชมรมสามารถลงโปรโมทชมรมได้ตั้งแต่วันที่ 19-26 )
‘หมับ‘
คนที่นั่งมองมาสักพักรีบเลื่อนมือไปรับทันที ก่อนที่หัวจะลงกับพื้นโต๊ะ
”เซคิโตะคุง? เซจัง?“
ลองเรียกแล้วค่อยๆเขย่าไหล่ดู เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับสนิทจึงได้แต่นั่งเงียบ มองฝ่ามือเย็นๆของตัวเองถูกหนุนกลายเป็นหมอนส่วนตัวไปซะแล้ว
”ทำไงดีล่ะเนี่ย..”
ดันกินช้ากว่าคนอื่นด้วย เส้นอุด้งในจานโยระยังพูนอยู่เลย
คงต้องอยู่ท่านี้ไปสักพักล่ะนะ
เสียงถ้วยกระทบลงโต๊ะไม่ได้ดึงความสนใจโยระไปสักนิด แม้แต่กลิ่นหอมโชยลอยแตะจมูกก็ไม่ได้คลายความกังวลของเจ้าตัวเลย
หรือว่าเสกเตียงน้ำแข็งมาดีนะ.. ว่าไปนั่น
“ถ้าเซกิโตะโอเค ผมก็โอเค“
เดิมทีก็ไม่ควรก้าวก่ายเรื่องของเพื่อนมากเกินไปด้วย
”กลิ่นหอมจังเลย~ ทานแล้วนะครับ“
หยิบตะเกียบประกบมือไว้ที่อก ก่อนจะบรรจงคีบเส้นเข้าปาก
(กันแอคร้างด้วยนายเงือกโยจังค่ะ! อันเด้อเดอะซียย🧜♀️🧜♀️🧜♀️ /ภาพนี้ใช้เบสนะคับ)
คนฟังนั่งเหงื่อตกเล็กน้อย เปลี่ยนความสนใจจากอาหารมาเป็นใบหน้าอิดโรยของอีกฝ่ายแทน
“งั้นทานเสร็จแล้ว ให้ผมพากลับไปนอนหอมั้ย”
นึกเสียดายที่ไม่มีเวทย์คลายง่วงให้คนได้
“อ้ะ ถ้าเซจังเดินไม่ไหว เช่าห้องในร้านหนังสืองีบสักพักได้นะ”
“ถ้าอยากกิน ไว้ผมทำห่อข้าวกล่องให้ได้นะ”
สังเกตอาการง่วงของคนข้างๆมาสักพักแล้ว ไหวมั้ยน้อ
”เซกิโตะคุง…เมื่อคืนได้นอนบ้างมั้ยครับ?”
โยระยอมตัดสินใจถามออกไป สภาพของพวกเขาสองคนที่นั่งคู่กันตอนนี้ต่างกันฟ้ากับเหว
“ปกติมาทุกเช้าวันหยุดครับ“
ดึงเก้าอี้ออกมาเบาๆ จัดแจงท่านั่งเหยียดหลังตรง วางมืออยู่บนโต๊ะขณะรอเจ้าของร้านทำอาหาร
เรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดเท้าเชียว
“ถ้าเป็นวันปกติผมจะทำอาหารกินเองในหอล่ะ อุด้งกับราเมงถือว่าเป็นรางวัลเล็กๆน้อยๆให้ตัวเอง”
เพราะร่างกายโยระใช่ว่าจะกินอะไรตามใจอยากได้ตลอดนี่นะ
“งั้นก็อุด้ง”
“เซจังจะได้กินของโปรดกับผมด้วย ดีมั้ย?”
ตัดสินใจเสร็จสรรพ มือย้ายไปไพล่ด้านหลังพลางวาดรอยยิ้มหวาน
“แบบนี้นี่เอง“
ทำเออ ออ ตามน้ำไป สีหน้าฉายแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
”ผมเลือกข้าวเช้าไม่ได้สักทีน่ะ”
”เซจังคิดว่าผมควรทานอะไรดี ระหว่างราเมงกับอุด้ง“
เสียงทักต่ำอันคุ้นเคยดึงโยระออกจากภวังค์ นัยน์ตาสีเงินเลื่อนสบกับเจ้าของเรือนผมแดง
” เซคิโตะคุง มาทำอะไรแถวนี้ครับ?”
มองอีกคนอย่างไม่เชื่อสายตา ราวกับนานๆจะได้เจอกันที ก่อนจะสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ขอบตากับสภาพอิดโรยที่หาได้ยาก
“ อ้ะ ไหวมั้ยครับ ไม่สบายหรอ”
(อันตัวข้านั้นไร้บ้าน ไร้วาศนา นอนอยู่ใต้สะพาน ร้องห่มร้องไห้ขอความเมตตา)
“หวาา เลือกยากกว่าเดิมอีกนะครับ”
ทำสีหน้าหนักใจ ปกติเมื่อก่อนได้กินแค่อาหารเช้าเบาๆอย่างซุปมิโสะแท้ๆ พอร่างกายแข็งแรงขึ้นก็มีตัวเลือกมากมายผุดเต็มไปหมด
“อืม.. อุด้ง กับราเมง”
เจ้าตัวเอนหัวไปซ้ายทีขวาที ก่อนจะมีเสียงปิ๊งไอเดียดังขึ้นในหัว
“อ้ะ โยระนึกออกแล้ว!”
“สึเกเม็งเป็นยังไง!?”
”?!“
เสียงจากด้านหลังทำให้คนในภวังค์เบิกเปลือกตากว้าง ตามมาด้วยอาการสะดุ้งเฮือก เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาประชิดโดยไม่ทันตั้งตัว
“ต- ตกใจหมดเลยครับ”
“อ้ะ ไม่ใช่นะ ผมกำลังคิดว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเช้าดีน่ะ“
เจ้าของเรือนผมเงินรีบยกมือสองข้างโบกไปมาขณะพยายามแก้ตัว แล้ววนกลับมาครุ่นคิดเหมือนเดิม
”อุด้ง หรือราเมงดีนะ…”
(ทาคูม้าาาาาาาสา)
copper-lens-3af.notion.site/Shape-of-sou...
#MSG_bunkatsu | ช่วงเตรียมกิจกรรม
โทวาดะ ทาคุมะเลือกที่จะฝึกสแครชแผ่นฝึกเป็นดีเจ
เพื่อความคูลของชมรมวารสารและเสียงตามสาย
6.35 น. | ย่านการค้า
โยระกำลังง่วนอยู่กับการตัดสินใจว่าเช้านี้จะกินราเมงหรืออุด้งดี
แต่เหมือนเขาใช้เวลาคิดนานไปหน่อย จากมุมมองคนภายนอกจึงดูเหมือนมายืนแช่หน้าร้าน คล้ายเตรียมวางแผนการบางอย่าง(??)
Cms: NeaRs
#MSG_โรลเปิด
[สวนหินในโรงเรียน หลังเลิกเรียน]
มุมหนึ่งของบริเวณสวนหิน เวลาที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก ฟุยุมาสะกำลังฝึกเวทมนตร์อยู่ลำพัง
ตวัดไม้กายสิทธิ์ปลายแหลม ไอน้ำในอากาศควบแน่นก่อนจะแข็งตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ คล้ายกลีบดอกไม้ แต่ละกลีบจึงค่อยประกอบกันเป็นรูปทรงซับซ้อน
พวกดอกไม้น้ำแข็งลอยอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกตัวเป็นละอองหิมะบาง ๆ แล้วละลายหายไปอย่างรวดเร็ว +
#MSG_Songkranfes
(ท่านขุนเกณสบุโรจน์ค่ะ เชิญรดน้ำดับไฟอันรุ่มร้อนในตัวท่านได้เลย)
(เช้าอันสดใส😭😭😭😭 คันนะเน่ซังงง ฮือๅๅๅๅๅๆๆๆๅ😭🤏🏻🩷 )
(มย้ากกกกกกหหหหหหหหหหหหหหกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)
(มาฝากเด็กเร้กเอาไว้ค่ะ
วันนี้เก็บดอกไม้สวย ๆ ได้ด้วย โชคดีจังเลยน้า 🌸🤲🏻)
โยระมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินห่างออกไป ก่อนจะทาบมือลงตำแหน่งที่พึ่งโดนลูบไปหมาดๆ
” แล้วเจอกัน..“
เขายืนแช่อยู่กับที่ ใบหน้าฉายแววสับสนเล็กน้อย แล้วหันปลายเท้าเดินออกมาจากตรงนั้น
อะไรของเขานะ
(ขออนุญาตจบรูทนะคับTT สนุกมาก ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันค่ะ😭 /หอบฉโนดเต็มมือ)
”ผมจะกลับหอไปอ่านหนังสือแล้วน่ะ ของแบบนั้นไว้ซื้อให้ตอนไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันก็ได้“
เดิมทีก็ตั้งใจไว้แบบนั้น ได้ยินมาว่าถ้าไปเป็นคู่สองคน ร้านส่วนใหญ่จะมีราคาพิเศษให้ด้วย
ถือว่าช่วยอีกฝ่ายประหยัดไปพลางๆ ถึงแม้เซกิโตะจะดูไม่ลำบากเรื่องเงินทองก็เถอะ
”ขอบคุณล่วงหน้านะ เรื่องนัดวันถ้าตัดสินใจได้แล้วอย่าลืมมาบอกผมด้วยล่ะ“
โยระหลุดขำ เสียงหัวเราะเบาๆกลบเกลื่อนอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองจนหายสนิท
ปลายหูยาวข้างซ้ายกระดิกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าอ่อนผุดรอยยิ้มหวานก่อนจะส่งมือตัวเองให้อีกฝ่ายดึงขึ้นยืน
“ เซกิโตะคุงใจดีกว่าที่คิดนะเนี่ย “
รู้แบบนี้วันหลังให้เลี้ยงขนมอีกดีกว่า
” โกรธครับ “
นั่งยองๆไปทำหน้าบูดใส่อีกคนไป
ว่าจะเอาคืนโดยการร่ายเวทย์ใส่อยู่หรอก แต่เหมือนจะใจอ่อนหลังได้ยินคำชมเล็กๆจากปากเซกิโตะแทน
“ ถ้ารู้สึกผิดจริงๆ ขอรับคำขอโทษเป็นเลี้ยงสายไหมผมนะ “
“ คุณ~ชาย~“
ฉวยโอกาสนี้เลียนแบบน้ำเสียงคนตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปหยิกปลายจมูกที หมั่นไส้