“หวาา เลือกยากกว่าเดิมอีกนะครับ”
ทำสีหน้าหนักใจ ปกติเมื่อก่อนได้กินแค่อาหารเช้าเบาๆอย่างซุปมิโสะแท้ๆ พอร่างกายแข็งแรงขึ้นก็มีตัวเลือกมากมายผุดเต็มไปหมด
“อืม.. อุด้ง กับราเมง”
เจ้าตัวเอนหัวไปซ้ายทีขวาที ก่อนจะมีเสียงปิ๊งไอเดียดังขึ้นในหัว
“อ้ะ โยระนึกออกแล้ว!”
“สึเกเม็งเป็นยังไง!?”
”?!“
เสียงจากด้านหลังทำให้คนในภวังค์เบิกเปลือกตากว้าง ตามมาด้วยอาการสะดุ้งเฮือก เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาประชิดโดยไม่ทันตั้งตัว
“ต- ตกใจหมดเลยครับ”
“อ้ะ ไม่ใช่นะ ผมกำลังคิดว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเช้าดีน่ะ“
เจ้าของเรือนผมเงินรีบยกมือสองข้างโบกไปมาขณะพยายามแก้ตัว แล้ววนกลับมาครุ่นคิดเหมือนเดิม
”อุด้ง หรือราเมงดีนะ…”
(ทาคูม้าาาาาาาสา)
copper-lens-3af.notion.site/Shape-of-sou...
#MSG_bunkatsu | ช่วงเตรียมกิจกรรม
โทวาดะ ทาคุมะเลือกที่จะฝึกสแครชแผ่นฝึกเป็นดีเจ
เพื่อความคูลของชมรมวารสารและเสียงตามสาย
6.35 น. | ย่านการค้า
โยระกำลังง่วนอยู่กับการตัดสินใจว่าเช้านี้จะกินราเมงหรืออุด้งดี
แต่เหมือนเขาใช้เวลาคิดนานไปหน่อย จากมุมมองคนภายนอกจึงดูเหมือนมายืนแช่หน้าร้าน คล้ายเตรียมวางแผนการบางอย่าง(??)
Cms: NeaRs
#MSG_โรลเปิด
[สวนหินในโรงเรียน หลังเลิกเรียน]
มุมหนึ่งของบริเวณสวนหิน เวลาที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก ฟุยุมาสะกำลังฝึกเวทมนตร์อยู่ลำพัง
ตวัดไม้กายสิทธิ์ปลายแหลม ไอน้ำในอากาศควบแน่นก่อนจะแข็งตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ คล้ายกลีบดอกไม้ แต่ละกลีบจึงค่อยประกอบกันเป็นรูปทรงซับซ้อน
พวกดอกไม้น้ำแข็งลอยอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกตัวเป็นละอองหิมะบาง ๆ แล้วละลายหายไปอย่างรวดเร็ว +
#MSG_Songkranfes
(ท่านขุนเกณสบุโรจน์ค่ะ เชิญรดน้ำดับไฟอันรุ่มร้อนในตัวท่านได้เลย)
(เช้าอันสดใส😭😭😭😭 คันนะเน่ซังงง ฮือๅๅๅๅๅๆๆๆๅ😭🤏🏻🩷 )
(มย้ากกกกกกหหหหหหหหหหหหหหกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)
(มาฝากเด็กเร้กเอาไว้ค่ะ
วันนี้เก็บดอกไม้สวย ๆ ได้ด้วย โชคดีจังเลยน้า 🌸🤲🏻)
โยระมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินห่างออกไป ก่อนจะทาบมือลงตำแหน่งที่พึ่งโดนลูบไปหมาดๆ
” แล้วเจอกัน..“
เขายืนแช่อยู่กับที่ ใบหน้าฉายแววสับสนเล็กน้อย แล้วหันปลายเท้าเดินออกมาจากตรงนั้น
อะไรของเขานะ
(ขออนุญาตจบรูทนะคับTT สนุกมาก ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันค่ะ😭 /หอบฉโนดเต็มมือ)
”ผมจะกลับหอไปอ่านหนังสือแล้วน่ะ ของแบบนั้นไว้ซื้อให้ตอนไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันก็ได้“
เดิมทีก็ตั้งใจไว้แบบนั้น ได้ยินมาว่าถ้าไปเป็นคู่สองคน ร้านส่วนใหญ่จะมีราคาพิเศษให้ด้วย
ถือว่าช่วยอีกฝ่ายประหยัดไปพลางๆ ถึงแม้เซกิโตะจะดูไม่ลำบากเรื่องเงินทองก็เถอะ
”ขอบคุณล่วงหน้านะ เรื่องนัดวันถ้าตัดสินใจได้แล้วอย่าลืมมาบอกผมด้วยล่ะ“
โยระหลุดขำ เสียงหัวเราะเบาๆกลบเกลื่อนอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองจนหายสนิท
ปลายหูยาวข้างซ้ายกระดิกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าอ่อนผุดรอยยิ้มหวานก่อนจะส่งมือตัวเองให้อีกฝ่ายดึงขึ้นยืน
“ เซกิโตะคุงใจดีกว่าที่คิดนะเนี่ย “
รู้แบบนี้วันหลังให้เลี้ยงขนมอีกดีกว่า
” โกรธครับ “
นั่งยองๆไปทำหน้าบูดใส่อีกคนไป
ว่าจะเอาคืนโดยการร่ายเวทย์ใส่อยู่หรอก แต่เหมือนจะใจอ่อนหลังได้ยินคำชมเล็กๆจากปากเซกิโตะแทน
“ ถ้ารู้สึกผิดจริงๆ ขอรับคำขอโทษเป็นเลี้ยงสายไหมผมนะ “
“ คุณ~ชาย~“
ฉวยโอกาสนี้เลียนแบบน้ำเสียงคนตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปหยิกปลายจมูกที หมั่นไส้
เสียงหลุดหัวเราะทำให้โยระรีบย้ายมือขึ้นปิดหน้าผากตัวเองโดยทันที
“ ยะ อย่ามองนะ!”
เขารีบดึงใบล่าลายเซ็นคืน ก่อนจะหมุนตัวหนี นั่งชันเข่าตัวกลมพร้อมกับสีหน้าโกรธระคนเขินอาย
”ขอให้เซจังโดนผีหลอก!“
พอไม่รู้จะเอาคืนยังไงเลยเปลี่ยนไปแช่งแทน
(55555555555555 /หยิบฉโนดที่ดินโดดหนีออกหน้าต่าง)
ไม่ทันได้มีโอกาสบ่นอีกฝ่าย การเสียหลักก็พาทั้งคู่ล้มลงกับที่ ครานี้จากที่หน้าจุ่มอกเบาๆ กลายเป็นหน้าผากของโยระกระแทกจุดเดิมซ้ำจนขึ้นรอยแดง
คนในอ้อมแขนนิ่งไป ก่อนจะเงยหน้ามองคิ้วขมวด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ
”เอาคืนมานะครับ“
”ไม่งั้นผมแช่แข็งเซจังอีกรอบแน่“
เปลี่ยนมาเรียกชื่อสั้นๆอย่างสนิทสนม แล้วคว้านหาอะไรบางอย่างใต้สาบเสื้อ
ดูท่าจะเอาจริงนะนั่น
ยิ่งโดนหยอกล้อก็เหมือนไปเร่งให้ต่อมความเขินอายทำงานหนักมากขึ้น
ตอนนี้หน้าของโยระจึงแดงไม่ต่างจากมะเขือเทศที่พึ่งอบออกมาใหม่ๆ
”บอกว่าเอาคืนมายังไงล่—“
ปลายเท้าที่เขย่งอยู่นานสองนานในที่สุดก็ค้ำตัวเองไว้ไม่อยู่ โยระร้องอุทานเสียงดัง ก่อนที่จะล้มหน้าจุ่มอกอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง
“อะ..”
#MSG_โรลเปิด
#MSG_bunkatsu
(ใครผ่านไปผ่านมา มาให้ผมช่วยยกของซะดีๆ)
กิจกรรมชมรมเริ่มกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง
เก็นแม้ไม่ได้ช่วยงานในเบื้องหน้า แต่ว่าก็คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง จนตอนนี้ส่วนของชมรมที่ตนอยู่ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว
" ให้ผมช่วยนะครับ " ( ^_^ )
เสียงแผ่วเอ่ยทักพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้น 'ขวาง' คุณเอาไว้
ไม่นานนักฝ่ามือหนาก็จะถือวิสาสะยกสิ่งที่อยู่ในมือคุณให้
“ไม่มีครับ!“
เจ้าของกระดาษตอบปฏิเสธเสียงแข็ง แม้ว่าความจริงจะเห็นอยู่ทนโท่ก็ตาม
“เซกิโตะคุงแกล้งคนอื่นมากๆ ระวังปลายปีซานต้าจะไม่ให้ของขวัญนะ“
หยิบมุกที่แม่เคยหลอกตอนเด็กมาใช้ ไม่รู้ว่าสมัยนี้จะยังได้ผลอยู่มั้ย 🧑🎄
(แปะภาพปลากรอบ)
(ฮึ)
“จะปอกให้สวยเลยครับ เชื่อมือได้เลย”
ถึงจะตอบรับอย่างว่านอนสอนง่าย แต่ในหัวโยระคิดแผนการโต้คืนไว้แล้วเป็นร้อยรูปแบบ
เริ่มจากแกะสลักเป็นสีหน้าเรโอะน้ำตาไหลอาบแก้มเป็นอย่างแรก ตามมาด้วยท่านอนแปลกๆเป็นอย่างที่สอง
“แต่ไม่รับประกันเรื่องรสชาตินะ”
ว่าแล้วยกฝ่ามือขึ้นมาจ่อหน้าอีกคนนึง กำแบให้ดูวนซ้ำ
“ถ้าผมไปจับดินจับโคลนแล้วมาปอกผลไม้ให้เรจังต่อ หวังว่าคงจะไม่ถือสากัน”
ว้ากก
”เอาคืนมานะะ!“
สายตามัวแต่จับสังเกตที่ปลายนิ้วชี้ของเซกิโตะ กว่าจะรู้ตัวอีกที กระดาษในมือก็โดนโฉบไปเสียแล้ว
คนตัวเล็กกว่ากระโดดโหยงเหยงไปมาราวกับกระต่าย พยายามเอื้อมคว้าคืนอย่างทุลักทุเล
”ทีแบบนี้ทำไมถึงชอบแกล้งกันนักล่ะครับ!“
อุตส่านึกว่าตามทันทุกอย่างแลัวซะอีก เผลอนิดเดียวก็โดนแล้วหรอเนี่ย 😞
“ไม่เป็นไรหรอกครับ”
“ถึงเซกิโตะจะขี้แกล้ง แต่ก็ใช่ว่าผมจะหลงกลง่ายๆสักหน่อย จริงมั้ย”
ประสบการณ์จากการรู้จักกับอีกฝ่ายราว2ปีสอนอะไรหลายอย่างอยู่ล่ะนะ
“เราไปกันสองคนนี่แหละเนอะ^^”
เพราะโยระเองก็ไม่ชอบไปไหนมาไหนกับใครหลายคนสักเท่าไหร่
“อ้อ ถ้างั้นเป็นที่โอซาก้ามั้ยครับ ไม่ได้ไปมานานแล้ว“
“สวนสนุกสินะ”
โยระเองก็ไม่ได้ไปนานแล้วเหมือนกัน ครั้งล่าสุดอาจจะตอนช่วงประถมที่ยังไม่ป่วยหนักมาก
“เอาสิ อยากให้ผมชวนคนอื่นด้วยมั้ยครับ“
”หรือเซกิโตะอยากไปกับผมแค่สองคนมากกว่า“
ถามหน้าซื่อ ในประโยคหลังไม่ได้แฝงความนัยไว้สักนิด
ถือโอกาสนี้ไปพักผ่อนนานๆทีด้วย
คนตอบผิดถอนหายใจ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักตามมา
“อือฮึ เซกิโตะคุงอยากไปเที่ยวไหนครับ”
ได้แต่หวังว่าอีกคนจะไม่พาไปที่แปลกๆ…
“แล้วมีใครไปด้วยอีกมั้ยนะ”
“คึกคักกันดีจังนะ..”
(ถือโอกาสนี้แวะมาโปรโมทชมรมเคนโด้ที่โยจังอยู่ค่ะ! ใครอยากบู๊จับดาบฟาดฟันศัตรู แนะนำที่นี่ที่เดียวเท่าน้านน 🗡️🤺🔥)
#MSG_bunkatsu
#MSG_MiniEvent
“…”
เสียงเงียบหายไปหลังได้ฟังคำตอบ เหมือนจะโยระมากกว่าที่คาดคะเนต่างๆนานาไปในทางที่ไม่ดีเอง
จะว่าไปแล้ว ไม่ได้เที่ยวกับเพื่อนนานแค่ไหนแล้วน้อ
“เอ…ถ้าอย่างงั้น”
ห้อง3-E? ไม่สิ..หรือจะเป็น3-Dกันนะ ที่นี่ไม่ได้จัดนักเรียนตามเกณฑ์หรือลำดับพลังซะด้วยสิ
“นึกออกแล้ว!”
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนดวงหน้าอ่อน กำปั้นตบลงฝ่ามือตัวเองอย่างแรง
“ห้อง3-Gหรอครับ?”
(“นี่ๆวันนี้ผมได้ตุ๊กตาหนูล่ะ! เห็นบอกว่าถ้าดูแลดีๆมันจะมีชีวิตด้วย!“)
(แปะริเมะวัยจิ๋วด้วยค่ะ! สมัยน้องยังไม่เป็นหนูจี๊ดและไม่มอม เป็นหนูตัวสะอาดกลิ่นหอมแป้งเด่ก🥺✨)
