ฟังที่อีกฝ่ายพูดแล้วคิดตาม สำหรับบางคนมันก็น่าจะดีกว่าจริงๆนั่นแหละ
"ครอบครัวน่ะครับ"
"จู๋ไงก็ต้องจากกันเพราะผมมีความผิดปกติตื่นขึ้นมาในขณะที่พ่อกับแม่นั้นไม่เคยข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก่อนทำให้ไม่ได้เจอกันอีกเลยตลอดที่เข้าเรียน" สายตายังจับจ้องไปที่คลื่น
"ถึงหลังเรียนจบมาจะกลับไปหาพวกเขาอยู่เรื่อยๆทุกปี แต่ดันรู้สึกขึ้นมาว่าที่ฝั่งนั้นไม่ใช่ที่ของเราแล้วล่ะมั้งครับ"
"เด็กสามตัวนี้เป็นยูเมะจูป่า ก็คงปล่อยเลยตามเลยล่ะมั้งครับ มันคงจะไม่ซนเดินลงน้ำทะเลอีกแล้วล่ะ" อย่างน้อยก็วันนี้
พูดเสร็จโฮตารุก็สวมรองเท้าเสร็จพอดีเช่นกัน
"โอเค เรียบร้อย เดี๋ยวผมก็เตรียมกลับไปทำงานเอกสารที่ออฟฟิศแล้วครับ ถ้าไม่กลับด้วยกันวาซะมุเนะซังจะเฝ้าเด็กๆที่นี่ต่อก็ได้นะ เผื่อไว้ก่อนว่าจะมีเหตุอะไรน่ะ" โฮตารุหันไปมองกลุ่มเด็กๆพร้อมรอยยิ้ม
"โถ่ ถ้าแบบนั้นผมคงต้องยอมแพ้ล่ะครับ" ทำหน้าเซ็งแก้มป่องใส่ไม่เล่นด้วยแล้ว จากทำท่าก้มจับปลาเปลี่ยนมายืนดูเขาจับแทน
มองสายคลื่นที่ซัดโดนขาแล้วไหลย้อนกลับไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดคำถามบางอย่างในใจ
...
"สำหรับเก็นซังนี่ มีอะไรที่ทำให้รู้สึกคิดถึงอยู่ที่โลกฝั่งนั้นบ้างไหมครับ?"
"อะไรกัน แค่แตะจมูกเอง"
ขณะเดินตามก็หันโฮจิโยะมามองว่ามันเหมือนเขามากหรออีกฝ่ายถึงพูดออกมาแบบนั้น
หันซ้ายหันขวาดูสถานที่ต่างๆตามที่อีกฝ่ายชี้ให้ดู อยู่ที่นี่มา6ปีก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักที่เลยแต่พอมีคนชี้อธิบายให้ดูแล้วรู้สึกเหมือนเพิ่งเคยมาครั้งแรกอย่างบอกไม่ถูก
"คิดว่าชอบหน้าต่างใหญ่ๆมากกว่าครับ เปิดรับลมแล้วอากาศน่าจะถ่ายเทสะดวกดี"
"ถ้าแบบนั้นคงต้องแวะไปเยี่ยมบ้านคนรู้จักหลายๆคนสินะครับ" โฮตารุคิด ว่าไปก็แทบไม่เคยไปบ้านคนรู้จักเลยแฮะ
"ถ้าเอนิชิซังเสนอมาแล้ว มีเพื่อนเดินก็ดีครับ" พยักหน้าตอบ ถือว่าเดินดูทำเลต่อไปด้วยเลย
เก็บหนังสือเข้ากระเป๋า อุ้มเจ้าเม่นนั่นเหมือนถือหมากระเป๋า
"จะว่าไป เอนิชิซังเนี่ย อยู่ที่มิโอริมานานแล้วใช่ไหมครับ?"
ส่วนเจ้าเม่นดูจะดิ้นนิดหน่อยแต่ก็ไม่สามารถหลุดจากผู้เชี่ยวชาญด้านยูเมะจูไปได้
#MSG_bunkatsu #MSG_CookingClub
โปรโมทชมรมคหกรรม
สกิลทำอาหาร = 0? ไม่ใช่ปัญหา! แค่มีใจรัก(ในของกิน) ก็มาพบกันได้ที่ชมรมคหกรรม!🍳🔥
คนที่ผ่านไปผ่านมา อยากลองชิมรสมือสมาชิกชมรมของเราไหม!? มาลุ้นสุ่มเซ็ตข้าวกล่องมื้อกลางวันฟรี! ที่คนในชมรมของเราเป็นคนทำ ดูสิว่าคุณจะได้ข้าวกล่องของใครไปนะ~?
Linkสุ่ม: roleplay-randomizer--pinkparrot1111.replit.app
#MSG_bunkatsu | #MSG_Potion
อยากทำความรู้จักและเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์มากขึ้นหรือเปล่า ที่นี่เป็นหนึ่งในทางเลือกสำหรับคุณได้นะ!
‘ชมรมค้นคว้าปรุงยา’ ชมรมที่จะพาคุณไปสรรค์สร้างและเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นมาระหว่างการผสมผสานวัตถุดิบต่าง ๆ เข้ากับเวทมนตร์ ทำให้คุณได้ค้นพบสิ่งใหม่ ๆ อันไม่มีที่สิ้นสุด
“ ถ้าสนใจ มาเข้าร่วมด้วยกันได้นะครับ… ” ประธานกล่าวเชื้อเชิญ
↓
"อ้อ เดี๋ยวผมก็ไปแล้วน่ะครับ" จริงๆที่มาอยู่ตรงนี้เพราะมาช่วยมารุปปี้ เดี๋ยวก็ต้องกลับไปเคลียร์งานเอกสารต่อ
"ถ้างั้นฝากทักทายคุณเจ้าของร้านด้วยนะครับ ไว้เดี๋ยวตอนผมไปอุดหนุนอีกทีเราค่อยมาคุยเรื่องสโนว์บอร์ดกันต่อก็ได้" โฮตารุโบกมือเบาๆให้เด็กชาย เห็นว่ารีบแล้วท่าทีเลยเหมือนไม่อยากรั้งไว้นาน
"และก็..."
"อย่าบินเร็วเกินไปนะครับ เทรุคุง" หรี่ตายิ้มให้พร้อมคำเตือน
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย กิจกรรมโปรโมทชมรมเริ่มขึ้นแล้ว !
ช่วงเวลาที่ทุกชมรมจะได้แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ของตนด้วยวิธีต่าง ๆ ที่สมาชิกในแต่ละชมรมได้ร่วมมือกันจัดเตรียมในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
และเพื่อเป็นตัวช่วยเบิกทางให้กับสมาชิกใหม่ที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันได้พบกับชมรมที่ใฝ่หา
( ทุกชมรมสามารถลงโปรโมทชมรมได้ตั้งแต่วันที่ 19-26 )
#MSG_bunkatsu
เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากโต๊ะในห้องพักของอุเมะฮะ
บนโต๊ะมีชิ้นส่วนที่หลอมเสร็จแล้วรอประกอบเป็นชิ้นงานจำนวนมาก
เด็กๆของเธอวนเวียนอยู่ข้างๆเสมอไม่เคยห่าง แม้จะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดีเช่นทุกที
งานโปรโมทชมรม..ใกล้เข้ามาแล้ว
ว่าอย่างไรดี.. การได้ทำสิ่งที่ชอบร่วมกับทุกคนนี่มัน วิเศษไปเลยนะคะ..
ที่โมใหม่ดูเหมือนจะไม่ใช่คทาที่เพิ่งได้มาสะแล้ว
คูจังกำลังสนุกกับการดัดแปลงเครื่องแบบให้เข้ากับคทาของเธอ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วทำวงเวทย์สำหรับใช้งานด้วยเลยแล้วกัน
(ไปก่อทรายกับทาคุมะคุงมาครับ ที่นี่สงบสุขจริงๆ)
(/ตั้งแผนขายทิ้งร่างแยกให้ทำงาน /ร่ายเวทประตู)
(/เข้าร่วมตี้)
(มาตามหาหมาหายอยู่ดีๆ ดันเจอการรุมประชาทัณฑ์ แวะดูดีกว่า)
(คนที่เรียกคนอายุ30ว่าเด็กน้อยไม่ใช่เยาวชนหรอกนะ)
(สงสารรุ่นพี่แต่ผมก็ต้องปกป้องเยาวชนจากผู้ใหญ่ที่ไม่ดีครับ @teruo-msg.bsky.social )
#MSG_เปิดโรล แยกรูท
เย็นวันเสาร์ แถว ๆ ชายหาด
หากอยู่ในบริเวณนั้นคุณคงได้ยินเสียงของทรัมเป็ตเป็นทำนองอ่อนนุ่มลอยมาตามลม
ผู้บรรเลงก็คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูจดจ่อกับลมหายใจและการลงนิ้ว
แต่เมื่อคุณเข้ามาใกล้ กลับรู้สึกเหมือนภาพของ 'อดีต' เด่นชัดอยู่ในจิตใจ...
ก่อนที่คุณจะทักทายเขา ภาพนั้นทำให้คุณรู้สึกยังไงกันนะ?
สวัสดีครับผมมาเปิดผับ
#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล
ยูตั้งอกตั้งใจช่วยเตรียมงานชมรมคหกรรม 🍅🥦🧅
ระหว่างนั้นเจ้าวัตถุดิบก็หล่นลงมาจากกล่องที่เธอยก
กลิ้งหลุนๆไปตามทาง
"อ๊ะ.."
(ไว้มาวาดรูปกันอีกเยอะๆนะ 🥺✨)
แค่คิดขึ้นมาว่าถ้าแกล้งซักหน่อยอาจจะช่วยเรียกสติได้ ไหนๆเขาก็มักจะโดนอีกฝ่ายแกล้งอยู่แล้ว
ดึงโฮจิโยะกลับเข้าที่
"อื้ม ไปกันเถอะครับ"
เห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่ายแล้วไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น
"ใช่ครับ ตามสารานุกรมพวกโฮจิโยะมีลักษณะคล้ายเม่นน่ะ"
จับเม่นไฟในมือยื่นหน้าไปแตะกับจมูกของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้บอกก่อน
"พอมองใกล้ๆแบบนี้ ดูออกไหมครับ?" โฮตารุถือเจ้าเม่นอย่างบรรจงไม่งั้นเดี๋ยวหัวไซกิจะติดไฟเอาพอดี
+
#MSG_bunkatsu #MSG_โรลเปิด
ณ ย่านการค้า ขณะที่กำลังเข้ามาทำภารกิจในยานบ่ายนี้
สายตา [คุณ] ก็พลันเห็น
เด็กสาวในชุดพนักงานร้านคาเฟ่
ขณะกำลังตักสตรอเบอรี่ของลูกค้า
ด้วยแววตาสดใส
แต่ทันทีที่เธอสบตากับคุณ
เธอนิ่งไปราวกับถูกจับได้ ก่อนมองไปด้านหลังสลับกับใบหน้าคุณ
แล้วยกปลายนิ้วที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ
ก่อนยกมือไหว้ทำเป็นอ้อนวอน
ไม่สายตาไปจากคุณราวกับกำลังรอคำตัดสิน
"ถ้าทำอะไรเสร็จหมดแล้ว ตอนเย็นไป[ร้านอาหาร]กันไหมครับ?"
"เดี๋ยวผมเลี้ยงเครื่องดื่มให้ ตอบแทนที่ช่วยพาเดินวันนี้"
เสนออะไรที่ดูเหมือนการฆ่ากระเป๋าตังต์ตัวเองแปลกๆชอบกล
"ถ้าไซกิซังสะดวก ก็ขอรบกวนด้วยครับ" โฮตารุเก็บของลุก มองโฮจิโยะประมาณว่าจะทำอย่างไงกับมันดีแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจถือไว้ในมือฟีลคนอุ้มหมากระเป๋า
"เจ้านี่มันคงมาเกาะผมเพราะเป็นผู้ใช้เวทวิถีไฟเหมือนกับมันล่ะมั้ง เดี๋ยวค่อยเอามันไปปล่อยนอกเมืองหลังเสร็จจากนี่ก็ได้"
ก็ต้องดูแลมันไปก่อนไม่ให้ไปก่อเหตุไฟไหม้นี่ไหนซะก่อน
"อีกอย่างมันก็ไม่ใช่แมลงด้วย"
มองอีกฝ่ายแล้วก็นึกอะไรซักอย่าง
+
จากที่ยิ้มให้แบบปกติก็ดูเจื่อนลงนิดหน่อยเมื่ออีกฝ่ายเรียกว่า'เด็กหัวร้อนเจ้าน้ำตา' ตอนนั้นไซกิซังเขารู้งั้นหรอ
"นั่นสินะครับ" ถ้ามีบ้านที่นอนหลับแล้วตื่นมาแล้วรู้สึกมีความสุขจนอยากหยุดเวลาอย่างที่ว่าอย่างไงก็ดีนั่นแหละ
"ฮ่าๆ ผมก็พุดไปงั้นแหละ ก็คุณพาผมไปกินโปรคู่รักนี่" ตอนนั้นยังเคาะรหัสส่งสัญญาณว่าจะฆ่าอีกฝ่ายอยู่เลย
+
"อยู่ที่นี่มา6ปีแล้ว คิดว่าไม่น่าย้ายไปไหนแล้วก็เลยคิดว่ามีบ้านไว้น่าจะดีกว่าน่ะครับ" เขาอธิบาย พับหนังสือบ้านในฝันเก็บใส่กระเป๋า
"บ้านที่มีสวนก็ไม่เลวนะครับ ผมก็คิดไว้อยู่เหมือนกัน"
"คิดว่าอยากได้แบบที่สงบๆมากกว่าครับ ส่วนเจ้าหนูนี่เอามาอยู่ด้วยเดี๋ยวบ้านจะไม่สงบสิ เดี๋ยวต้องเอาไปปล่อยข้างนอกเมืองแล้วล่ะ"
อุ้มโฮจิโยะชูขึ้นมา ถ้าไม่ติดว่าเจ้านี่ทำไฟไหม้ได้มันก็คงเป็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักดี
...เอาอะไรอีกหรือเปล่าครับ?... "เทมปุระผัก ก็พอแล้ว" ...เข้าใจแล้วครับคุณลูกค้า... ไม่ทราบว่ากำลังรอใครอยู่หรือเปล่า ท่าทางดูไม่ได้จะมาทานอาหารคนเดียวเลยนะครับ... "... หรอ" "มาคนเดียวนั่นแหละ ไม่มีอะไร" "..." "ถึงมี คนนั้นก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วน่ะ" ...อ๋า... ...คุณลูกค้าอกหักมาหรอครับ?... "..." ...ขออภัยที่ทักถามซี้ซั้วนะครับ... "ช่างเถอะ ไม่ต้องถามอีกแล้วก็พอ" . .
#MSG_เปิดโรล #แยกรูท
[ร้านอาหาร ย่านการค้า 21.00 น.]
เสียงเพลงเบาๆ คลอไปตามแสงสลัวที่เปิดสู้ราตรีนอกร้าน
เสียงน้ำแข็งคนไปมาในแก้ว ขยับจากแรงแว่งเพียงหยิบมือ ตาสีทัวร์มารีนที่มองของเหลวสีเดียวกันอย่างพินิจพิเคราะห์
'Blue L*b*l' สีแปลกตาที่เลื่อนลอยของ 'เทนบุซุ' คล้ายกับว่าจะจมในความคิดบางอย่าง ลึกพอที่ไม่รับรู้ถึงใครรอบข้างเลย...
.
(สั้นๆ ได้ เน้นคุยจิปาถะกันคับ)
ไม่ได้รีแอคอะไรกับเรื่องบาร์ ดูไม่เล่นด้วยแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร
"บ้านที่เห็นวิวทะเล?" นึกภาพตามที่อีกฝ่ายบอก
"วิวคงจะดีมากๆแน่เลย จะเก็บไว้พิจารณาครับ"
"ได้หรอครับ อยากไปครับ จะไม่รบกวนใช่ไหม?" พยักหน้าตอบแถมขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดไซกิมากขึ้น จับเอาเม่นไฟย้ายมากกบนตักแทน
"เหมือนได้ไปเดตกับรุ่นพี่อีกแล้ว แปลกดีนะครับ" นึกถึงตอนที่ไปเมดคาเฟ่แล้วก็ขำ
"อพาร์ทเม้นท์ที่อยู่ไม่ได้แย่ก็จริง แต่คิดว่าถ้ามีบ้านจะรู้สึกสบายใจกว่า"
...
ชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามล่าสุด
"ผมยังไม่มีแฟนน่ะนะ แต่ถ้าถึงตอนนั้น ก็คงเป็นแบบนั้นแหละครับ"
โฮตารุดูห่อเหี่ยวลงเมื่อพูดถึงเรื่องคนรัก
