( หายไปหลายวันเลย มาแปะภาพที่เคยวาดเล่นไว้ให้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่นะคะ แต่หลังจอวาร์ปมาตปท.ต้องใช้เวลาปรับตัวนิดหน่อยเลยไม่ได้เข้ามาเล่นมูเลยค่ะ o<-< จะกลับมาตอบโรลตอนที่ว่างนะคะ หวังว่าจะได้ว่างเร็วๆนี้!!
ระหว่างนี้เดมมาชวนเวิ่นเล่นกันได้นะคะ ตอนนี้ยังสวิตซ์โหมดตัวเองมาโรลไม่ได้ เวิ่นๆน่าจะไปได้ไวกว่าค่ะ😚 )
(เอาออกจากหัวได้ล่พ สบายใจ @conner-wtm.bsky.social
@lance-clowleywtm.bsky.social )
( แอบแวะมา โมเม้นโรลค่ะ❤️❤️
@wtm-jasonkirzinger.bsky.social )
" ป่าจะเป็นบ้าน พื้นที่ล่าหรือฝันร้ายขึ้นอยู่กับวิธีที่คุณปฏิบัติต่อมัน "
Mako J. Ripley
มาโก้ เจย์. ริบลีส์
| 17 Yrs. | Grade 12 |
นักเรียน พนักงานพาร์ทไทม์ ผีในป่า
ทัก โรล โค DM ok
Doc: docs.google.com/document/d/1...
#WTM_Commu
“คุณ...เจ้าหน้าที่แบล็ควูด”
เดินเข้าหา ไม่ลืมจะแก้ไขคำเรียกตามที่อีกฝ่ายต้องการ
“ร่างแรก...เสร็จแล้วค่ะ ต้องไปรายงานกับใครรึเปล่านะคะ“
เบาเสียงลงรวมถึงละคำที่ไม่ควรไว้ไม่ให้รอบข้างแตกตื่น
คำถามนั้น ชัดเจนว่าเธอเป็นมือใหม่แกะกล่องเชียวล่ะ
บัดนี้เป็นเวลาเที่ยง จึงมีทั้งคนไข้และเจ้าหน้าที่เดินขวักไขว่กันไปมาเต็มไปหมด
พอเข้าใจได้ด้วยความเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาดเล็ก พื้นที่ใช้สอยจำกัด
ประเด็นคือคุณเจ้าหน้าที่ที่มากันเป็นแก๊งใหญ่เมื่อเช้าก็หายไปด้วย
หันมองซ้ายขวา สะดุดตาแค่ร่างของคุณนักสืบที่ยืนอยู่เงียบ ๆ คนเดียวไม่ไกล อาจด้วยการแต่งกายหรือบรรยากาศที่ดูโดดออกมาจากรอบข้างของเขาก็ไม่แน่ใจ
อวัยวะภายในถูกนำกลับคืนที่เดิมของมัน เย็บปิดเรียบร้อยพร้อมคลุมทับด้วยผ้าขาว
เธอถอดเสื้อคลุมผ่าตัดออก ตามด้วยหมวกและแมสก์ ยืดแขนเล็กน้อยเสร็จก็เปิดประตูออกจากห้อง เพื่อจะพบกับมวลชนมหาศาลที่ชวนให้ตาลาย
ทำเลของห้องชันสูตรแห่งนี้นับว่าไม่ดีเท่าไหร่นัก มันอยู่ชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลก็จริง ทว่าก็อยู่ติดกับทางเดินหลักที่เชื่อมต่อทั้งที่จอดรถและโรงอาหาร
แต่พอเจ้าตัวออกไปแล้วได้ความเป็นส่วนตัวคืนมา ก็ต้องยอมรับว่าหายใจคล่องคอขึ้นไม่น้อย
ลงท้ายก็ยังคุ้นชินกับการทำงานลำพังมากกว่าท่ามกลางเสียงพูดคุยมากมาย
“เอาล่ะ มาทำงานที่เรารักกันดีกว่า...”
เสียงพึมพำเบา ๆ นั้น เธอเจตนาพูดกับตนเองหรือพูดคุยกับบางสิ่งที่มองไม่เห็นในห้องก็มิอาจทราบ
.
.
.
หลายชั่วโมงผ่าน เข็มนาฬิกาเดินทางเลยเลขสิบสองมาเล็กน้อย การชันสูตรศพแรกก็สิ้นสุดลง
คำทักท้วงในเรื่องคำเรียกยศศักดิ์อย่างเคร่งครัดนั้นคล้ายจะซ้อนทับกันแปลก ๆ กับวาจาที่เจ้าหน้าที่หนุ่มท่านหนึ่งเคยพูดไว้ไม่กี่วันก่อนหน้า
นึกว่าจะมีแค่เขาที่จริงจังกับอะไรแบบนี้อยู่คนเดียว แต่ดูเหมือนจะมีอีกคนแฮะ
“ขอบคุณค่ะ”
เอ่ยขอบคุณเมื่ออีกฝ่ายถ่ายรูปให้ ลอบชื่นชมในใจถึงท่าทีเป็นมืออาชีพ
ตอนที่เสนอให้เขาออกไปรอข้างนอกได้ อันที่จริงหากเขาจะปฏิเสธแล้วขออยู่ต่อ เธอก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร
“ฉันยังเชื่อว่าเหตุปริศนาที่หาคำอธิบายไม่ได้ มักมีมนุษย์อยู่เบื้องหลังนะคะ”
ตอบกลางๆ ไม่ได้หักหาญความคิดอีกฝ่ายต่อหน้าแม้ส่วนตัวเธอจะไม่เชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติ
“สมัยเด็กๆ ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าว่าเวลาเกิดเหตุเช่นนี้ในเมอร์วู้ด มักจะต้องมีคนหายตัวไป...”
ทิ้งช่วงเล็กน้อยเพื่อสังเกตปฏิกิริยาผู้ฟัง ก่อนเอ่ยปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่จริงจัง
”แต่คงจะไม่จริงล่ะมั้งคะ “
(พาเจ้าของร้านไอติมไม่ทำงานมาแสดงตัวบ้างฮะ😭
รับสมัครแฟนคลับอดีตดาราจำนวนมา-แค่ก)
(แวะมาหย่อนอาร์ตก่อนจมงานต่อครับ)
"ก็จากหลายแหล่งนะคะ โทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์“
ในเมืองเล็กๆแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ใหญ่พอให้พูดคุยกันไปเป็นสัปดาห์
”ถนนสายนั้นไม่ใช่เส้นที่ฉันขับประจำ แต่ก็ผ่านไปบ้างค่ะ ไม่เห็นซากสัตว์แล้ว แต่ยังมีรอยเลือดติดอยู่บ้าง“
มองคนถาม เห็นท่าทีกระตือรือร้นเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกเอ็นดูเบาๆ
“คุณนักข่าวตัวน้อย มีความคิดเห็นอย่างไรต่อสถานการณ์นี้เหรอคะ”
อ๊ะ...ถามคนสัมภาษณ์กลับนี่ผิดคิวไหมนะ?
ยังไม่สะดวกใจจะพาเขาไปเจอมารดาบังเกิดเกล้าสักเท่าไหร่...
“แล้ว ปลานั่นจะทำเป็นข้าวเที่ยงเลยไหมคะ เผื่อฉันจะแวะไปซื้อวัตถุดิบก่อนกลับ“
ชี้ถังน้ำแข็งที่ตอนนี้มีสมาชิกอัดแน่นอยู่ภายในถึงสี่
เลิกคิ้วน้อยๆเมื่อการตอบรับแลดูรู้ความกว่าที่คาด ทว่าแว่นดำนั่นก็บดบังสายตาอีกฝ่ายเสียมิด ยากต่อการมองเจตนา
“ค่ะ ฉันเดินเท้าแบกทั้งหมดนี่มาเองไม่ไหว ถ้าคุณไม่มีรถจะกลับด้วยกันก็ได้นะคะ“
”หรือไม่เราก็แยกกันไปแล้วมาเจอที่ห้องฉัน”
ความจริงก็ควรจะออกมาพร้อมกันแต่แรกนั่นแหละ แต่เธอต้องแวะไปยืมเบ็ดจากผู้เป็นแม่จึงอ้างว่ามีธุระแล้วออกมาก่อน
(ขอบคุณเช่นกันค่า รอพบเจอสมาคมพ่อแม่แมวนะคะ😆)
(แย่แล้วค่ะ เพราะฉันก็อู้เหมือนกั--)
แน่นอนว่าหนังที่เช่ามา ก็ต้องมาดูที่ห้องของเธอ
แต่นายคนซื่อนี่จะแปลออกไหมก็ไม่รู้นะ
“ว่าแต่จะกลับแล้วเหรอคะ ยังไม่เที่ยงเลย ฉันเตรียมตัวมาอยู่ทั้งวันเลยนะคะเนี่ย“
คนที่ตกปลาได้ยังไม่ถึงตัวกล่าวโอ้อวด
ไม่มีช่องว่างให้แทรกในบทสนทนานักจึงทำได้เพียงเออออไปเรื่อย ครั้นค้อมศีรษะลาเหล่านักตกปลาเสร็จ มองจนฝั่งนั้นเดินไปไกลพอสมควรจึงค่อยพูดขึ้น
"เสียดายจังค่ะ ยังไม่ได้ถามเขาเลยว่าปกติคุณเคยพาผู้หญิงมาด้วยรึเปล่า“
น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดูมีเจตนาจะเย้าหยอกมากกว่าจะต้องการคำตอบจริงๆ
“เอาสิคะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนี้เมอร์วู้ดมีโรงหนังรึยัง...หรือคุณหมายถึงหนังที่ฉันไปเช่ามาล่ะคะ?”
#WTM_Commu 🌷🕊
✤ 𝐍𝐏𝐂 ✤ 𝐌𝐢𝐜𝐡𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐆𝐫𝐚𝐯𝐞𝐬
⁝ เจ้าของร้านดอกไม้ l โรล โค เวิ่น >> DM
Doc : shorturl.asia/JKWEz
[ผปค ไม่กัดแค่อืด ทักได้ตลอดเลยค่า ( ´͈ ᵕ `͈ )◞♡ ]
(แค่อยากวาดคุณราจูเองค่ะ☺️)
แม้จะเป็นเพียงเทปบันทึกเสียง ทว่าเอลเลอรียังคงยิ้มบางๆตอบเมื่อถูกถาม
“สวัสดีค่ะ ฉันเอลเลอรี สเปนเซอร์ วันเกิดเหตุฉันดูหนังอยู่ในห้องแล้วก็เข้านอน กว่าจะรู้ข่าวก็วันรุ่งขึ้นเลยค่ะ“
ถ้าจะถามว่าเธอมาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้อย่างไร...คงบอกได้สั้นๆว่าบังเอิญ
อีกฝ่ายเข้ามาขอสัมภาษณ์ขณะเธอกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เห็นท่าทางเป็นเด็กดีและคิดว่าไม่ได้เสียหายอะไรจึงตอบตกลงแบบไม่คิดมาก
“ปกติฉันว่างทุกเย็นเลยค่ะ สะดวกวันไหนก็มาบอกฉันได้นะคะ“
ว่าพลางอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นเตรียมผุดลุก มันแลบลิ้นเลียนิ้วคุณทิ้งท้ายไปแผลบหนึ่งก่อนจะทำหน้ามุ่ย คล้ายจะสื่อว่า ‘ไม่อร่อย’
ผู้เป็นเจ้าของเห็นดังนั้นก็หลุดขำเบาๆ
”ไว้คราวหน้าให้ฉันได้เลี้ยงกาแฟตอบแทนคุณสักแก้วนะคะ“
”ขอให้มีค่ำคืนที่ดีค่ะ คุณคูมาร์“
ค้อมศีรษะบอกลาเสร็จ ความสงบเงียบก็ได้กลับคืนสู่คุณอีกครั้ง
“เป็นความคิดที่ดีมากเลยค่ะ ถ้ามีสถานที่เหมาะๆ...”
นิ่งไปครู่หนึ่งขณะตริตรอง
“คงจะมีแค่สวนสาธารณะไหมนะคะ? หรือจะเป็นที่แลปฉันก็ได้ถ้าคุณสนใจ”
มิวายติดหยอกล้อเล่นไปที ตอนนั้นเองที่เสียงนาฬิกาบอกเวลาจากโทรศัพท์ดังเตือนขึ้น
“อ๊ะ เดี๋ยวฉันคงต้องไปแล้วล่ะค่ะ เผอิญอบพายทิ้งไว้ในห้อง“
”ยังไงฝากคุณคูมาร์ไปชวนคุณแบล็ควูดให้ทีนะคะ พวกคุณน่าจะสนิทกันมากกว่าฉัน“
“โอ้ ฉันตกปลาไม่เป็นหรอกค่ะ แค่มาเป็นเพื่อนคุณดาวน์นิ่งเฉยๆ”
เพียงไม่กี่ประโยคก็ดูเหมือนจะสามารถสร้างสัมพันธ์อันดีได้สำเร็จ พูดคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
“คุณดาวน์นิ่งมาที่นี่บ่อยเหรอคะ“
ขณะถามก็เหลือบมองท่าทีของคุณหัวข้อสนทนาไปพลาง
บรรยากาศที่กำลังเป็นใจถูกทำลายลงจากเสียงรบกวนภายนอกเสียอย่างนั้น ทำเอาหญิงสาวถึงกับลอบถอนหายใจเบาๆด้วยความเหนื่อยหน่าย
“สวัสดีค่ะ ไม่นึกว่าจะมีคนอื่นมาตกปลาในวันแดดแรงแบบนี้นะคะเนี่ย“
แต่แน่นอน ภายนอกยังคงรักษาภาพลักษณ์ไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม รอยยิ้มเปี่ยมไมตรีจิตถูกส่งมอบให้แก่ผู้มาเยือน
“ฉันเอลเลอรีค่ะ เอลเลอรี สเปนเซอร์ เพิ่งย้ายมาประจำแผนกนิติเวชได้สองสัปดาห์ค่ะ“
(คนมูนี้น่ากลัวจริงๆค่ะ)
รับมาแล้วพลิกไปมาเพื่อตรวจสอบสภาพลูกกุญแจ มีรอยขูดเล็กๆจริงดังที่อีกฝ่ายว่า แต่ตามหลักการแล้วก็ไม่ควรจะถึงขั้นกระทบขนาดล็อกไม่ได้
“รอยขีดข่วนมันเล็กมาก ฉันคิดว่าไม่น่าส่งผลนะคะ“
มองกลอนประตู
”ขอฉันลองได้ไหมคะ?”
ถึงจะถามแบบนั้นแต่ถือวิสาสะเดินเข้าไปแล้วก่อนจะได้คำตอบ เสียบกุญแจเข้าไป หมุนกุกๆกักๆอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงกริ๊กเบาๆ
เหมือนจะ...ได้แล้ว?
(ร้ายกาจจจ)
(ไอร่าเป็นโรคไต)