(ซับคาร์ของเก็นโซ
อิซานามิ โทวะ
เป็นนักเรียนของโอะมะกะโทคิ ชั้นปีที่ 3
ความสัมพันธ์ : เพื่อนสมัยเด็ก (?), คนที่เคยเห็นใบหน้าและได้ยินเสียงเก็นโซ, ปัจจุบันพักอยู่ด้วยกัน, เห็นเก็นโซเป็นเหมือนน้องชาย, คนที่สั่งเก็นโซได้
Art by ถั่ว เน่า
*ของสะใภ้)
"อุก!?"
เก็นโซที่โดนแบบนี้ก็ร้องออกมา ในขณะที่รีบถีบเท้ากระโดดถอยลูกถีบ แม้จะไม่สามารถลบแรงได้ทั้งหมด แต่ก็ดีกว่าโดนเข้าไปเต็ม ๆ ละนะ
'เมื่อกี้น่าจะขัดขาให้ล้มไปเลยน้า...เสียดายจังแฮะ'
เขาคิดแบบนั้นในใจพลางหมุนร่มในมือตนที่ตอนนี้นำมาพาดบ่าเล่น แล้วโคลงหัวเล็กน้อยคล้ายกับกำลังอารมณ์ดี แล้วกวักมือเรียกให้สาวตรงหน้าตนบุกเข้ามาบ้าง
ฝ่ายเก็นโซที่เห็นแบบนั้นถึงกับสะดุ้งโหยง รีบกลิ้งตัวหลบอย่างดูไม่ได้จนกลิ้งหลุน ๆ ไปเกือบชนผนังโรงฝึก แล้วรีบดีดตัวพุ่งไปคว้าร่มของตนที่หลุดมือ แล้วผุดลุกกลับขึ้นมาเพื่อพับร่มกลับไปดังเดิมแล้วตั้งท่าใหม่ เดินเป็นวงกลมรอบนอกอาจารย์ของตนเพื่อที่จะหาช่องโหว่
'พลาดซะได้'
แน่นอน ภายในใจของเขาตอนนี้เองก็ได้แต่บ่นอุบกับตนเองอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่คิดจะประมาทต่อไปอีกแม้แต่น้อย
ร่มที่ถูกเด็กสาวตรงหน้าปัดเบี่ยงออกไปยามนี้ถูกเก็นโซที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ทำสีหน้าระรื่นภายใต้หน้ากากและแว่นนั้นกดปุ่มกางร่มขึ้นมาอย่างกระทันหัน พร้อม ๆ กับที่ไอตัวแสบที่กำลังถูกโคเมียวคว้าคอเสื้อไว้ก็จัดการขยับตัวรุกเข้าไปกอดเอวอีกฝ่ายไว้แบบนั้น
ทำให้ฝ่ายโคเมียวที่จะจับเขาทุ่มเจอทั้งแรงต้านอากาศจากร่มที่ถูกกางไว้ด้านหลัง และเก็นโซที่รุกประชิดใส่ จนหากจับทุ่มตอนนี้...กลิ้งไม่เป็นท่าไปกันทั้งคู่แน่นอน
เก็นโซพยักหน้าให้ผู้เป็นอาจารย์พร้อมกับก้าวเท้าพุ่งเข้าแทงปลายร่มในมือใส่ผู้เป็นอาจารย์อย่างทันควัน มันเป็นการเปิดฉากที่เรียบง่ายเป็นอย่างมาก
แต่ดูเหมือนนั่นจะไม่ใช่การโจมตีที่ไร้ลูกเล่น เมื่อทันทีที่ปลายร่มแทงไปหาจนเกือบถึงระยะ นินจาหนุ่มกลับกางร่มทันควันจนบดบังทัศนวิสัยของผู้เป็นอาจารย์เสียอย่างจัง จากนั้นตัวเขาที่อยู่หลังร่วมคันนั้นก็ก้มลงฉับพลัน ตวัดขาเตะราบพื้นหวังที่จะเตะตัดขาคนตรงหน้านี้
'อ๊ะ เด็กปี 1 ห้อง 2 ป่ะนะ?'
เก็นโซที่เงยหน้าชะโงกมามองจนแทบจะเป็นสะพานโค้งอย่างสงสัยก็หันกลับไปตวัดพู่กันขีดเขียนตัวอักษรบนกระดาษมาชูให้อีกฝ่ายเห็น
'พอดีที่บ้านส่งอาวุธใหม่มาให้ลอง เลยชั่งใจอยู่น่ะ นายล่ะ? หาคู่ซ้อมหรอ?'
เขาถามอีกรอบด้วยอักษรพู่กันในกระดาษ บ่งบอกได้ถึงความแปลกเกินจะบรรยายได้เลยเชียวล่ะ
( แวะมาย้อนหลังตรุษจีนในนี้ด้วยชั่งใจอยู่นานว่าจะลงดีไหม แต่เห็นลงกันขอลงด้วยนะคะ🥺🤲🧧 )
'งั้น...ผมได้ตัวเลือกแล้วครับ'
เขาเขียนพู่กันตอบอีกฝ่ายอย่างสงบ ก่อนจะหยิบร่มญี่ปุ่นคันสีดำเมี่ยมที่ดูเหมือนจะดัดแปลงอะไรต่อมิอะไรเข้าไปในรูปลักษณ์ดั้งเดิมนั้นขึ้นมาเหวี่ยงทดสอบน้ำหนักให้ชินมือ
จากนั้นจึงสะบัดดาบตั้งท่าในท่าเตรียมพร้อมด้วยการชี้ร่มคล้ายกับท่าเตรียมแทงจากฝั่งด้านในด้วยมือเดีวว เพื่อสื่อว่าเขาพร้อมแล้วเช่นกัน
เพราะเก็นโซเลือกใช้เพียงมือเดียวในการฟาดดาบเมื่อครู่ ทำให้ชายหนุ่มยังคงเหลืออีกมือที่แม้จะไม่ได้จับที่คันร่ม แต่ก็สะบัดตามจากการถูกโคเมียวสะบัดต้านออก ทำให้สิ่งต่อมาที่เขาทำ คือการเหวี่ยงคันร่มให้เข้าสู่มือข้างที่ว่างอยู่แทน
และจึงเหวี่ยงส่วนคันร่มนั้นปะทะอัดกับใบดาบที่สะบั้นลงมาให้เบี่ยงทิศทางออกไป เพื่อเปิดทางให้เจ้าตัวใช้ท่าฟันแบบเดียวกันกับอีกฝ่ายเมื่อครู่สวนกลับคืนไป
ไร้ซึ่งคำพูดจากคนตรงหน้า มีเพียงการพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน ทว่า มันก็เกิดขึ้นเกือบพร้อมเรียงกับการที่ร่างของเก็นโซรุกสืบเท้าเข้าไปหาโคเมียวด้วยความเร็วที่เหมือนกับไม่ได้ก้าวแต่เป็นการทะยานใส่
ร่มสีดำในมือของเก็นโซถูกสะบัดฟาดลงมาใส่โดยหมายเล็งกลางศีรษะของเพื่อนร่วมห้องอย่างไม่ปราณีด้วยมือเพียงข้างเดียว เป็นการเปิดก่อนที่ดุดัน แต่ก็เป็นเพียงเย้าแหย่ลองของเฉกเช่นกัน
'ไม่เลยคร้าบ'
อักษรพู่กันถูกตวัดลงบนกระดาษชูให้อาจารย์ดูหลังจากที่เจ้าหงสยหน้าจนหลังแทบหักมาดูว่าใครเข้ามา
'พอดีที่บ้านส่งอาวุธสำรองสำหรับใช้ตอนขึ้นปี2มาให้ลองก่อน เลยกำลังชั่งใจน่ะครับว่าจะซ้อมเลยดีไหมน่ะครับ'
เขียนบอกแล้วก็ชี้ไปที่ร่มญี่ปุ่นสีดำเมี่ยมที่วางอยู่คู่กับเคียวโซ่ของเขาคล้ายกับเด็กได้ของเล่นใหม่ที่กำลังหักห้ามใจตัวเองอยู่เลย
'ดาบไม้ไหม?'
กระดาษถูกชูขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับมือของเพื่อนร่วมห้องหนุ่มที่ชี้ไปที่ดาบไม้โบเคนที่ถูกเสียบอยู่รวมๆกันใกล้ๆพวกเขา
'ส่วนชั้นใช้ร่มนี่แหละ'
เขียนบอกจบ เจ้าตัวก็หยิบร่มสีดำที่ที่บ้านให้มาขึ้นมาเหวี่ยงลองน้ำหนัก โดยมันเป็นร่มญี่ปุ่นสีดำขลับที่ผ้าร่มถูกเปลี่ยนเป็นผ้าสีดำดูเงาๆ และมีความยาวโดยรวมผระมาณคาตานะ
จากนั้น...เก็นโซก็ชี้ร่มนั้นไปยังโคเมียว คล้ายบอกว่าพร้อมสู้แล้ว
ร่างนั้นเงยหน้าแบบจนแทบจะหัวทิ่มกลับหลังมาดูว่าใครกันที่เข้ามา ก่อนที่เขาจะก้มไปใช้พู่กันเขียนบางอย่างใส่กระดาษแล้วยื่นให้เพื่อนร่วมห้องของตนอ่าน
'ที่บ้านส่งอาวุธใหม่มาให้ลองน่ะสิ บอกเตรียมตัวไว้ให้เป็นอาวุธสำรองตอนขึ้นปีหน้า เลยชั่งใจจะลองใช้ดูหรือซ้อมอันเดิมดี'
ในกระดาษบอกเช่นนั้น ก่อนจะเขียนอีกอันตามมา
'เธอมีความเห็นมะ?'
ดูเหมือนเก็นโซตอนนี้จะยังเลือกไม่ได้แฮะว่าจะซ้อมอะไร
#OMTKss2_Roleplay
โรลเปิด/แยกรูท/หลักเลิกเรียน/ซ้อมมาบุ
โรงฝึกยามเย็นนั้นเงียบสงบไร้ผู้คน นินจาผู้ปกปิดเสียจนจะกลายเป็นผู้ต้องหาเบอร์ 1 ของตำรวจก็พยายามใช้ความคิดกับอาวุธตรงหน้า
หนึ่งคือเคียวโซ่คู่ใจที่ใช้มาในฐานะมาบุได้ระยะหนึ่ง ส่วนอีกอันนั้น…คือร่ม
ร่มแบบญี่ปุ่นสีดำเมี่ยมเลยแหละ
ดูแล้วเก็นโซอยากซ้อมแต่เหมือนจะไม่มีคู่ซ้อมน่ะสิ จะมีใครเปิดประตูโรงฝึกมาช่วยเขาซ้อมได้ไหมนะ?
(ทีมยักษ์สวัสดีครับ//ไหว้ย่อ)
#OMTKSS2_setsubun
(ทีมยักษ์ล่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ)
#OMTKss2_INK
(อีเว้นท์นี้ยูรันอมทุกข์)
[ Setsubun : เทศกาลปาถั่วไล่ยักษ์ ]
รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...
ช่วงเวลาภายในคอมมู :: 19 ก.ค. เวลา 13.00 น. - 17.30 น.
ระยะเวลาเล่น :: 13 ก.พ. เวลา 00.00 น. - 21 ก.พ. เวลา 23.59 น.
#OMTKSS2_setsubun
(ตอนแรกว่าจะเอาต้นมะพร้าว แต่เป็นพุ่มไม้มันน่าจะเข้ากว่า 55555555+)
#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา
(เก็นโซสกินตกปลาครับ---)
[ ผู้สูญหายคนที่ 2 ]
*คะแนนโพสต์กิจกรรมมีผลต่อตอนจบของเนื้อเรื่อง*
#OMTKSS2_INK
(CV ยูรันคับผม /ขรึม)
#OMTK_commuss2
"𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘣𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘱𝘳𝘪𝘷𝘦𝘥 𝘰𝘧 𝘱𝘦𝘢𝘤𝘦,
𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘰𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺 𝘪𝘴."
"𝘚𝘰 𝘐 𝘴𝘢𝘺, 𝘔𝘺 𝘴𝘱𝘭𝘦𝘯𝘥𝘰𝘳 𝘪𝘴 𝘨𝘰𝘯𝘦
𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘭𝘭 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘐 𝘩𝘢𝘥 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘥 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘵𝘩𝘦 𝘓𝘰𝘳𝘥."
- 𝘓𝘢𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴 𝟥:𝟣𝟩-𝟣𝟪 -
---------------------------------------
寒月 亮平 l Kangetsu Ryōhei l Y.2
doc: shorturl.at/U94Hx
DM for Co always open
#OMTKss2_INK
[คืนฝนสีชาด]
“เบ็นจิโร่…”
ชายคนหนึ่งปนะดับหูจิ้งจอก ร่างของเขามีไม้ขรักขระปักลงตรงอกทิ่มแทงถึงแก่นวิญญาณตำแหน่งเดียวของหัวใจ
“ไม่!!! เบ็นจิโร่! ไม่!!!!”
“ไม่!”
ร่างที่นอนอยู่ลุกสะดุ้งตื่นขึ้นมา ชีพจรเต้นระรัวไม่เป็นปกติ ลมหายใจหอบหนัก
ฝันร้าย
“ฝันหรอกหรอ…”
น้ำตาสายหนึ่งไหลรินลงมา
และฝันร้ายได้สิ้นสุดลง
(นายมีคำถามเดียว ส่วนในหัวเรามีเปน10เลย)
#OMTKss2_INK
"...ไม่ได้ทำจริง ๆ นะ"
(ทักษะแก้ตัวไม่มี แก้ปัญหาด้วยการร้องไห้😭)
(ดั้ยเลยยยย ม๊าาาาาาา//ตั้งท่า)
(//หลบตา)
(เป็นเด็กดีนะะะะะะะะะะะ แค่น่าสงสัยไปนิดหน่อยเอง---//ชูสองนิ้ว)
