ㅤ𖣠 ณ จักรวาลในห้วงอวกาศหนึ่ง มีดวงดาวมากมายหลายดวงที่หลงทางในอวกาศอันว่างเปล่าไร้ซึ่งจุดจบ ดวงดาวบางดวงแตกสลายจนสูญสิ้นทุกสิ่งขณะเดียวกันก็กอบกู้แสงสว่างของตนขึ้นมาไดั
ก่อนจะแตกสลายเหมือนดั่งเดิม เราเรียกจักรวาลนี้ว่า
จักรวาลสูญสิ้นเป็นอาจิณ
www.readawrite.com/a/a81d7b4b29...
ครบ 200 แล้ว tt
การระบายสีสนุกกว่าที่คิด วาดรูปด้วย ถ้าไม่มีใครค้นพบ ถ้าไม่มีใครเห็น ก็คงจะวาดอย่างไม่รู้จบอยู่อย่างงั้น
พอเครียดแล้ว ก็อยากแต้มสี ละเลงศิลป์ลงบนพื้นผิวกระดาษ แล้วค่อยเขียนอะไรสักอย่างไว้ที่แผ่นหลังของงาน
ย้ำเตือนตัวเอง ,,, ตลอดไป แม้จะถูกโอบกอดด้วยรักของคุณหรือทิวากรสักดวงอย่างมหาศาล ฉันก็ต้องรักตัวเอง เผื่อวันนึงคุณไม่อยู่ดูแล ฉันยังจะได้ดูแลตัวเองได้
ก็แค่นักเขียนที่รักในงานเขียน รักเสียจนกลัวมันพังเพราะมือเราเอง จึงเริ่มไม่กล้าเขียน และทรมาณอีกครั้ง เพราะนอกจากเขียน ก็ไม่มีสิ่งไหนที่รู้สึกว่าทำได้ดี พร้อมยอมจะขายวิญญาณให้ได้เท่างานเขียนอีกแล้ว
ทำไมเราถึงระบายความรู้สึกได้แค่การเขียน ทำไมเราถึงทำได้แค่สิ่งนี้ เป็นความขมุกขมัวในจิตใจ อิจฉาจริงคนที่ทำได้ทั้งสองอย่าง
คนที่เกิดมาเพื่อครอบครองศิลป์ คนที่พยายามแล้วได้รับผลตอบแทน อิจฉา
ไม่เห็นจะทำได้เลย เราไม่เห็นจะทำได้เลย อย่ามาบอกว่าพยายามไม่พอหน่อยเลย ไม่รู้จักเราด้วยซ้ำนี่
กลัวการเขียน รู้สึกแย่ ทำไมเราถึงทำได้แค่เขียน พูดจากใจคนเสพศิลป์ อยากจะวาดทำอย่างอื่นบ้าง แต่ไม่ใช่ทาง ไม่ชอบเลย ชอบเป็นผู้ได้มอง ไม่ใช่ผู้ละเลง
ไม่ชอบคำพูดที่บอกว่าลองพยายามดูก่อน ฝึกสิ แล้วคุณคิดว่าเราไม่เคยพยายามอะไรเลยหรอ บ้าชิบ
วายร้ายผู้นั้นที่ฉันไม่อาจตีจาก
เพิ่งรู้ว่าเรื่องนี้จบมาสักพักแล้ว ก็เลยอ่านต่อรวดเดียว 2 ss จบเลย 55555555 ชอบใจพระเอกประสาท ๆ (น่ารัก)
ส่วนตัวคิดว่าระหว่างทางดีนะ แต่ช่วงท้าย ๆ จนถึงตอนจบยังไม่ค่อยลงตัวสำหรับเรา การเล่าเรื่องค่อนข้าง skip และมีพระเอกนางเอกเป็นศูนย์กลางมากไปหน่อย อยากรู้ความเป็นไปของทั้งอาณาจักร เดลฟิเน่ ดุคบ้าง
#31debleu
กิลกอลคือเรนฮาร์ตมากกกกกกก
ถ้าใช้ชีวิต ไม่ต้องสนตัวเองในวันพรุ่งนี้ สัปดาห์หน้า เดือนหน้า ปีหน้า ก็คงดี แบบนั้นชีวิตเราก็ไม่จำเป็นต้องหาใครมาเคียงข้างแล้วล่ะ
ถึงกระนั้นก็ยังอยากขวนขวายฝันที่กว้างไกลกว่า , ถึงแบบนั้นก็ยังอยากมีชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการก่อนจะเลือนหายไปในดาวโลก
หมดไฟใช้ชีวิต บางครั้งก็เหม่อลอย ไม่อยากทำอะไรเลย นอกจากนอนไปวันๆ ไร้จุดหมาย
อะไรที่อยากทำ ทำไปหมดแล้ว อะไรที่เป็นฝัน ทำไปหมดแล้ว อาจจะเพราะมีเพียงแค่ฝันเล็กๆ เหมือนดอกคัตเตอร์ก็ได้ มันเลยจางหายไปในอากาศได้อย่างง่ายดาย
ไปเจอจากเม้นนึงในทวิต ชอบเอเนอจี้คุณลุง/คุณอานักเขียนท่านนี้มาก แสดงว่าเหล่านักเขียนไส้แห้งแต่ร่ำรวยแพสชั่นกันทุกยุคทุกสมัย 😂🫶
น่าเสียดายจัง
(retweet appreciated)
#กระเรียนกระดาษ
02/11/2551
: www.readawrite.com/c/5b70d3b01e...
รู้ตัวอีกทีก็ไม่ค่อยมีแรงเขียนแล้ว
จะระบายความรู้สึก เขียนตามหัวใจมันร่ำร้อง ก็ช่วยเขียนใช้ศัพท์ดีๆ ให้กลับมาอ่านกี่ครั้งก็อินเถอะ tt... เขียนให้มันที่สุด ไม่ใช่เขียนไปงั้นๆ จริงๆ นะ หรือเรากดดันตัวเองมากเกินไปกัน
รู้สึกแย่บางครั้งถ้าเอางานเขียนมาเป็นที่ระบายความรู้สึก พอคิดได้แบบนั้นก็ระอายหัวใจตัวเองเหมือนกัน เป็นงานศิลป์ที่รักและเทิดทูนเสียขนาดนั้น หากให้เอามาระบายไร้ศิลปะวาจา ก็คงเป็นตราบาป
www.readawrite.com/a/698e8c197c...
