#THK_MiniEvent #THK_FreshmenTrip

สายลมฤดูร้อนโชยมา วันที่แดดจ้าธรรมดาๆบนเกาะไทเฮ ไหนๆทุกคนก็เร่ิมรู้จักกันแล้ว เราออกไปเที่ยวกันหน่อยเป็นไงล่ะ

9.30 วันหยุดสุดสัปดาห์ เจอกันที่หน้าพิพิธภัณฑ์นะทุกคน!

(อีเวนท์เล็กๆให้มาทำความรู้จักกันค่ะ มาจอยกันได้นะคะ!)

event Doc : bit.ly/4dgGFVL

(/เขียน [ไปที่ชอบๆเถอะเพื่อน])

"อืม...ขอบคุณ เซนโยวจิซัง" มานาบาบุเอ่ยพลางเก็บบัตรนักเรียนให้ปลอดภัย ดูพอใจที่ภารกิจตัวเองเสร็จสิ้นไปด้วยดี

เขาไม่ได้พูดอะไรตอบแต่ยกมือขึ้นลา คิดว่าคงได้เจอกันอีกเร็วๆนี้ในโรงเรียน...

(ขอบคุณสำหรับรูทและบัตรนักเรียนสุดน่ารักนะครับ! 😷)

(/จู่ๆก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา 💀)

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
#THK_โรลเปิด

แสงเย็นของพระอาทิตย์คล้อยต่ำ
ลอดผ่านกิ่งไผ่ที่แกว่งไกวอยู่เบื้องบน

ร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีอ่อนปลิวตามกระแสลม
กระดาษทังซากุหลากสีไหวเอนเบา ๆ
ต้นไผ่ที่ถูกประดับประดาแบกคำอธิษฐานนับไม่ถ้วนเอาไว้
แต่ไม่มีวี่แววว่า ' เขา ' คนนั้นจะทำอะไรท่ามบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและว่างเปล่า

เงานั้นยืนนิ่งมาสักระยะแล้ว

(/ผมที่กำลังขายคู่ชิป อะแฮ่ม อธิบายคดีอย่างจริงจังเลยตรงนั้น 😷)

(เขียนว่าอะอะไรปบบนั้น น่าอายจะตาย เขียนว่าครองโลกดีกว่--)

(ขอบคุณคับ เพิ่งเห็นว่าสกินเซมไปมาแล้ว เป็นฮากามะด้วย 😷)

(สกินทานาบาตะล่ะครับประธาน /แอบดูว่าประธานจะมีสกินยูกาตะมั้ยนะ 👀)

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ

มานาบุมาเดินเล่นงานทานาบาตะช่วงเย็น ได้รับใบทันซาคุมาจากนักเรียนแถวนั้นจำนวนนึง

'ทั้งที่แค่ใบเดียว ยังไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรเลยแท้ๆ...'

(มาลงสกินทานาบาตะครับ 😷🎍)

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ

เขาได้ยินเสียงหัวเราะดังอยู่ตลอดเวลา
แต่ไม่มั่นใจเลยว่าเป็นเสียงหัวเราะหรือเสียงร้องไห้กันแน่ . . .

ฟุยุกิเลือกที่จะหอบพู่กันขนาดใหญ่กับกระดาษแผ่นใหญ่ไปเขียนคำขอพรในที่ๆห่างไกลจากผู้คนแทน

ในที่ๆไม่มีแสง เราจะเห็นท้องฟ้าได้ชัดที่สุด
.
.
.
.
โอริฮิเมะกับฮิโคโบชิคงได้เจอกันแล้วสินะครับ?

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ

เลิกเรียนแล้ว เลยกลับหอไปเปลี่ยนชุดเป็นยูกาตะแล้วยืนรอใครบางคนที่หน้าประตูโรงเรียน

เพราะอากาศที่เริ่มร้อนมากขึ้น วันนี้ทรงผมเลยดูแปลกตาไปบ้าง

(แวะมาเซไฮสั้นๆได้นะคะ)

"แค่ใส่แมสก์แล้วมันสบายใจกว่าน่ะ.." เขาบอกปัดง่ายๆ อย่างไรก็ไม่อยากจะสาธยายเรื่องที่ตัวเองต้องหลับตาเวลาแปรงฟันหรอกนะ...

มานาบุหรี่ตามองบัตรนักเรียนที่ได้รับกลับมา ใบหน้าของเขาโดนตกแต่งอย่างฟรุ้งฟริ้ง(?) คนๆนี้ไม่ใช่ว่าแกล้งแหย่กันอยู่หรอกนะ?!

แต่ในที่สุดก็ไม่เห็นรอยยิ้มของตัวเขาในบัตรได้เสียที...

มานาบุเงยหน้าขึ้นมาจากบัตรคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่ออีกคน "ขอบคุณ คุณ...?"

#THK_COMMU

” แม่งเอ้ย!! หนีพวกโง่ที่โตเกียวมาเจอพวกเพี้ยนบนเกาะหรอวะเนี่ย 🤦‍♂️“

”ห๊าาาาา งมงาย!? อย่ามาลบหลู่ท่านเชียวนะโว้ยยย!! 👊💥💥 “

————-
白石 允 ชิราอิชิ มิตสึรุ | 2-B | 179/70

Doc: www.shorturl.asia/jRsQK

ทัก/โค/โรล > DM 24/7

(ฝากมิตสึรุคุงด้วยนะคะ🙇🏻‍♂️)

「 ✦ 雲雀 • 恭弥 Hibari Kyōya ✦ 」
18 • 179/65 || 3年K組 |

“…ห้วงเวลาหลั่งไหล
ดั่งสายธาร
มิอาจ..หวนคืน..“

[ทักโรลโคเวิ่น 24/7 ตอบช้านิดหน่อย]
คาร์พูดน้อย นิ่งๆ นิดหน่อย แต่คุยได้ เจ้าตัวชอบเลี่ยงการเจอเรื่องยุ่งยากพอสมควร
#THK_commu
doc : bit.ly/42hokmf

"งั้นก็ไม่เป็นไรครับ" เขาเอ่ยแต่เมื่อมาคิดดูแล้วไปหาคนอื่นมาช่วยก็ยุ่งยากกว่าจริงๆ ช้อนตาขึ้นมองอีกคน...

"ถ้าถอดให้ดู..แล้วจะยอมเขียนให้เหรอครับ?"

มานาบุลังเลอยู่ชั่วขณะ เพื่อเป็นการยืนยันตัวตนก็ช่วยไม่ได้

นัยน์ตาของเขาหรุบลงน้อยๆขณะที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวยางที่คาดไว้อยู่ที่ใบหูลงมา

.
.
.

คุณพบว่าใบหน้าที่เห็นกับใบหน้าที่อยู่บนบัตรก็ตรงเป๊ะกันดีเหมือนที่คิดเอาไว้ก่อนหน้า...?

(/ทำนิ่งๆแต่ก็โหวตนายเป็นรองหัวหน้า 😑✍️

ฝากตัวอีกครั้งคิปเปคุง ตอนมอปลายจะเป็นยังไงต่อ โปรดติดตามตอนต่อไป-- 😷)

(มาขอบวกด้วยสั้นๆนะครับ เซมไป 😷)

พอละสายตาจากแมวดำข้างหน้า เมื่อเงยหน้ามาก็เจอแมวดำอีกตัว...หืม?

เมื่อตั้งใจมองดูให้ดีพบว่าเป็นรุ่นน้องที่คุ้นเคย

มานาบุในผ้าพันคอและแมสก์ยืนอยู่ข้างหลังเหมือนผ่านมาเห็นพอดี "เซมไป นั่นกำลังถ่ายอะไรอยู่เหรอครับ?"

พอเร็นโซมองกลับมาที่เดิม ก็พบว่าเจ้าแมวดำหายไปแล้ว...

#THK_Commu
————————————
TW : Vomit
————————————

"เกือบไปแล้วนะ ริวจัง"

————————————
@thk-tanaka-ryusei.bsky.social

เขาขมวดคิ้วนิดหน่อยตอนโดนชมว่าน่ารักโดยพี่ชายแถวบ้านที่คุ้นเคย

"น่ารักตรงไหนกันครับ..." พึมพำเบาๆพลางเบือนสายตาไปอีกทางเหมือนพยายามกลบเกลื่อน

แต่ก็ยังยื่นบัตรให้อีกฝ่ายโดยไม่ลังเล

"ทำไมแต่ละลายมีแต่แบบกุ๊กกิ๊กทั้งนั้นเลยล่ะครับ เซมไป ปีนี้ผมขึ้นมอปลายแล้วนะ" น้ำเสียงประท้วง มือชี้ไปตรงมุมบัตร

"อืม... เอาอะไรก็ได้...ที่ฟุคุโอะเซมไปคิดว่าเหมาะกับผมน่ะครับ"

เมื่อได้ยินคำว่า ‘พี่ชาย’ มานาบุก็เหลือบมองภาพสะท้อน

"เมื่อกี้...ที่นายพูดด้วยน่ะ คือพี่ชายนายจริงๆเหรอ?"

น้ำเสียงที่แฝงความเคลือบแคลงอย่างชัดเจน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อคำที่อีกคนพูด แต่เขาไม่วางใจอะไรก็ตามที่สะท้อนอยู่ในกระจกทั้งนั้น

"นายแน่ใจได้ยังไง ว่าคนในนั้น...ไม่ใช่อย่างอื่นน่ะ?"

มานาบุยังยืนนิ่ง ปล่อยให้คุองลูบหลังโดยไม่ขยับหนี เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกำแน่นข้างลำตัวนิ่งงันเหมือนใช้ความคิดอยู่

"ผมหายตัวไป...สามวัน" เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ "แต่สุดท้ายก็กลับมาได้"

เงียบไปชั่วครู่ ก่อนพูดต่อในน้ำเสียงที่เบากว่าเดิม

"แค่...ตอนกลับมา เหมือนบางอย่างตามมาด้วย นั่นก็คือสิ่งนั้นที่ตามผมอยู่ในกระจก"

📖Toya Story
[วันหนึ่งของคุณหมอโทยะ]
💐 วันนี้มีมงกุฎดอกไม้ใบใหม่ให้คุณหมอ

🏥 ณ โรงพยาบาลไทเฮ โทยะมักจะถูกขอร้องให้ไปช่วยดูแลเด็ก ๆ อยู่บ่อยครั้ง และดูเหมือนพวกเขาจะชอบเวลาคุณหมอโทยะไปนั่งเล่นด้วย

เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสนุกและผ่อนคลายของทั้งสองฝ่าย
"มงกุฎดอกไม้เสร็จแล้ว!"
"ผมอยากเป็นคุณหมอเหมือนคุณหมอฮะ!"
"หนูด้วยค่ะ!"

(/แอบเดินมาดู คุณหมอก็ทำหน้าแบบนั้นได้สินะ

รูปกับเด็กๆน่ารักมากครับ 😷)

"......" มานาบุหรี่ตามองคิจิคุ

"พึลึกคน"

พูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกไปจากห้อง F แต่ในสายตาของคิจิคุแล้วคงจะได้เห็นสาวน้อยในกระโปรงฟูฟ่องสะบัดออกไปล่ะมั้ง?

(จบโครงการการสานฝันเพื่อน-)

คนที่กำลังจะหนีพ้นอยู่แล้วโดนดึงกลับมา "เป็นชมรมที่เธอสนใจไม่ใช่หรือไง เข้าไปถ่ายคนเดียว(เซ่)" มานาบุกระซิบกระซาบเพืาอนสาวอย่างคาดโทษ แต่ก็ไม่ดังพอที่จะทำให้พวกเขาเป็นเป้าความสนใจ

รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็โดนต้อนมายืนบนแท่นถ่ายรูปเสียแล้ว

"เอ้า ยิ้มหน้าจ้า ทั้งสองคนตรงนั้น--!!!" เสียงของรุ่นพี่เชียร์อย่างสดใจพลังเกินร้อย ในขณะที่มานาบุสีหน้าเหมือนปลาใกล้ตาย....

"แลกบัตรกัน...กับผมน่ะเหรอ?" เขาทวนคำ นิ้วชี้ที่ตัวเองอย่างไม่มั่นใจ

จริงๆแล้วพวกเครื่องอ่านบัตรก็แค่ตรวจสอบว่าเป็นบัตรนักเรียนเท่านั้น ถ้าแค่แลกกันใช้ชั่วคราว แล้วคืนก่อนสอบ ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...?

มานาบุมองใบหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่ายที่อายุมากกว่าเขาแล้วนิ่งคิดไปนิด อืม...

"เซมไป...ไม่กลัวผมจะเอาบัตรนักเรียนเซมไปไปทำเรื่องแปลกๆเหรอครับ?"

เขาฟังคำตัดพ้อนั่น "ต้องเป็นห่วงสิ! จู่ๆมาวันนึงพี่ก็หายไปแบบนั้น.."

ตำรวจที่ไม่ช่วยเหลืออะไร คนในเกาะที่เฉยชา ไม่นานนักเรื่องของพี่คิตสึกิก็กลายเป็นเพียงหนึ่งในเรื่องแปลกๆเกาะ

"เรื่องนั้นค่อยว่ากัน เรากลับไปกันก่อนเถ..." เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพินิจมองใบหน้าของ'เธอ'ให้ดีอีกที

ไม่สิ..มันไม่ใช่ใบหน้าของ'เธอ'ด้วยซ้ำ

เขาปล่อยมือแขนเสื้อ หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างสับสน "นี่นาย...คิจิคุ?"